อยากได้หมอคนนี้ (18+)

อยากได้หมอคนนี้ (18+)

last updateHuling Na-update : 2025-05-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
54Mga Kabanata
4.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"ไหนเคยบอกว่าอยากได้ผม?" "ตอนนี้ก็ยังอยากได้อยู่" รวีธารสบตาคนตัวสูงนิ่ง ส่งสายตาสื่อความหมายความรู้สึกภายในใจ วันนั้นอยากได้ยังไง วันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน... "แล้วยุ่งกับเพื่อนผมทำไม" "เพื่อนคุณมายุ่งกับฉันก่อนเอง" เธอไม่ได้โกหก ก็เพื่อนเขาเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อนจริงๆ "อ้อ! ดีนี่ แล้วไอ้ที่ยืนกันอยู่หน้าห้องน้ำเมื่อกี้ได้ทำแบบเดียวกับที่ทำกับผมวันนั้นรึเปล่า" "หมอไทม์!" "ว่าไง? มันได้ทำแบบนี้ไหม" ริมฝีปากร้อนเคลื่อนไหวช้าๆ สัมผัสเบาๆ ที่ติ่งหู กระซิบแผ่วเบาพร้อมลมหายใจอุ่น ก่อนความอุ่นร้อนจากริมฝีปากจะแตะสัมผัสที่ต้นคอ ย้ำเตือนในสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอ "มะ...ไม่ได้ทำ" "งั้นไปสานต่อเรื่องคืนนั้นกัน" *************** "ที่ผ่านมาคุณเป็นคนอยากได้ผมเองไม่ใช่รึไง" "หมอไทม์!" "ทำไม? ผมพูดอะไรผิด คุณอยากได้ผมก็แค่สนอง" ส่วนเขา...ก็ไม่ได้รักเธอสักหน่อย ไม่เห็นมีอะไรต้องแคร์!

view more

Kabanata 1

บทนำ

「趙權,我們……離婚吧!」

華夏龍城的一個普通社區的兩房住家內,晚上趙權剛做完事回家,孫曉芸就冷冷和他說這個,而明天就是他24歲生日。

儘管這段時間孫曉芸經常會無緣無故找碴發脾氣,但趙權無論如何也沒想到,在即將迎來24歲生日的前一晚,他竟會收到如此特殊的「生日禮物」。

坐在客廳沙發上,趙權稍稍錯愕過後,還是嘗試著挽回。

「曉芸,明天我生日,原本想趁生日這天給你個驚喜,送你件特別的禮……」

「不用了。」

趙權話都沒來得及說完,孫曉芸就疲憊地揮揮手。

「我看不得你那麼辛苦,白天在公司裡當個小職員,晚上還要兼差送外送。用你那些汗水積攢起的驚喜禮物,我真的不需要,你太辛苦了,太累了。」

趙權似乎看到了某種希望,他抬起頭來,眼神中充滿欣喜。

「曉芸,我不覺得辛苦,為了你很值得,再累我也心甘情……」

「可我不願意,我不願意,我不願意你懂嗎!!!」

孫曉芸終於忍不住了,她跺著腳大聲咆哮,又一次打斷了趙權想要說的話。

「我不願意每次收你禮物的時候,都能從禮物上聞到一股酸臭的汗味!」

「我不願意公司同事故意跟我說,昨晚她們吃的外送是我老公送的!」

「我不願意每天下班要擠公車,去躲避那些骯髒男人的鹹豬手!」

「我不願意每天下班回家還要做飯,我討厭那股油煙味!」

「我想要絢麗的夜生活和浪漫的燭光晚餐,我想要一輛令人稱羨的BBA,我想要挎著讓同事眼紅的包包,這些你都知道嗎?!」

趙權不知道,原本他以為這些都可以靠努力跟勤勞來粉飾,至少粉飾到至關重要的24歲。

可想不到的是,孫曉芸會嫌棄他努力跟勤勞發出的汗水味,而且還是酸臭的。

不過念著對孫曉芸的感情,趙權還是坦白說道:「這些我明天都可以給你。」

孫曉芸卻是嘆息一聲搖搖頭,「我累了,不想聽你說夢話,就這樣吧,明天離婚。」

不再給趙權說話的機會,孫曉芸走進了臥室,隨即傳來房門反鎖的聲音。

看看牆上掛的甜蜜婚紗照,再看看緊閉的臥室房門,趙權臉上泛起了苦笑。

珍愛、包容、努力、勤勞,這些終究都敵不過一個「錢」字。

苦坐近半小時後,趙權準備去客房躺下了。

可就在這時,臥室房門被打開,隨即露出孫曉芸那張靚麗卻掛著不屑表情的臉龐。

趙權心頭一喜,以為孫曉芸終究還是看重這份感情的。

但下一瞬,就有個黑色的、繫著粉色花結的方形小盒子被丟到他腳下。

這是趙權放在臥室裡,準備送給孫曉芸的禮物,但是卻被丟了出來。

彎腰拿起那個盒子,趙權臉上最後一次泛起苦笑。

他也嘗試著最後一次詢問孫曉芸,「你不看看我送你的禮物是什麼嗎?」

「不需要,我不想再聞到那種酸臭的汗味。」

話音傳來的下一秒,臥室房門再次反鎖的聲音也緊接著傳來。

邁步來到客房,趙權手拿小盒子坐在了床上。

從口袋裡掏出一包兩塊五的雜牌香菸,抽出一支沒那麼彎曲皺褶的,捋平、點燃。

很嗆,先前他還覺得這菸也挺順口的,但現在似乎不單是嗆嗓子,還嗆心。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Mimi
Mimi
น่ารัก สนุกๆๆๆ
2026-03-01 10:36:08
0
0
54 Kabanata
บทนำ
"ฉันจะเอาคนนี้""แกจะบ้ารึไงเพ้นท์ คนนะเว้ยไม่ใช่หมูใช่หมาที่แกจะไปยืนชี้นิ้วเลือกๆ" ตันติกรเอ่ยเตือนสติเพื่อนรักเมื่อเห็นท่าทีหมายมั่นของมัน ใช่อยู่ที่ปกติเวลาเพื่อนมีแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย จะกรึ่มๆ และก๋ากั่นเป็นพิเศษ แต่ไม่เคยถึงขั้นจะร้องอยากได้ผู้ชายแบบนี้ที่สำคัญ...ดูท่าผู้ชายที่มันอยากได้จะไม่ธรรมดา"ก็คนไง คนที่ดูดีด้วย" รวีธารยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม สายตาจับจ้องไปยังคนที่เดินกลับมาโต๊ะที่เธอเพิ่งลุกออกมาไม่กี่นาทีก่อน"นั่นไงมาแล้ว บอกแล้วไม่ธรรมดาแกดูรอบๆ ดิไม่ได้มีแค่แกที่อยากงาบ" ตันติกรสะกิดเพื่อนให้ดูรอบๆ เผื่อมันจะได้ตาสว่างขึ้นมาบ้าง"แล้วไง? มันก็ขึ้นอยู่ที่เขาจะอยากงาบใครรึเปล่า" ร่างบางมองคนที่เพิ่งนั่งบนโซฟากว้างโซนวีไอพีอย่างถูกใจ เธอชอบ... ชอบที่เขาเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วไม่เห็นเธอ ก็กวาดตามองดูรอบๆ เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้เพียงแค่ยกยิ้มบางๆ พยักหน้าเชิงให้รู้ว่าจะนั่งรออยู่ตรงนี้ ถึงอย่างนั้นเมื่อมีคนเข้ามาหาก็เพียงแค่ตอบรับเป็นมารยาท แต่ก็ปฏิเสธ เรื่องอื่น อย่างสุภาพ"แหม! ไอ้เพ้นท์พูดจาเข้า อย่างกับช่ำชอง อาทิตย์ก่อนยังปักตะไคร้เป็นเพื่อนฉันอยู่เลย""เห้ยเหมย
Magbasa pa
อยากได้หมอคนนี้ (1)
เกิดมาในชีวิตไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้ ถ้าไม่นับตอนที่ทะเลาะกับป๊า ยืนยันว่าจะไม่เรียนหมอตามความต้องการของป๊า แล้วหนีออกจากบ้าน นี่คงจะเป็นการทำอะไรบ้าๆ ครั้งที่สองของเธอและดูท่าจะบ้ากว่าครั้งแรกมากทีเดียว!หลังจากที่เขาถามว่าจะไปรถใคร เขาเหมือนไม่รอเอาคำตอบ หรือคำตอบจากเธอจะช้าเกินไปไม่ทันใจ ลากเธอเดินดุ่มๆ ไปทางด้านหลังที่เป็นโซนจอดรถสำหรับวีไอพีเท่านั้น แปลได้ว่าเขาคงคิดไว้ในใจแล้วว่าต้องไปกับเขานี่แหละแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มให้คนที่ยืนมองกันอยู่ ยอมรับว่าที่ทำเมื่อกี้เสี่ยงไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าคนที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆนี้ ปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นเพราะถูกจู่โจมแบบนั้นรึเปล่า แต่เธอก็แค่อยากพิสูจน์ให้เห็นไปเลย ถ้าเขาไม่ชอบแบบนั้นเธอก็คงเป็นอีกคนที่โดนปฏิเสธแต่ถ้าเขาไม่ปฏิเสธ....ก็แปลว่ามันเป็นเพราะใครต่างหากที่ทำแบบนั้นซึ่งผลลัพธ์ก็ถือว่าน่าพอใจ...ไม่สิ มันเกินกว่าที่คิดไปมากทีเดียว ถึงแม้เธอจะรู้สึกได้ว่าเขาช่ำชองไม่น้อย แต่ท่าทางตื่นเต้น แววตาคล้ายล่าเหยื่อที่มองมาทางเธอตลอดเวลา ยอมรับว่ามันทำให้เธอหัวใจเต้นแรง และทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาก็ต้องการเธอ
Magbasa pa
อยากได้หมอคนนี้ (2)
เหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของเขาเมื่อเธอพูดจบ คนร่างสูงรีบเปิดประตูลงจากรถไปพยุงคุณลุงคนนั้นทันทีในขณะที่เธอวิ่งตามลงไปติดๆ ทั้งยังมึนงงไม่น้อย รู้แต่ว่าเมื่อเห็นความเป็นความตายอยู่ตรงหน้าเธอคงจะนิ่งดูเฉยๆ ไม่ได้แต่กับอีกคนไม่ใช่แค่นั้น เธอเห็นเขาทรุดตัวนั่งลงข้างคนที่เพิ่งล้มตัวลงกับพื้น ตบไหล่ปลุกเรียกคนที่นอนนิ่งอยู่หลายครั้ง ก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตนเองแล้วยื่นมือออกไปคล้ายวัดชีพจรคนป่วย มือซ้ายยกข้อมือดูนาฬิกา บ่นพึมพำอะไรสักอย่างแล้วหันมองเธอ"คุณโทรเรียกรถโรงบาลให้หน่อย" เขาจ้องมาทางเธอเป็นสัญญาณบอกให้เธอโทรเมื่อเห็นดังนั้นรวีธารจึงรีบกดเบอร์โทรออกเรียกรถโรงพยาบาลตามที่เขาว่า จัดการบอกข้อมูลสถานที่ และอาการคนป่วยเบ็ดเสร็จ ในขณะที่รอบๆ ที่เกิดเหตุเริ่มมีคนมามุงดูเหตุการณ์เธอเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นเผื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ ก่อนจะหันหลังกลับไปบอกผู้คนที่เริ่มทยอยเดินมามุงดูเรื่อยๆ"ช่วยออกห่างผู้ป่วยก่อนนะคะ เดี๋ยวจะหายใจไม่ออก" เธอทำหน้าที่กันคนออกห่างจากตรงนั้นให้มากที่สุด เพื่อให้อากาศถ่ายเทรวีธารหันมองเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง เห็นเขาคลายเข็มขัด ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตคุณ
Magbasa pa
อยากได้หมอคนนี้ (3)
"หมอไทม์คะ" ธารณ์เงยหน้ามองคนที่โผล่หน้าเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นเป็นเพ็ญนภาพยาบาลประจำวอร์ดก็เอ่ยทักทาย"ว่าไงครับพี่เพ็ญ คิดถึงผมเหรอ" "แหมมม มิบังอาจหรอกค่ะ แค่นี้ทั้งหมอทั้งพยาบาลทั้งคนไข้ก็คิดถึงหมอไทม์จนแทบจะตบกันทั้งโรงบาลแล้ว" เพ็ญนภาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี รู้ว่าคุณหมอหนุ่มเพียงแค่เอ่ยแซวกันเล่นๆ ตามประสาคุณหมออารมณ์ดี"ว่าไปพี่เพ็ญ ไม่ใช่เพราะคิดถึงแต่คนที่บ้านเหรอ" พยาบาลสาวยิ้มตอบรับเขินๆ เมื่อคนที่บ้านที่ถูกพูดถึงคือคนที่เพิ่งเข้าพิธีวิวาห์กับเธอไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟมาวางไว้บนโต๊ะ"โอ้โห รู้ใจจริงๆ กำลังอยากได้พอดี" คนที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดคว้ากาแฟแก้วใหญ่มาดูดอึกใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าถูกใจกับรสชาติกาแฟที่คล้ายเคยกินมาก่อน"อะไรกันคะ ก็ตัวเองสั่งไว้ไม่ใช่รึไง""ครับ?""ก็นี่ไงคะ หมอไทม์สั่งไว้ไม่ใช่เหรอ ร้านนี้ที่เพิ่งเปิดใหม่อยู่หลังโรงพยาบาลเรานี่ไง คราวก่อนที่หมอฝากอรซื้อ แล้วได้บัตรสะสมแต้มมาไงคะ" ธารณ์ขมวดคิ้วงุนงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเพ็ญนภาเลื่อนบัตรใบเล็กๆ ส่งมาให้ ในนั้นมีช่องเล็กๆ สิบช่อง โดยช่องสุดท้ายมีรูปกาแฟแก้วเล็กๆ เขียนว่าฟรี น่าจะเป็นโปรโมชั่นข
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (1)
"ไอ้เทมส์?" ธารณ์จึงเอ่ยชื่อน้องชายตนเองออกมา เมื่อเห็นพวกมันไม่ตอบอะไร ก็มั่นใจว่าที่ตัวเองคิดไว้ไม่ผิดไอ้น้องเวร!ไม่ต้องสืบเลยว่ามูลที่มันว่ามาจากใคร"ฮ่าๆๆๆ สงสัยจะอดแดกจริงๆ""ทำไงได้หน้าที่ต้องมาก่อนหัวใจ" รพีภัทรเอ่ยขึ้นยิ้มๆ"ถุย! ไอ้พีร์ ทำมาเป็นคมคาย ในผับนั้นที่มึงมาเสือกเรื่องกูประวัติมึงก็ใช่ย่อย ให้กูบอกคุณนาวไหมล่ะ" รพีภัทรหน้าตึงทันที ยักไหล่แสร้งหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย"แล้วยังไง อย่าบอกนะอย่างมึงไม่ทิ้งคอนแทกต์อะไรไว้ให้เขาเลย" เมื่ออวัศย์พูดมาแบบนั้นเขาก็ยิ่งหงุดหงิดไม่ทิ้งไว้ให้ยังไม่หงุดหงิดเท่านี้!!นี่อะไรได้ไปไม่คิดจะติดต่อมาเลยความจริงธารณ์เดาไว้อยู่แล้วว่าพวกมันน่าจะรู้เรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็ว ก็ผับนั้นน้องชายเขาเป็นหุ้นส่วน อีกอย่างเขาเป็นคนโทรหามันให้ส่งคนมารับผู้หญิงคนนั้นเอง เพราะที่เกิดเหตุอยู่ห่างจากผับไม่เท่าไหร่ความจริงมันก็คงดูเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปถ้าไม่เป็นเพราะผ่านมาสามวันแล้วเธอดันไม่มีวี่แววจะติดต่อกลับมา เขาจึงตัดสินใจโทรหาพิทักษ์คนที่ไปรับเธอวันนั้นเพื่อถามข้อมูล แต่ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร เพราะเธอให้พิทักษ์จอดส่งไม่ไกลจากตรงนั้นและให้เ
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (2)
"ร้านเพ้นท์สวัสดีค่าาา เชิญนั่งได้เลยค่ะ" ธารณ์กวาดสายตามองรอบๆ ร้านพลางยกยิ้มตอบกลับพนักงานที่ส่งเสียงทักทายต้อนรับก่อนจะเดินเข้าไปนั่งมุมด้านในของร้าน ระหว่างที่รอพนักงานนำเมนูมาให้ก็สำรวจบรรยากาศรอบๆ ที่ร้านเป็นทั้งคาเฟ่และร้านอาหารขนาดกลางๆ ดูอบอุ่นสบายๆ เหมาะแก่การนั่งพักผ่อน เฟอร์นิเจอร์ที่ตกแต่งเป็นโทนสีอ่อน ภายนอกคาเฟ่ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้สีเขียวชวนให้รู้สึกผ่อนคลายมีกระถางใส่ต้นกระบองเพชรอันจิ๋วถูกวางประดับไว้ทุกโต๊ะของร้านเรียกความสดชื่น กลิ่นหอมของกาแฟและกลิ่นหวานๆ ของขนมอบใหม่ๆ กรุ่นกระจายอยู่ทั่วร้านชวนให้ท้องหิวร้านน่ารักดีความจริงตรงนี้เขาเห็นเป็นตึกร้างมานาน เห็นไอ้หมอกบอกอยู่ว่าเหมือนจะเป็นที่ของครอบครัวหมอเจตน์เพื่อนร่วมงานของเขาเอง ยังคิดอยู่เลยว่าปล่อยไว้ทำไมตั้งนานที่ทำเลดีขนาดนี้ แต่พอมาเห็นร้านคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้ก็อดรู้สึกดีไม่ได้โรงพยาบาลยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีน้ำตามากที่สุด เขาผ่านความรู้สึกของการมองคนที่ทั้งสูญเสีย ทั้งตั้งความหวัง และทั้งหมดหวังมาหมดแล้วอย่างน้อยหากคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้จะพอฮีลใจใครได้บ้างในระหว่างมาเฝ้าไข้ มารอผลตรวจ หรือดูใจ....หา
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (3)
"อ่า...ตอบไงดีละคะ" รวีธารยกมือเกาหัวเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบคำถามเขายังไงก็ในเมื่อเธออยู่ตรงนี้อยู่แล้ว"...""คือ...คุณเรียกฉันใช่ไหม" เธอจึงบอกสาเหตุที่ออกมาพบ ความจริงรู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาจะต้องเรียกพบเธอแน่หลังจากที่เธอวาดรูปแบบนั้นออกไป"ใช่...""..." กลายเป็นต่างคนต่างเงียบมีเพียงสายตาที่มองจ้องกันอยู่"คือ...คุณลุงคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ" เธอจึงถามเขาถึงคุณลุงที่เจอวันนั้นแทน ความจริงก็ทั้งอยากรู้และก็หาเรื่องคุยกับเขา ก็เล่นจ้องกันขนาดนี้ไม่รู้จะให้พูดอะไร"ปลอดภัยแล้วครับ" เขาจึงตอบกลับสั้นๆ เหมือนกัน"คือ...""อันนี้ของคุณใช่ไหม" เขาหยิบบัตรสะสมแต้มขึ้นมาโชว์ตรงหน้าเธอ"ใช่ค่ะ คือวันนั้นคุณน่าจะให้ผิดมา ไม่ใช่นามบัตร" เธอจึงอธิบายให้เขาฟัง"ผมให้บัตรสะสมแต้มคุณ? แล้วก็เป็นร้านคุณเองด้วย""ค่ะ" เธอยกยิ้มตอบรับ ธารณ์จ้องมองใบหน้าหวานสักครู่ ก่อนจะตัดใจเบือนหน้าหนีเมื่อหัวใจคล้ายเต้นแรงไม่มีเหตุผลไม่ได้....คนนี้ไม่ได้!"ยอดทั้งหมดคุณรวมกับค่าอาหารวันนี้ได้เลยครับ""ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน...""รวมเถอะครับแล้วอย่าทำแบบนี้อีก" เขาพูดขึ้นเสียงเรียบแม้ว่าเธอยังเอ่ยไม่ทันจบประโยค"คะ?""ไม่ต้อง
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (4)
"สวัสดีค่ะคุณเพ้นท์บอกให้คุณสั่งอาหารรอได้เลยค่ะถ้าว่างจะออกมา" ธารณ์ที่เดินเข้ามาถึงเคาน์เตอร์ร้านเดิมที่มาเหยียบเมื่อวานชะงักทันทีเมื่อพนักงานคนเดิมที่เขาเคยให้ไปตามเจ้าของร้านพูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเขา"ครับ?""รับอะไรดีคะข้าวผัดเหมือนเมื่อวานไหมคะ""เอาเป็นผัดกะเพราปลาหมึกเผ็ดน้อยมาก็ได้ครับ" เมื่อโดนจ้องรอเอาคำตอบแบบนั้น คนตัวสูงจึงสั่งอาหารไปอย่างมึนงง"ไข่ดาวด้วยไหมคะ""ไม่ครับ" คนที่เพิ่งได้รับไข่ดาวรูปหัวใจรีบปฏิเสธทันที"ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้าเชิญนั่งได้เลยค่ะ" ธารณ์เดินไปนั่งโต๊ะตัวเดียวกับเมื่อวานอย่างงงๆ ความจริงเขาควรจะต้องงงตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน จุดประสงค์แรกคือตั้งใจจะมาคุยกับเจ้าของร้านให้รู้เรื่อง แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ กลับกลายเป็นแบบนี้ซะได้ พนักงานที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์พูดเหมือนรู้ว่าเขาต้องการจะมาพบเจ้าของร้าน ซึ่งเขาคิดว่าเธอน่าจะบอกไว้อยู่แล้วแต่ที่งงยิ่งกว่าคือเขากลับสั่งอาหารไปหน้าตาเฉย แถมยังเดินมานั่งรอที่โต๊ะเดิมอีกต่างหาก คิดไปคิดมาไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นเหยื่อรึเปล่า เหมือนโดนเธอบังคับกินข้าวกลายๆ แต่ก็เอาเถอะเห็นว่าทำกับข้าวอร่อยหรอกนะ ถือซะว่าไม่ได้เสีย
Magbasa pa
สต๊อกเกอร์สาว (1)
"ร้านเพนท์สวัสดีค่าาา อ้าว! คุณลูกค้าสวัสดีค่ะ วันนี้มาเร็วนะคะ" พนักงานสาวอัธยาศัยดีเอ่ยทักทายลูกค้าหนุ่มที่แวะมาทานอาหารสองวันติด ซึ่งวันนี้คือวันที่สาม"ครับ" คนที่บอกจะไม่มาเหยียบร้านนี้อีกตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะใหญ่มุมสุดด้านใน ที่มีเสียงของบรรดาเพื่อนร่วมอาชีพนั่งคุยกันอยู่"อ้าวหมอไทม์ มาเลยๆ นั่งตรงนี้เลย" "ครับอาจารย์" ธารณ์ตอบรับสั้นๆ เดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ว่างที่อาจารย์หมอรุ่นพี่เว้นไว้ให้"ไงมึง" ก่อนจะเอ่ยทักทายหมอเจตน์ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว "ไม่มีเคสเหรอ""เออ มึงล่ะคอนเซาท์มาอะดิ" เจตน์ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะถามกลับเมื่อเห็นท่าทีอิดโรยของเพื่อน"เออ จารย์นพโคตรดื้อเลย ไม่ฟังใครเลย" ธารณ์อดบ่นหมอนพวอร์ดกุมารเวชไม่ได้ รู้ว่าเพื่อนหมอคนนี้เป็นคนไม่ค่อยพูดไว้ใจได้เลยระบายกับมัน"อย่างกับมึงไม่เขี้ยว" เจตน์ตอบกลับแทบจะทันทีเมื่อเพื่อนพูดจบ ทำงานกับมันมาทำไมจะไม่รู้ เห็นมันยิ้มๆ ท่าทางไม่มีอะไร หากเป็นเรื่องงานเรียกได้ว่า เอาเรื่อง ทีเดียว ยังคิดอยู่เลยถ้ามันเอาจริงมีเหรอหมอนพจะดื้อใส่ได้"แล้วนี่ถึงไหนกันแล้ว" หมอไทม์เพยิดหน้าไปยังบรรดาหมอๆ ที่นั่งคุยกันอยู่ นี่ก็ยังไม่เข้าใ
Magbasa pa
สต๊อกเกอร์สาว (2)
"รู้จักเหรอพี่ไทม์" ธิติมาเมื่อเห็นพี่ชายมีท่าทางแปลกๆ จึงเอ่ยปากถาม ไม่แน่ใจว่าพี่ชายรู้จักผู้หญิงคนนั้นรึเปล่า"ก็ประมาณนั้น""อะไรคือประมาณนั้น""แล้วยุ่งอะไรฮะเรา นี่บอกกี่ทีแล้วว่าให้เลิกตามไอ้เจตน์มัน" คนที่โดนน้องซักไซ้เบี่ยงประเด็นมาดุน้องสาวแทน เมื่อยังไม่เลิกตามตื๊อเจตน์สักที"ไม่ได้ตื๊อ...ก็แค่ชวนกินข้าว""นั่นแหละตื๊อ""อะไรเล่าพี่ไทม์อะ ไม่เคยเข้าข้างน้องเลย" ธิติมาหน้าบูดบึ้งบ่นพี่ชาย"ก็เพราะเป็นน้องนี่ไงถึงต้องพูด" ธารณ์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงจริงจัง "ไอ้เจตน์มันก็แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นว่าไม่สนใจ เราจะไปตามอะไรนักหนา""ก็มันชอบนี่ให้ทำไง พี่ไม่เคยชอบใครมากๆ รึไง" เมื่อน้องสาวพูดแบบนั้น ตัวเขาเองก็ได้แต่นิ่งไปชอบใครมากๆ เหรอ? ความจริงก็เหมือนจะมีคนที่ถูกใจมากๆ อยู่เหมือนกัน แต่ถึงแม้เธอจะเพียรแสดงออกว่าสนใจเขายังไง ตัวเขาเองก็ไม่อยากข้ามกฎของตัวเองอยู่ดี เข็ดแล้วกับคนใกล้ตัวตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัย จนตอนนี้.... เพียงเพราะไปต่อกันไม่ได้ เขาต้องสูญเสียคนใกล้ตัวไปมากทีเดียวธารณ์มองไปยังคนที่เขาเคยถูกใจ... คนที่ออกตัวว่าชอบเขามากๆ ซึ่งตอนนี้กำลังยิ้มหวานคุยกับหมอที่พยาบาลต่างลงความ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status