อยากได้หมอคนนี้ (18+)

อยากได้หมอคนนี้ (18+)

last updateHuling Na-update : 2025-05-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
54Mga Kabanata
3.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"ไหนเคยบอกว่าอยากได้ผม?" "ตอนนี้ก็ยังอยากได้อยู่" รวีธารสบตาคนตัวสูงนิ่ง ส่งสายตาสื่อความหมายความรู้สึกภายในใจ วันนั้นอยากได้ยังไง วันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน... "แล้วยุ่งกับเพื่อนผมทำไม" "เพื่อนคุณมายุ่งกับฉันก่อนเอง" เธอไม่ได้โกหก ก็เพื่อนเขาเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อนจริงๆ "อ้อ! ดีนี่ แล้วไอ้ที่ยืนกันอยู่หน้าห้องน้ำเมื่อกี้ได้ทำแบบเดียวกับที่ทำกับผมวันนั้นรึเปล่า" "หมอไทม์!" "ว่าไง? มันได้ทำแบบนี้ไหม" ริมฝีปากร้อนเคลื่อนไหวช้าๆ สัมผัสเบาๆ ที่ติ่งหู กระซิบแผ่วเบาพร้อมลมหายใจอุ่น ก่อนความอุ่นร้อนจากริมฝีปากจะแตะสัมผัสที่ต้นคอ ย้ำเตือนในสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอ "มะ...ไม่ได้ทำ" "งั้นไปสานต่อเรื่องคืนนั้นกัน" *************** "ที่ผ่านมาคุณเป็นคนอยากได้ผมเองไม่ใช่รึไง" "หมอไทม์!" "ทำไม? ผมพูดอะไรผิด คุณอยากได้ผมก็แค่สนอง" ส่วนเขา...ก็ไม่ได้รักเธอสักหน่อย ไม่เห็นมีอะไรต้องแคร์!

view more

Kabanata 1

บทนำ

I looked down from my top-floor office at the hustle and bustle down below. I felt bereft, adrift, and just downright bored. Life has become somewhat melancholy here lately. It was a hard pill to swallow for someone who's supposed to be at the top of his game.

My business was going gangbusters. I had my finger on the pulse point of life, and yet here I am. My breath caught as I saw what I'd been waiting for, what has been drawing me here to my windows for the past few days.

There she goes again, fuck me. Does she have any idea what she does to me? Of course, she doesn't; she hasn't a clue; she doesn't even know I exist.

In her catholic school uniform, that made me want to perform all sorts of illegal acts. Well, maybe not so much illegal. She looked to be at least seventeen or eighteen; sixteen is legal in this state.

So what if I'm twenty-six years old? Legal is legal; still, I've been fighting myself, trying to be good. That's not my forte.

I'd seen her for the first time three and a half weeks ago. The wind had been extremely high that day, as I'd been exiting my chauffeur-driven car when she walked by on the other side of the street.

It wasn't the short skirt blowing about her legs that caught my attention, no. It was the way the wind blew in her hair. The way her small, slender hand came up to hold it back from her face; why the fuck did I find that so hot?

She had the typical teenage body, tight ass, perky tits, though hers seemed a little on the heavy side on her slender frame, but it was her lips that really got to me, those fucking lips that made you think 'Angelina who'?

I've had dreams of fucking that mouth for three weeks and counting, but still, I hesitate to approach her. A man in my position can never be too careful, and going after a young girl might not be the smartest move.

On the other hand, Gideon Thorpe isn't in the habit of denying himself anything, especially something that affects him so deeply. Not much does anymore, so that added even more of a pull—a challenge, something to get the blood pumping again. I felt my body react at the thought.

How would she feel under my hands? Would she be soft and sweet, or was she one of those ridden hard types? She didn't strike me as such she had an air of innocence about her, something that was sorely lacking in my world and had been for quite some time.

I watched her now from the high-rise office in my building downtown. I've become obsessed, I'll be the first to admit it, but there were a few things to take into consideration, not the least being the woman I've been fucking for the past two years. I say it like that because that's just what it was. She's a fuck, a good fuck, but just a fuck nonetheless.

I would need to extricate myself from that situation before I approached my Blossom.

I didn't let myself worry about whether or not she was in a relationship of her own; that wouldn't stop me.

She'd called forth something in me that no one else ever had, to me that meant only one thing; she's meant to be mine.

***

I had the timer in my office set to go off every morning at the time I knew she usually walked by on her way to school. It didn't matter what I was doing at that time; I'd stop to watch her, kind of like getting my fix for the day. Once I'd been in the middle of a conference call when it went off, I'd carried on with the meeting while standing at the bank of windows and spying on her through my new binoculars bought just for my new pastime.

The buzzing of the intercom alerted me to my secretary calling. I didn't want to take my eyes away from the scene below on the sidewalk across the street. So fucking beautiful it hurts. I felt the telltale signs of desire once more as my body reacted to the vision. If the pull was this strong from afar, I can't imagine what it would be like once I get her beneath me. With a heavy sigh, I walked over to my desk; whoever this is, it better be fucking good.

"Thorpe." I picked up the phone none too gently. I'm sure my secretary was wondering who the fuck had pissed in my oatmeal here lately, seeing as how I have not been my usual self.

Long nights dreaming of a girl whose name you didn't know but who fucking halfway owned you already put a man like me in a pissy mood. I had to handle things right, so nothing came back to bite me in the ass, but the waiting was killing me. I'm sure dignitaries vetted heads of state faster than my shit was taking.

"Miss. Halston on the line for you, sir." Shit, I knew why she was calling; Lynn isn't a stupid woman. She knew the signs and what they meant. I haven't touched her in three and a half weeks. I couldn't. It seemed my body and mind, maybe even my heart, had already moved on.

"Lynn!"

"Gideon, what's going on?"

"Now's not a good time." I scrubbed my hand over my face; this was not a conversation for here and now.

"It hasn't been a good time in about a month. If you have something to say to me, why don't you just say it?"

"This isn't the way to do this." I'm nothing if not a gentleman after all, and though I have no fear of confrontation, I don't like messy scenes. I'd been putting things off with her because, well, truth be known, how the fuck do you break up with someone who was just a fuck buddy? I erroneously thought all it took was me not seeing her, which I haven't in weeks, but apparently, we were gonna do this shit the hard fucking way.

"No, let's do this now. Are you cheating on me?"

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Mimi
Mimi
น่ารัก สนุกๆๆๆ
2026-03-01 10:36:08
0
0
54 Kabanata
บทนำ
"ฉันจะเอาคนนี้""แกจะบ้ารึไงเพ้นท์ คนนะเว้ยไม่ใช่หมูใช่หมาที่แกจะไปยืนชี้นิ้วเลือกๆ" ตันติกรเอ่ยเตือนสติเพื่อนรักเมื่อเห็นท่าทีหมายมั่นของมัน ใช่อยู่ที่ปกติเวลาเพื่อนมีแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย จะกรึ่มๆ และก๋ากั่นเป็นพิเศษ แต่ไม่เคยถึงขั้นจะร้องอยากได้ผู้ชายแบบนี้ที่สำคัญ...ดูท่าผู้ชายที่มันอยากได้จะไม่ธรรมดา"ก็คนไง คนที่ดูดีด้วย" รวีธารยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม สายตาจับจ้องไปยังคนที่เดินกลับมาโต๊ะที่เธอเพิ่งลุกออกมาไม่กี่นาทีก่อน"นั่นไงมาแล้ว บอกแล้วไม่ธรรมดาแกดูรอบๆ ดิไม่ได้มีแค่แกที่อยากงาบ" ตันติกรสะกิดเพื่อนให้ดูรอบๆ เผื่อมันจะได้ตาสว่างขึ้นมาบ้าง"แล้วไง? มันก็ขึ้นอยู่ที่เขาจะอยากงาบใครรึเปล่า" ร่างบางมองคนที่เพิ่งนั่งบนโซฟากว้างโซนวีไอพีอย่างถูกใจ เธอชอบ... ชอบที่เขาเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วไม่เห็นเธอ ก็กวาดตามองดูรอบๆ เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้เพียงแค่ยกยิ้มบางๆ พยักหน้าเชิงให้รู้ว่าจะนั่งรออยู่ตรงนี้ ถึงอย่างนั้นเมื่อมีคนเข้ามาหาก็เพียงแค่ตอบรับเป็นมารยาท แต่ก็ปฏิเสธ เรื่องอื่น อย่างสุภาพ"แหม! ไอ้เพ้นท์พูดจาเข้า อย่างกับช่ำชอง อาทิตย์ก่อนยังปักตะไคร้เป็นเพื่อนฉันอยู่เลย""เห้ยเหมย
Magbasa pa
อยากได้หมอคนนี้ (1)
เกิดมาในชีวิตไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้ ถ้าไม่นับตอนที่ทะเลาะกับป๊า ยืนยันว่าจะไม่เรียนหมอตามความต้องการของป๊า แล้วหนีออกจากบ้าน นี่คงจะเป็นการทำอะไรบ้าๆ ครั้งที่สองของเธอและดูท่าจะบ้ากว่าครั้งแรกมากทีเดียว!หลังจากที่เขาถามว่าจะไปรถใคร เขาเหมือนไม่รอเอาคำตอบ หรือคำตอบจากเธอจะช้าเกินไปไม่ทันใจ ลากเธอเดินดุ่มๆ ไปทางด้านหลังที่เป็นโซนจอดรถสำหรับวีไอพีเท่านั้น แปลได้ว่าเขาคงคิดไว้ในใจแล้วว่าต้องไปกับเขานี่แหละแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มให้คนที่ยืนมองกันอยู่ ยอมรับว่าที่ทำเมื่อกี้เสี่ยงไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าคนที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆนี้ ปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นเพราะถูกจู่โจมแบบนั้นรึเปล่า แต่เธอก็แค่อยากพิสูจน์ให้เห็นไปเลย ถ้าเขาไม่ชอบแบบนั้นเธอก็คงเป็นอีกคนที่โดนปฏิเสธแต่ถ้าเขาไม่ปฏิเสธ....ก็แปลว่ามันเป็นเพราะใครต่างหากที่ทำแบบนั้นซึ่งผลลัพธ์ก็ถือว่าน่าพอใจ...ไม่สิ มันเกินกว่าที่คิดไปมากทีเดียว ถึงแม้เธอจะรู้สึกได้ว่าเขาช่ำชองไม่น้อย แต่ท่าทางตื่นเต้น แววตาคล้ายล่าเหยื่อที่มองมาทางเธอตลอดเวลา ยอมรับว่ามันทำให้เธอหัวใจเต้นแรง และทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาก็ต้องการเธอ
Magbasa pa
อยากได้หมอคนนี้ (2)
เหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของเขาเมื่อเธอพูดจบ คนร่างสูงรีบเปิดประตูลงจากรถไปพยุงคุณลุงคนนั้นทันทีในขณะที่เธอวิ่งตามลงไปติดๆ ทั้งยังมึนงงไม่น้อย รู้แต่ว่าเมื่อเห็นความเป็นความตายอยู่ตรงหน้าเธอคงจะนิ่งดูเฉยๆ ไม่ได้แต่กับอีกคนไม่ใช่แค่นั้น เธอเห็นเขาทรุดตัวนั่งลงข้างคนที่เพิ่งล้มตัวลงกับพื้น ตบไหล่ปลุกเรียกคนที่นอนนิ่งอยู่หลายครั้ง ก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตนเองแล้วยื่นมือออกไปคล้ายวัดชีพจรคนป่วย มือซ้ายยกข้อมือดูนาฬิกา บ่นพึมพำอะไรสักอย่างแล้วหันมองเธอ"คุณโทรเรียกรถโรงบาลให้หน่อย" เขาจ้องมาทางเธอเป็นสัญญาณบอกให้เธอโทรเมื่อเห็นดังนั้นรวีธารจึงรีบกดเบอร์โทรออกเรียกรถโรงพยาบาลตามที่เขาว่า จัดการบอกข้อมูลสถานที่ และอาการคนป่วยเบ็ดเสร็จ ในขณะที่รอบๆ ที่เกิดเหตุเริ่มมีคนมามุงดูเหตุการณ์เธอเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นเผื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ ก่อนจะหันหลังกลับไปบอกผู้คนที่เริ่มทยอยเดินมามุงดูเรื่อยๆ"ช่วยออกห่างผู้ป่วยก่อนนะคะ เดี๋ยวจะหายใจไม่ออก" เธอทำหน้าที่กันคนออกห่างจากตรงนั้นให้มากที่สุด เพื่อให้อากาศถ่ายเทรวีธารหันมองเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง เห็นเขาคลายเข็มขัด ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตคุณ
Magbasa pa
อยากได้หมอคนนี้ (3)
"หมอไทม์คะ" ธารณ์เงยหน้ามองคนที่โผล่หน้าเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นเป็นเพ็ญนภาพยาบาลประจำวอร์ดก็เอ่ยทักทาย"ว่าไงครับพี่เพ็ญ คิดถึงผมเหรอ" "แหมมม มิบังอาจหรอกค่ะ แค่นี้ทั้งหมอทั้งพยาบาลทั้งคนไข้ก็คิดถึงหมอไทม์จนแทบจะตบกันทั้งโรงบาลแล้ว" เพ็ญนภาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี รู้ว่าคุณหมอหนุ่มเพียงแค่เอ่ยแซวกันเล่นๆ ตามประสาคุณหมออารมณ์ดี"ว่าไปพี่เพ็ญ ไม่ใช่เพราะคิดถึงแต่คนที่บ้านเหรอ" พยาบาลสาวยิ้มตอบรับเขินๆ เมื่อคนที่บ้านที่ถูกพูดถึงคือคนที่เพิ่งเข้าพิธีวิวาห์กับเธอไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟมาวางไว้บนโต๊ะ"โอ้โห รู้ใจจริงๆ กำลังอยากได้พอดี" คนที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดคว้ากาแฟแก้วใหญ่มาดูดอึกใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าถูกใจกับรสชาติกาแฟที่คล้ายเคยกินมาก่อน"อะไรกันคะ ก็ตัวเองสั่งไว้ไม่ใช่รึไง""ครับ?""ก็นี่ไงคะ หมอไทม์สั่งไว้ไม่ใช่เหรอ ร้านนี้ที่เพิ่งเปิดใหม่อยู่หลังโรงพยาบาลเรานี่ไง คราวก่อนที่หมอฝากอรซื้อ แล้วได้บัตรสะสมแต้มมาไงคะ" ธารณ์ขมวดคิ้วงุนงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเพ็ญนภาเลื่อนบัตรใบเล็กๆ ส่งมาให้ ในนั้นมีช่องเล็กๆ สิบช่อง โดยช่องสุดท้ายมีรูปกาแฟแก้วเล็กๆ เขียนว่าฟรี น่าจะเป็นโปรโมชั่นข
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (1)
"ไอ้เทมส์?" ธารณ์จึงเอ่ยชื่อน้องชายตนเองออกมา เมื่อเห็นพวกมันไม่ตอบอะไร ก็มั่นใจว่าที่ตัวเองคิดไว้ไม่ผิดไอ้น้องเวร!ไม่ต้องสืบเลยว่ามูลที่มันว่ามาจากใคร"ฮ่าๆๆๆ สงสัยจะอดแดกจริงๆ""ทำไงได้หน้าที่ต้องมาก่อนหัวใจ" รพีภัทรเอ่ยขึ้นยิ้มๆ"ถุย! ไอ้พีร์ ทำมาเป็นคมคาย ในผับนั้นที่มึงมาเสือกเรื่องกูประวัติมึงก็ใช่ย่อย ให้กูบอกคุณนาวไหมล่ะ" รพีภัทรหน้าตึงทันที ยักไหล่แสร้งหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย"แล้วยังไง อย่าบอกนะอย่างมึงไม่ทิ้งคอนแทกต์อะไรไว้ให้เขาเลย" เมื่ออวัศย์พูดมาแบบนั้นเขาก็ยิ่งหงุดหงิดไม่ทิ้งไว้ให้ยังไม่หงุดหงิดเท่านี้!!นี่อะไรได้ไปไม่คิดจะติดต่อมาเลยความจริงธารณ์เดาไว้อยู่แล้วว่าพวกมันน่าจะรู้เรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็ว ก็ผับนั้นน้องชายเขาเป็นหุ้นส่วน อีกอย่างเขาเป็นคนโทรหามันให้ส่งคนมารับผู้หญิงคนนั้นเอง เพราะที่เกิดเหตุอยู่ห่างจากผับไม่เท่าไหร่ความจริงมันก็คงดูเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปถ้าไม่เป็นเพราะผ่านมาสามวันแล้วเธอดันไม่มีวี่แววจะติดต่อกลับมา เขาจึงตัดสินใจโทรหาพิทักษ์คนที่ไปรับเธอวันนั้นเพื่อถามข้อมูล แต่ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร เพราะเธอให้พิทักษ์จอดส่งไม่ไกลจากตรงนั้นและให้เ
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (2)
"ร้านเพ้นท์สวัสดีค่าาา เชิญนั่งได้เลยค่ะ" ธารณ์กวาดสายตามองรอบๆ ร้านพลางยกยิ้มตอบกลับพนักงานที่ส่งเสียงทักทายต้อนรับก่อนจะเดินเข้าไปนั่งมุมด้านในของร้าน ระหว่างที่รอพนักงานนำเมนูมาให้ก็สำรวจบรรยากาศรอบๆ ที่ร้านเป็นทั้งคาเฟ่และร้านอาหารขนาดกลางๆ ดูอบอุ่นสบายๆ เหมาะแก่การนั่งพักผ่อน เฟอร์นิเจอร์ที่ตกแต่งเป็นโทนสีอ่อน ภายนอกคาเฟ่ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้สีเขียวชวนให้รู้สึกผ่อนคลายมีกระถางใส่ต้นกระบองเพชรอันจิ๋วถูกวางประดับไว้ทุกโต๊ะของร้านเรียกความสดชื่น กลิ่นหอมของกาแฟและกลิ่นหวานๆ ของขนมอบใหม่ๆ กรุ่นกระจายอยู่ทั่วร้านชวนให้ท้องหิวร้านน่ารักดีความจริงตรงนี้เขาเห็นเป็นตึกร้างมานาน เห็นไอ้หมอกบอกอยู่ว่าเหมือนจะเป็นที่ของครอบครัวหมอเจตน์เพื่อนร่วมงานของเขาเอง ยังคิดอยู่เลยว่าปล่อยไว้ทำไมตั้งนานที่ทำเลดีขนาดนี้ แต่พอมาเห็นร้านคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้ก็อดรู้สึกดีไม่ได้โรงพยาบาลยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีน้ำตามากที่สุด เขาผ่านความรู้สึกของการมองคนที่ทั้งสูญเสีย ทั้งตั้งความหวัง และทั้งหมดหวังมาหมดแล้วอย่างน้อยหากคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้จะพอฮีลใจใครได้บ้างในระหว่างมาเฝ้าไข้ มารอผลตรวจ หรือดูใจ....หา
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (3)
"อ่า...ตอบไงดีละคะ" รวีธารยกมือเกาหัวเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบคำถามเขายังไงก็ในเมื่อเธออยู่ตรงนี้อยู่แล้ว"...""คือ...คุณเรียกฉันใช่ไหม" เธอจึงบอกสาเหตุที่ออกมาพบ ความจริงรู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาจะต้องเรียกพบเธอแน่หลังจากที่เธอวาดรูปแบบนั้นออกไป"ใช่...""..." กลายเป็นต่างคนต่างเงียบมีเพียงสายตาที่มองจ้องกันอยู่"คือ...คุณลุงคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ" เธอจึงถามเขาถึงคุณลุงที่เจอวันนั้นแทน ความจริงก็ทั้งอยากรู้และก็หาเรื่องคุยกับเขา ก็เล่นจ้องกันขนาดนี้ไม่รู้จะให้พูดอะไร"ปลอดภัยแล้วครับ" เขาจึงตอบกลับสั้นๆ เหมือนกัน"คือ...""อันนี้ของคุณใช่ไหม" เขาหยิบบัตรสะสมแต้มขึ้นมาโชว์ตรงหน้าเธอ"ใช่ค่ะ คือวันนั้นคุณน่าจะให้ผิดมา ไม่ใช่นามบัตร" เธอจึงอธิบายให้เขาฟัง"ผมให้บัตรสะสมแต้มคุณ? แล้วก็เป็นร้านคุณเองด้วย""ค่ะ" เธอยกยิ้มตอบรับ ธารณ์จ้องมองใบหน้าหวานสักครู่ ก่อนจะตัดใจเบือนหน้าหนีเมื่อหัวใจคล้ายเต้นแรงไม่มีเหตุผลไม่ได้....คนนี้ไม่ได้!"ยอดทั้งหมดคุณรวมกับค่าอาหารวันนี้ได้เลยครับ""ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน...""รวมเถอะครับแล้วอย่าทำแบบนี้อีก" เขาพูดขึ้นเสียงเรียบแม้ว่าเธอยังเอ่ยไม่ทันจบประโยค"คะ?""ไม่ต้อง
Magbasa pa
ร้านเพ้นท์ (4)
"สวัสดีค่ะคุณเพ้นท์บอกให้คุณสั่งอาหารรอได้เลยค่ะถ้าว่างจะออกมา" ธารณ์ที่เดินเข้ามาถึงเคาน์เตอร์ร้านเดิมที่มาเหยียบเมื่อวานชะงักทันทีเมื่อพนักงานคนเดิมที่เขาเคยให้ไปตามเจ้าของร้านพูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเขา"ครับ?""รับอะไรดีคะข้าวผัดเหมือนเมื่อวานไหมคะ""เอาเป็นผัดกะเพราปลาหมึกเผ็ดน้อยมาก็ได้ครับ" เมื่อโดนจ้องรอเอาคำตอบแบบนั้น คนตัวสูงจึงสั่งอาหารไปอย่างมึนงง"ไข่ดาวด้วยไหมคะ""ไม่ครับ" คนที่เพิ่งได้รับไข่ดาวรูปหัวใจรีบปฏิเสธทันที"ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้าเชิญนั่งได้เลยค่ะ" ธารณ์เดินไปนั่งโต๊ะตัวเดียวกับเมื่อวานอย่างงงๆ ความจริงเขาควรจะต้องงงตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน จุดประสงค์แรกคือตั้งใจจะมาคุยกับเจ้าของร้านให้รู้เรื่อง แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ กลับกลายเป็นแบบนี้ซะได้ พนักงานที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์พูดเหมือนรู้ว่าเขาต้องการจะมาพบเจ้าของร้าน ซึ่งเขาคิดว่าเธอน่าจะบอกไว้อยู่แล้วแต่ที่งงยิ่งกว่าคือเขากลับสั่งอาหารไปหน้าตาเฉย แถมยังเดินมานั่งรอที่โต๊ะเดิมอีกต่างหาก คิดไปคิดมาไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นเหยื่อรึเปล่า เหมือนโดนเธอบังคับกินข้าวกลายๆ แต่ก็เอาเถอะเห็นว่าทำกับข้าวอร่อยหรอกนะ ถือซะว่าไม่ได้เสีย
Magbasa pa
สต๊อกเกอร์สาว (1)
"ร้านเพนท์สวัสดีค่าาา อ้าว! คุณลูกค้าสวัสดีค่ะ วันนี้มาเร็วนะคะ" พนักงานสาวอัธยาศัยดีเอ่ยทักทายลูกค้าหนุ่มที่แวะมาทานอาหารสองวันติด ซึ่งวันนี้คือวันที่สาม"ครับ" คนที่บอกจะไม่มาเหยียบร้านนี้อีกตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะใหญ่มุมสุดด้านใน ที่มีเสียงของบรรดาเพื่อนร่วมอาชีพนั่งคุยกันอยู่"อ้าวหมอไทม์ มาเลยๆ นั่งตรงนี้เลย" "ครับอาจารย์" ธารณ์ตอบรับสั้นๆ เดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ว่างที่อาจารย์หมอรุ่นพี่เว้นไว้ให้"ไงมึง" ก่อนจะเอ่ยทักทายหมอเจตน์ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว "ไม่มีเคสเหรอ""เออ มึงล่ะคอนเซาท์มาอะดิ" เจตน์ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะถามกลับเมื่อเห็นท่าทีอิดโรยของเพื่อน"เออ จารย์นพโคตรดื้อเลย ไม่ฟังใครเลย" ธารณ์อดบ่นหมอนพวอร์ดกุมารเวชไม่ได้ รู้ว่าเพื่อนหมอคนนี้เป็นคนไม่ค่อยพูดไว้ใจได้เลยระบายกับมัน"อย่างกับมึงไม่เขี้ยว" เจตน์ตอบกลับแทบจะทันทีเมื่อเพื่อนพูดจบ ทำงานกับมันมาทำไมจะไม่รู้ เห็นมันยิ้มๆ ท่าทางไม่มีอะไร หากเป็นเรื่องงานเรียกได้ว่า เอาเรื่อง ทีเดียว ยังคิดอยู่เลยถ้ามันเอาจริงมีเหรอหมอนพจะดื้อใส่ได้"แล้วนี่ถึงไหนกันแล้ว" หมอไทม์เพยิดหน้าไปยังบรรดาหมอๆ ที่นั่งคุยกันอยู่ นี่ก็ยังไม่เข้าใ
Magbasa pa
สต๊อกเกอร์สาว (2)
"รู้จักเหรอพี่ไทม์" ธิติมาเมื่อเห็นพี่ชายมีท่าทางแปลกๆ จึงเอ่ยปากถาม ไม่แน่ใจว่าพี่ชายรู้จักผู้หญิงคนนั้นรึเปล่า"ก็ประมาณนั้น""อะไรคือประมาณนั้น""แล้วยุ่งอะไรฮะเรา นี่บอกกี่ทีแล้วว่าให้เลิกตามไอ้เจตน์มัน" คนที่โดนน้องซักไซ้เบี่ยงประเด็นมาดุน้องสาวแทน เมื่อยังไม่เลิกตามตื๊อเจตน์สักที"ไม่ได้ตื๊อ...ก็แค่ชวนกินข้าว""นั่นแหละตื๊อ""อะไรเล่าพี่ไทม์อะ ไม่เคยเข้าข้างน้องเลย" ธิติมาหน้าบูดบึ้งบ่นพี่ชาย"ก็เพราะเป็นน้องนี่ไงถึงต้องพูด" ธารณ์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงจริงจัง "ไอ้เจตน์มันก็แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นว่าไม่สนใจ เราจะไปตามอะไรนักหนา""ก็มันชอบนี่ให้ทำไง พี่ไม่เคยชอบใครมากๆ รึไง" เมื่อน้องสาวพูดแบบนั้น ตัวเขาเองก็ได้แต่นิ่งไปชอบใครมากๆ เหรอ? ความจริงก็เหมือนจะมีคนที่ถูกใจมากๆ อยู่เหมือนกัน แต่ถึงแม้เธอจะเพียรแสดงออกว่าสนใจเขายังไง ตัวเขาเองก็ไม่อยากข้ามกฎของตัวเองอยู่ดี เข็ดแล้วกับคนใกล้ตัวตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัย จนตอนนี้.... เพียงเพราะไปต่อกันไม่ได้ เขาต้องสูญเสียคนใกล้ตัวไปมากทีเดียวธารณ์มองไปยังคนที่เขาเคยถูกใจ... คนที่ออกตัวว่าชอบเขามากๆ ซึ่งตอนนี้กำลังยิ้มหวานคุยกับหมอที่พยาบาลต่างลงความ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status