น่ารังเกียจทั้งบ้าน 1.2

ซูเปียวเฉินปรายตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจพร้อมกับคิดในใจไปด้วย  ‘ไม่เข้าใจคนพวกนี้จริง ๆ ว่ามือเท้าก็มีเหมือนกัน ทำไมไม่รู้จักไปหาอาหารเอาเองนะทำไมต้องคอยมาแย่งชิงอยู่ร่ำไป’ คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็พูดออกไปอีกครั้ง

“ฉันบอกว่าไม่ให้ ไม่ได้ยินหรือไง มือเท้าก็มีเหมือนกัน ไม่ได้พิการเสียหน่อย อยากกินก็ไปหาเอาเองสิ มาแย่งชิงของคนอื่นอย่างนี้ มันน่ารังเกียจจริง ๆ ”  พูดจบก็เดินออกมาทันที โดยไม่สนใจอีกฝ่ายว่าจะรู้สึกยังไงเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างนั้นก็คิดในใจไปด้วยว่า ‘แม่ก็ปากเน่าปากเสีย ลูกชายก็ชอบแย่งชิงของคนอื่น ช่างน่ารังเกียจทั้งบ้านจริง ๆ’

ส่วนซูเล่อเจียงที่โต้ตอบไม่ทัน ก็ได้แต่กำมือแน่นและมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปอย่างไม่พอใจเหมือนกัน เนื่องจากเขาต้องการไก่มาทำอาหารกินเป็นอย่างมาก เพราะที่บ้านไม่ได้กินเนื้อมาพักใหญ่แล้ว

กลับมาทางด้านซูหวานหว่าน

หญิงสาวยังคงนั่งรอพี่ชายอยู่ที่หน้าบ้าน สายตาก็มองไปทางเดินเพื่อดูว่าพี่ชายจะกลับมาตอนไหน ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมา ต่างก็ส่งเสียงทักทายหญิงสาวอย่างเป็นกันเอง

ซึ่งเธอเองก็โบกไม้โบกมือกลับไปอย่างสดใสเหมือนกัน แม้ว่ามีบรรดากลุ่มเด็ก ๆ ในหมู่บ้านมาร้องเรียกเพื่อให้เธอไปเล่นด้วย แต่ทว่าวันนี้หญิงสาวกลับปฏิเสธไป เพราะต้องการรอพี่ชายมากกว่า

“พี่สาวหวานหว่าน เปิดประตูให้หน่อย วันนี้ผมไปได้องุ่นป่ามา เลยเก็บมาฝากพี่สาวด้วย”

จางเจี้ยน หลานชายจากบ้านจาง ได้ตะโกนเข้ามาจากที่หน้าประตูรั้วบ้าน ซึ่งเด็กคนนี้ไม่เคยรังแกซูหวานหว่านเลยสักครั้งเดียว คอยแต่จะปกป้องจากกลุ่มเด็กที่มารังแก

ซูหวานหว่านจำได้ว่าเด็กชายคนนี้ไม่เคยรังแกร่างเดิมเลย เธอจึงรีบลุกขึ้นและเดินมาเปิดประตูรั้วให้

“ว่าไง จางเจี้ยน วันนี้มีอะไรมา” เธอถามด้วยท่าทางสดใส

“วันนี้ผมไปเก็บผักมาครับ แต่ทว่าเข้าป่าไปลึกหน่อย เลย เจอกับองุ่นป่ามาน่ะ ผมตั้งใจเก็บเอามาฝากพี่สาวหวานหว่าน กินสิแต่จะเปรี้ยวสักหน่อยนะ” เด็กชายตอบกลับมาพร้อมกับยื่นพวงองุ่นสองสามพวงให้กับพี่สาวตรงหน้า

“ไม่เป็นไร พี่สาวชอบ พี่สาวกินเปรี้ยวได้” ซูหวานหว่านพยายามตอบกลับให้เหมือนร่างเดิม นั่นคือทั้งยิ้มสดใสและไร้เดียงสา จากนั้นก็ยื่นมือไปรับพวงองุ่นมา  “ขอบใจนะ”

“แล้วนี่พี่สาวกินข้าวหรือยัง หิวหรือเปล่า ให้ผมช่วยตั้งเตา หุงข้าวไหม” เด็กชายรับอาสาที่จะช่วยทำงานอย่างแข็งขัน เพราะรู้ดีว่าพี่สาวตรงหน้าสติไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ การสื่อสารกับคนอื่นก็เชื่องช้า เขาจึงได้พยายามมาหาและช่วยทำงานให้บ่อยครั้ง

“ไม่ต้อง ๆ พี่สาวทำแล้ว ตอนนี้รอพี่ชายกลับมาเท่านั้น พี่ชายบอกว่าจะไปหากระต่ายมาให้พี่สาวด้วยนะ” เธอรีบโบกมือปฏิเสธรัว ๆ จนพวงองุ่นในมือก็แกว่งไหวไปตามแรง ก่อนจะพูดถึงพี่ชายด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมนั่งรอเป็นเพื่อน เมื่อครู่นี้ผมเห็นเด็กในหมู่บ้านมาร้องเรียกพี่สาวหวานหว่าน ผมกลัวว่าพวกนั้นจะมารังแกพี่เอาอีก”

จางเจี้ยนรีบบอกอย่างกระตือรือร้น เขาไม่ค่อยชอบที่เด็กในหมู่บ้านคนอื่นมาคอยรังแกพี่สาวคนนี้ แม้ว่าเธอจะมีความนึกคิดเชื่องช้ากว่าคนอื่นก็ตาม แต่ก็เป็นคนดีคนหนึ่ง

“อืม ได้สิ นั่งรอพี่ชายและกินองุ่นด้วยกัน” ซูหวานหว่านพยักหน้ารับและยิ้มให้อีกฝ่าย ในใจพลันคิดว่า

‘แม้ว่ายังเป็นเด็ก แต่ก็มีความนึกคิดไม่ต่างกับผู้ใหญ่ ช่างเป็นเด็กที่ดีจริง ๆ อีกทั้งเขายังดีกับร่างนี้มากด้วย ต่อไปฉันคงต้องหาวิธีตอบแทนเขาเสียแล้ว’

ประกายตาที่เธอมองจางเจี้ยน เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเหลือเกิน 

จากนั้นทั้งสองคนก็นั่งกินองุ่นอยู่บนแคร่หน้าบ้าน เพื่อที่จะรอซูเปียวเฉินกลับมา