น่ารังเกียจทั้งบ้าน 1.1

น่ารังเกียจทั้งบ้าน

ส่วนทางด้านซูเปียวเฉิน พอเห็นว่าใกล้เวลาพักเที่ยงแล้ว จึงได้ขออนุญาตหัวหน้าออกมาก่อน เพราะต้องการจะไปดูกับดักสัตว์ที่ได้วางไว้เมื่อเช้า และพอมาถึงจุดที่วางกับดักไว้ ก็พบว่ามีไก่ป่าอยู่ในนั้นจุดละหนึ่งตัว

“ดีจัง อย่างน้อยก็มีไก่ให้หวานหว่านกิน แม้จะไม่ได้กระต่ายก็ตาม” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างพึงพอใจ ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ขณะที่กำลังมัดขาไก่ด้วยเถาวัลย์แถวนั้น

เมื่อจัดการไก่ป่าทั้งสองตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็หยิบกับดักขึ้นมามัดรวมกันเพื่อสะดวกในการถือ ก่อนจะหมุนตัวเดินลงมาจากเขา และมุ่งตรงกลับไปที่บ้านทันที

ระหว่างทางที่เดินลงมา เขาก็พบเห็ดจำนวนหนึ่ง จึงตัดสินใจเก็บไปให้น้องสาว เผื่อว่าเธอจะเอาไปทำอาหารอย่างอื่น

“วันนี้ลาภปากแล้วล่ะสิ เปียวเฉิน นายได้ไก่ป่ามาตั้งสองตัว หวังว่าฉันจะโชคดีเหมือนนายบ้างนะ” ชายคนหนึ่งที่เดินสวนทางมาทักทายด้วยรอยยิ้ม เขาตั้งใจไปดูกับดักสัตว์ที่ตัวเองวางไว้เหมือนกัน พอเห็นว่าซูเปียวเฉินได้ไก่ป่ามาถึงสองตัว ก็หวังว่าตัวเองจะได้บ้าง

“ครับพี่หยาง วันนี้ผมโชคดีหน่อย ได้ไก่ป่ามาถึงสองตัวผมขอให้...” ชายหนุ่มยังไม่ทันพูดจบประโยคว่าขอให้พี่โชคดีเหมือนกัน ก็มีเสียงของใครบางคนพูดแทรกขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้นก็แบ่งให้ฉันสักตัวสิ ฉันกำลังอยากกินไก่ย่างอยู่พอดี อย่างไรพวกเราก็เป็นญาติกัน แค่นี้นายคงไม่มีปัญหาใช่ไหม”

ซูเล่อเจียงที่เป็นลูกชายจากบ้านใหญ่ซู พูดขึ้นมาอย่างก่อกวน เขาเดินเข้ามาพร้อมกับสหายสองสามคน สายตาของเขาฉายแววละโมบโลภมาก และไม่หวังจะเอาไก่เพียงหนึ่งตัว แต่เขาต้องการมันทั้งหมด

“ทำไมต้องแบ่ง อยากกินก็ไปหาเอาเอง อีกอย่าง นายคงลืมไปแล้วสินะว่าพวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว” ซูเปียวเฉินตอบกลับเสียงแข็งแบบไม่ต้องคิด ก่อนจะหันมาหาพี่ชายหยางและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ผมไปก่อนนะพี่หยาง หวานหว่านรออยู่”

พูดจบก็เดินเลี่ยงออกมาทันที โดยไม่สนใจคนจากบ้านใหญ่เลยแม้แต่น้อย

นี่จึงทำให้ซูเล่อเจียงเกิดความไม่พอใจอย่างมาก จึงได้กระชากเสื้อของซูเปียวเฉินอย่างแรง ดีที่ชายหนุ่มทรงตัวอยู่จึงไม่ล้มและไก่ในมือไม่ได้หลุดหล่นพื้น  

“มันจะมากไปแล้วนะ กระชากเสื้อกันอย่างนี้ นายต้องการมีเรื่องใช่ไหม หรือว่าคราวที่แล้วไม่เข็ด” ชายหนุ่มขยับเสื้อให้เข้าที่แล้วพูดออกไปอย่างไม่พอใจ สายตาที่จ้องมองอีกฝ่ายนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ก็ในเมื่อฉันพูดกับนายดี ๆ แต่นายดันจะเดินหนีเสียก่อน หากไม่ดึงเสื้อไว้ จะให้ทำยังไงล่ะ”

ซูเล่อเจียงตอบอย่างยียวนกวนประสาทเล็กน้อย

“ระหว่างเราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกัน แต่ถ้านายอยากมีเรื่องฉันก็ยินดีจะมีให้ หรือถ้าไม่มีอะไรแล้วก็หลบไป” ซูเปียวเฉินยืนจังก้าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ท่าทางที่เอาจริงของซูเปียวเฉิน ทำให้ซูเล่อเจียงผงะไปเล็กน้อย เนื่องจากเกรงกลัวอีกฝ่าย แต่เพราะต้องการไก่ป่าทั้งสองตัวมาเป็นของตัวเอง เขาจึงปัดความหวาดกลัวนั้นออกไป แล้วขยับไปยืนประจันหน้ากับน้องชายบ้านรองอีกครั้ง

“ฉันไม่หลบ ถ้าฉันไม่ได้ไก่ในมือทั้งสองตัวของแก ฉันจะไม่ยอมหลบไปไหน” เขายังคงพูดอย่างดื้อด้าน และยังต้องการไก่ทั้งสองตัวนั้น เพื่อเอากลับไปทำอาหารกินที่บ้าน