Chapter.7 ง้อแบบเฮีย

โรงพยาบาล

วันนี้มาทันเช็ดตัวให้แม่ทุกครั้งจะมีพยาบาลพิเศษคอยดูแลให้ตลอด เรื่องค่ารักษาทุกอย่างของแม่เฮียเป็นคนจัดการ ค่ารักษาแต่ละเดือนคงเยอะมาก ฉันไม่เคยเห็นตัวเลขในบิลเลย ครั้งสุดท้ายที่เห็นตอนที่แม่ผ่าตัดสมอง เงินเป็นแสนเห็นแค่นั้นมือไม้ก็สั่นไปหมด หลังจากวันนั้นก็ไม่เคยรับรู้เกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลแม่อีกเลย วันนี้ฉันขอพยาบาลเช็ดตัวให้แม่เอง แล้วก็ทำกายภาพบำบัดเพื่อไม่ให้เป็นแผลกดทับ นวดคลายกล้ามเนื้อส่วนต่างๆ

ส่วนพี่นัทฉันขอร้องให้กลับไปก่อน ฉันอยู่ได้ถ้าอยู่ใกล้แม่น่าจะรู้สึกดีขึ้นเยอะ ดีกว่าอยู่ใกล้คนใจร้าย

"แม่จ๋า วันนี้หว้าเช็ดตัวให้แม่ด้วยน้า นวดให้ด้วย " ไม่รู้แม่ได้ยินหรือป่าว แต่คิดว่าคงได้ยินและรับฟังสิ่งที่ฉันพูดเข้าไปบ้างแหละ เพราะบางครั้งนิ้วมือแม่จะขยับเล็กน้อย มือของแม่ถูกกุมอยู่ตลอด ไม่อยากให้แม่รู้สึกว่าอยู่คนเดียวอยากให้แม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ตลอดไม่ไปไหนขอแค่ให้แม่กลับมา ฉันอยากให้แม่กลับมากอดในวันที่เหนื่อย ท้อ และวันนี้ที่รู้สึกแย่ที่สุด

"นอนนานแล้วน้า ไม่เบื่อบ้างเหรอ เทอมหน้าหว้าจะเข้ามหาลัยแล้วนะ ลูกแม่จะโตเป็นสาวแล้ว " มืออุ่นๆ ของแม่แนบอยู่ที่แก้มของฉัน แม่ไม่อยากตื่นขึ้นมามองหน้าลูกสาวคนนี้บ้างเหรอ แม่รู้มั้ยวันที่ไม่มีแม่อ้างว้างมากแค่ไหน

"หว้าคิดถึงแม่นะ คิดถึงเสียงบ่นแม่ คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่ แม่ไม่อยู่หว้าทำกับข้าวเป็นแล้วนะ กินได้บ้างไม่ได้บ้าง ถ้าแม่สอนหว้าต้องทำอร่อยมากแน่ๆ เลย " ฉันยังนั่งคุยกับแม่ไปเรื่อยๆ วันนี้ขออยู่กับแม่นานหน่อยแล้วกันเพราะยังไม่อยากกลับบ้าน

---------

"คุณลูกหว้าคะ คุณลูกหว้า"

"อื้อ คะ " ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนคุณพยาบาลพิเศษมาปลุกให้ตื่นนี่ล่ะ

"ดึกแล้วนะคะ ให้ดิฉันเฝ้าต่อเถอะค่ะ " ฉันงัวเงียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ห้าทุ่มกว่าแล้วเหรอเนี่ย ฉันหันไปมองหน้าแม่ก่อนที่จะหันมายิ้มให้คุณพยาบาล อยากอยู่ต่อเหมือนกันแต่ว่าไม่ได้เอาเสื้อผ้าติดมาเลยสักชุดแถมชุดที่ใส่วันนี้ก็ยังมีแต่กลิ่นเหงื่อเกรงว่าจะทำให้โรงพยาบาลเน่าเพราะมลพิษจากกลิ่นตัวของฉัน ทางที่ดีกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ดีกว่า

"ขอบคุณค่ะ ฝากแม่ด้วยนะคะ "

"ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันจะดูแลคุณแม่คุณหว้าให้ดีที่สุดค่ะ " ถ้าไม่ได้เงินของเฮียยังนึกสภาพของเราสองคนแม่ลูกไม่ออกเลย ฉันอาจไม่เหลือใครแล้วก็ได้ในตอนนี้ ถึงแม่จะนอนหลับไม่รู้เรื่องแต่ฉันก็ยังดีใจที่แม่ยังสู้และอยู่กับฉัน

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้าอย่างนั้นหว้าขอตัวเลยก็แล้วกัน พรุ่งนี้หว้าจะมาใหม่ ช่วงเช้า หว้าขอเป็นคนเช็ดตัวให้แม่เองนะคะ "

"ได้ค่ะ " พรุ่งนี้วันอาทิตย์ฉันจะมาอยู่กับแม่ทั้งวันเหมือนเดิม อาจจะหอบเสื้อผ้ามานอนค้างด้วยสักคืน

ฉันหยิบกระเป๋าเป้บนโต๊ะข้างเตียงมาสะพายก้มหอมหน้าผากของแม่หนึ่งครั้งแล้วเดินออกจากห้อง ดึกขนาดนี้คงต้องนั่งแท็กซี่กลับ แพงแค่ไหนก็ต้องนั่งคงไม่มีรถโดยสารที่ไหนวิ่งแล้ว

"กินข้าวหรือยัง"

"เฮีย"

--------------------

#เฮียยุ

ผมหงุดหงิด โมโห สับสนตัวเองฉิบหาย ผมกำลังเป็นอะไร ทุกครั้งที่เธอทำผิด อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทำให้ผมอยากลงโทษเธอหนักๆ แล้วสุดท้ายก็จบลงที่เธอร้องไห้เสียใจกับการกระทำบ้าๆ ของผม วันนี้ที่เห็นเธอร้องไห้ฟูมฟายผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก และสิ่งที่เธอตะโกนใส่หน้ายิ่งตอกย้ำความเจ็บให้ผมหลายพันเท่า ผมมานั่งรอเธอที่โรงพยาบาลตั้งแต่ช่วงเย็นเพราะไม่กล้าเข้าไปในห้อง ผมไม่กล้าสู้หน้าแม่ของเธอที่กำลังนอนป่วยอยู่ รับปากท่านไว้แล้วว่าจะดูแลลูกสาวท่านอย่างดีที่สุดก่อนที่ท่านจะหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมา ครั้งนี้อาจจะแรงเกินไป จนทำให้พูดอะไรไม่ออกนอกจากนั่งรออยู่ข้างนอกเงียบๆ

"กินข้าวหรือยัง "

"เฮีย" สีหน้าตกใจเล็กน้อย เด็กน้อยยังหน้าซีดอยู่ ไม่รู้ว่าป่านนี้ได้กินข้าวหรือยัง

"ไปกินข้าวจะได้กลับบ้าน " ผมลุกจากระเบียงแล้วเดินตรงมาหาเธอแล้วอาศัยความมึนคว้าแขนเล็กๆ ของเธอไว้ ไม่รู้ละจะยังไงก็ช่าง งอนมากงอนน้อยหรือโคตรงอนยังไงก็ต้องกินข้าวก่อน

"ไม่หิว" แบบนี้โคตรงอนใช่ไหม พูดน้อยแต่โคตรจี๊ดหัวใจเลย ผมไม่ชอบให้เธองอน แต่ครั้งนี้ยอมรับเต็มๆ ว่าทำเกินไป ยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียวไม่โทษใคร โทษตัวเอง

"ไม่หิวก็ต้องกิน "

"เฮียอย่าบังคับ เลิกบังคับได้แล้ว" เสียงเริ่มสั่น เอาละ กูยอมแพ้ กูแพ้มึงแล้วแสบ พยายามอดทนกับน้ำตาบนหน้าของเธอมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ผมทนไม่ไหวละ

"เออ เลิกแล้ว มึงก็เลิกขี้แยได้แล้ว รู้ทั้งรู้ว่าร้องไปกูก็ไม่ใจอ่อน " ปากบอกไม่ แต่ตอนนี้ใจกูไปแล้ว ผมดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดเพราะไม่อยากเห็นเธอร้องไห้

"เฮียปล่อย นี่มันโรงพยาบาลนะ" ใครสนกันละ ห้าทุ่มแล้วจะกลัวอะไร มีแต่ผีเท่านั้นแหละ

"ไปกินข้าวกับกูก่อน"

"ก็บอกไปแล้วว่าไม่หิว"

"ท้องมึงร้อง ไม่หิวก็ต้องกิน "

"ไม่" เพราะมันเป็นแบบนี้ไง จะไม่ให้โมโหได้ยังไง ผมอารมณ์ร้อนอยู่แล้วด้วยแต่ครั้งนี้ต้องพยายามไม่วู่วามเดี๋ยวจะไปกันใหญ่

"ถ้าไม่กินก็กอดกันอยู่แบบนี้นี่แหละ กอดแม่งยันเช้า" ผมพูดจริงทำจริงอยู่ อายที่ไหน

"เออ ๆ กินก็กิน"

"ก็แค่เนี๊ย ไปขึ้นรถ " หน้าบูดเป็นตูดเชียว ผมยอมคลายแขนทั้งสองข้างออกจากเธอ ถ้าไม่ขู่ก็คงไม่ยอม ตัวก็เล็กยังจะประท้วงไม่กินข้าวอีก

--------------------

"อยากกินอะไร "

"อะไรก็ได้"

"กินเฮียไหม" ผมใช้หยอกล้อกับเธอประจำ แต่วันนี้เธอไม่ยิ้มหัวเราะเหมือนครั้งก่อนๆ กูจะบ้าตายอยู่แล้ว อึดอัดสิครับ ถามคำตอบคำ ไม่ยอมพูดทั้งๆ ที่เป็นคนคุยเก่ง เรื่องง้อผมไม่เก่ง แต่เรื่องบนเตียงล้มทุกราย แต่กับไอ้แสบยังไงก็ไม่ได้เพราะมันยังเด็กเกินไป แต่ผมก็นิสัยเสียชอบทำให้มันเห็น ไม่รู้ว่าทำเรื่องอุบาทก์ไอ้แสบโผล่มาได้ยังไง ได้จังหวะพอดีทุกครั้ง แล้วผมก็จะโดนด่าทุก เสียเฮียเลยก็ว่าได้

"แสบ เฮียขอโทษ "

"อือ"

"อือ นี่คือไรวะ "

"รู้แล้ว "

"เฮียโมโหมากไปหน่อย เอาเป็นว่าขอโทษ เฮียรู้สึกผิดจริงๆ " ปากร้ายปากหมาอย่างผมพูดดีได้แค่นี้แหละ หวานกว่านี้คงอ้วกแตก กูนี่แหละเลี่ยนกับคำพูดตัวเอง

"ไม่มากหรอกเฮีย แค่ทำให้แสบ ไม่อยากอยู่ใกล้เฮียอีกแล้ว "

"ว่าไงนะ จะไปไหน "

"แสบคิดแล้ว ว่าแสบจะไม่เรียนต่อมหาลัย แสบจะไปหางานทำ หาเงินมาใช้หนี้ให้เฮีย เฮียจะได้สบายใจไม่ต้องคอยเป็นห่วงแสบ หมดภาระเฮียด้วยไง" เอาละ ผมเริ่มไม่ชอบใจความคิดแบบนี้แล้ว คิดอะไรตื้นๆ แบบนี้วะ ไม่เรียนต่อจะออกมาทำงาน ถามหน่อยว่าสมัยนี้ใครจะรับขนาดวุฒิปริญญายังตกงานให้เกลื่อน เริ่มไม่เข้าท่าแล้ว

"จำไว้ว่าอย่าได้คิดไปจากกู ต่อให้มึงทำงานจนตายก็ไม่มีปัญญาใช้หนี้กูหมด " พูดจบแล้วหันมาขับรถต่อ พยายามสอดส่ายสายตาหาร้านข้าวที่อร่อยที่สุด ในหัวก็พยายามสะบัดเรื่องเมื่อกี้ออกไป

"แต่แสบ "

เอี๊ยด

"อื้อ "

-------------------------

อึ้ง ทำอะไรไม่ถูกอยู่ๆ เฮียก็จอดรถแล้วดึงฉันเข้าไปจูบ จูบว่าจูบ ฉันไม่ได้ขัดขืนเพราะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้น ถึงไม่ประสีประสาแต่ก็รู้ว่าเฮียกำลังโมโห ริมฝีปากของฉันเปิดออกเพราะโดนขบกัดเบาๆ จากจูบที่เร่าร้อนก็เบาลงเป็นอ่อนหวาน จนฉันเริ่มคล้อยตาม สองมือของเฮียล๊อคประคองศีรษะของฉันไว้แน่น รู้สึกเหมือนงจะเป็นลม

"อย่าพูด ว่าจะไปอีก " เฮียผละริมฝีปากออกดึงฉันเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆ รู้ไหมว่าฉันโหยหาอ้อมกอดแบบนี้มากแค่ไหน มันอบอุ่นที่สุดและปลอดภัยที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้รับจากเฮีย ความโกรธที่มีอยู่ตอนนี้เริ่มลดลงเพราะความอ่อนโยนที่เฮียมอบให้ สัมผัสได้ว่าเฮียเป็นห่วงจริงๆ

"แสบไม่อยู่ แล้วใครจะทำกับข้าวให้เฮียกิน "

"กลัวอดใช่ไหม"

"ไม่มีข้าวกินก็หิวอะดิ แสบก็รู้ว่าเฮียไม่ชอบกินข้าวคนเดียว " ความน่ารักของเฮียอีกหนึ่งอย่างคือทุกเช้าและทุกเย็นจะต้องกินข้าวพร้อมกัน ไม่มีคนใดคนนึงก็คือนั่งรอ จบลงด้วยโมโหหิวเป็นงานง้อกันอีก

"อือ "

"หายโกรธเฮียนะ"

"ยัง"

"งั้นกูจูบอีกนะ "

"เฮ้ย ไม่เอา"

"ปากเปื่อยแน่มึง "

"อื้อ " อย่างที่ได้ยินเสียง เฮียจูบอีกแล้ว วันนี้จะได้กินข้าวตอนไหนก็ไม่รู้

-------