Se connecterPartager
บทที่ 17: เกมสุดท้าย
Date de publication:
2026-10-24 16:18:45
Dernier chapitre
อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว ตอนที่ 20 (ตอนจบ) : เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... ในหัวใจดวงเดิม
ตอนที่ 20 (ตอนจบ) : เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... ในหัวใจดวงเดิมบรรยากาศยามเย็นที่ลานจอดรถหลังตึกคณะวิศวะฯ ค่อนข้างเงียบ ลมพัดแรงจนผมต้องหยิบเสื้อช็อปมากระชับเข้าหาตัว ธันวายืนพิงรถสปอร์ตคันหรูของเขา ดวงตาคมกริบที่เคยดูแคลนผมในวันวาน บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ“ภีม...” เขาเรียกชื่อผมเบาๆ เหมือนกลัวว่าถ้าพูดแรงไป ผมจะสลายหายไปตรงหน้า “เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด... ผมขอโทษนะ ขอโทษที่ผมมันโง่ เชื่อคนอื่นมากกว่าคนที่รักผมที่สุด”ผมยืนนิ่ง มองดูผู้ชายที่เคยเป็นทั้งโลกและฝันร้ายของผม “คุณรู้ใช่ไหมธันวา ว่าคำขอโทษมันลบแผลเป็นไม่ได้”“รู้ครับ รู้ดีเลย” เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ผมไม่ได้ขอให้ภีมลืม แต่ขอให้ผมได้พิสูจน์... ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาเป่าหูผมได้อีก ความจริงของผมมีแค่เรื่องที่คุณพูดเท่านั้น”เขากุมมือผมไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำเอาใจผมสั่นสะท้าน “กลับมาคบกับผมนะภีม... ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อชดใช้ แต่คบเพราะผมรักคุณจริงๆ รักแบบที่คนโง่อย่างผมเพิ่งจะเข้าใจ”ผมมองสบตาเขาเนิ่นนาน ความแค้นที่เคยสุมอกมันมอดดับลง เหลือเพียงความโหยหาที่ปฏิเสธไม่ได้
อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว ตอนที่ 19: พิสูจน์
ตอนที่ 19: พิสูจน์บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเช้านี้ดูจะหนักอึ้งกว่าทุกวัน กลิ่นอายของพายุอารมณ์ที่พัดถล่มเมื่อวานยังทิ้งร่องรอยไว้เป็นข่าวลือหนาหูที่ลอยคว้างอยู่ตามระเบียงตึก แววตาหลายคู่ที่มองมาทาง ‘ภีม’ เต็มไปด้วยความสงสัย บรรยากาศรอบตัวเขาเหมือนมีกำแพงล่องหนที่กั้นเอาไว้ให้โดดเดี่ยวภีมเดินก้มหน้าจังหวะเท้าสม่ำเสมอ แผ่นหลังที่ดูเหมือนจะเข้มแข็งแต่กลับสั่นไหวนิดๆ ในสายตาของใครบางคนธันวา ยืนมองภาพนั้นจากระยะไกล มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงขยับกำเข้าหากันแน่น เขาเห็นทุกความอึดอัดที่ภีมแบกไว้ ความเจ็บปวดจากการถูกตัดสินซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันชัดเจนเสียจนเขารู้สึกร้อนรน‘พอแล้วกับการเป็นแค่คนดู’ ธันวาบอกตัวเองในใจ ความลังเลที่เคยมีถูกเผาไหม้ไปจนสิ้น ‘ครั้งนี้... กูจะเลือกเอง’ภายในห้องเลกเชอร์ที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวข้อวิชาการ กลับกลายเป็นลานประหารขนาดย่อม มีการเรียกชี้แจงด่วนเรื่องความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่เป็นประเด็น ภีมนั่งอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางวงล้อมของสายตาที่กดดันเหมือนจะรีดเอาคำสารภาพออกมาให้ได้“มันมีหลักฐานนะภีม ถ้าไม่ใช่แกจริงๆ ก็แค่อธิบายมาดิ เงียบแบบนี้คนเขาก็คิดไปไกลหมดแล้ว” เ
อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว ตอน 18: ภีมพัง
ตอน 18: ภีมพัง เสียงพัดลมเพดานในห้องเรียนดัง หึ่ง... หึ่ง... สม่ำเสมอ แต่วันนี้มันกลับฟังดูน่ารำคาญใจอย่างประหลาด ภีม นั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยจดจ้องไปที่กระดานไวท์บอร์ด แต่ดูเหมือนสมองจะไม่ได้ประมวลผลตัวอักษรเหล่านั้นเลย เสียงอาจารย์ที่กำลังบรรยายหน้าชั้นฟังดูไกลออกไปเหมือนเปิดลำโพงทิ้งไว้ในน้ำ รอบข้างที่เคยเป็นความคุ้นชินกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ค่อย ๆ บีบอัดเข้ามาทีละนิด "เออ มึงเห็นข่าวเด็กบริหารป่ะ ที่ว่าทำของหายแล้วไปโทษเพื่อนอะ..." เสียงกระซิบจากโต๊ะหลังดังรอดเข้าหูเพียงไม่กี่คำ แต่มันกลับเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มพรวดลงบนแผลเป็นกลางใจภีม คำเหล่านั้นมันหมุนวน ดึงเอาความทรงจำสีหม่นที่เขาพยายามฝังกลบไว้ให้ฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้ง มือที่วางอยู่บนสมุดจดเริ่มเย็นเฉียบจนปลายนิ้วซีดขาว เขาพยายามจะบังคับให้ปากกาในมือลากไปตามเส้นบรรทัด แต่มันกลับสั่นจนอ่านไม่ออก ‘ไม่ใช่ตอนนี้... อย่าเพิ่งมาเป็นตอนนี้ดิ’ ภีมกัดริมฝีปากจนเจ็บ สั่งตัวเองให้หายใจเข้าลึก ๆ แต่มันกลับติดขัดอยู่ที่ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรแข็ง ๆ มาจุกไว้ จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว แสงจากหลอดนีออนในห้องเรียนดูจ้าจนแสบตา เสี
อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว บทที่ 17: เกมสุดท้าย
บทที่ 17: เกมสุดท้ายความเงียบภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอมือถือที่สะท้อนลงบนนัยน์ตาที่ว่างเปล่าของ พีชญ์ เขานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง นิ้วเรียวเลื่อนอ่านคอมเมนต์ก่นด่าในโซเชียลที่พุ่งเป้ามาที่เขาไม่หยุดพัก หลังจากคลิป "ความลับ" นั้นหลุดออกไปพีชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นเยียบ“ถ้าภาพลักษณ์แสนดีที่สร้างมามันพังจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว... ก็ไม่จำเป็นต้องรักษามันไว้อีกต่อไป”เขาโยนความกลัวทิ้งไป แล้วหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิด ข้อมูลที่เขาเคยแอบเก็บไว้ตอนคบกับภีมถูกกางออกมา ทั้งตารางเวร รหัสผ่านที่เคยเห็นผ่านตา และโครงสร้างเครือข่ายโรงพยาบาลของตระกูลภีม“พี่ชอบความสมบูรณ์แบบมากใช่ไหม ภีม?” พีชญ์พึมพำขณะเริ่มสร้างบัญชีอวตารชุดใหม่ “งั้นมาลองดูหน่อยว่าถ้า ‘อนาคต’ ที่พี่ภูมิใจมันพังพินาศ พี่จะยังทำหน้านิ่งแบบนั้นได้อยู่หรือเปล่า”เมล็ดพันธุ์ความเชื่อชุดใหม่ถูกหย่อนลงในกลุ่มแชตลับและบอร์ดคณะแพทย์อย่างมีชั้นเชิง ‘นศพ. คนเก่งแอบปล่อยข้อมูลคนไข้?’ ‘จรรยาบรรณที่หายไปหลังฉากหน้าแสนดี’ เขาไม่ระบุชื่อตรงๆ แต่ทิ้งร่องรอยให้ทุกคน "เ
อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว ตอนที่ 16: คนใหม่
ตอนที่ 16: คนใหม่เช้าวันนี้เข็มนาฬิกายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ภีมตื่นขึ้นมาในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว้าวุ่นเหมือนช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาลุกขึ้นจัดที่นอน เช็กตารางเรียน และเตรียมตัวอย่างใจเย็น จังหวะชีวิตที่เคยรวนเรเพราะ "ใครบางคน" เริ่มกลับเข้าที่เข้าทางจนเขาสัมผัสได้มันเป็นความปกติที่เรียบง่าย... และที่สำคัญคือในหัวของเขาไม่มีภาพของธันวาแทรกเข้ามาเหมือนอย่างเคย“แบบนี้แหละ... พอแล้ว” ภีมพึมพำกับตัวเองในกระจกก่อนจะคว้ากระเป๋าออกจากห้องไปบรรยากาศในห้องเรียนรวมวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ เมื่ออาจารย์สั่งงานกลุ่มที่ต้องประสานงานร่วมกับรุ่นพี่ปีสูงเพื่อจำลองการทำเคส ภีมนั่งมองแผ่นกระดาษในมือพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย จนกระทั่งเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า“ตรงนี้ถ้าลองเรียงลำดับความสำคัญของคนไข้ใหม่ จะทำให้เข้าใจง่ายขึ้นนะ”เสียงนุ่มแต่กังวานตบะทำเอาภีมเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายเจ้าของใบหน้าใจดีที่มาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ส่งมาให้เขาอย่างเป็นมิตร“พี่อาทิตย์” รุ่นพี่ปี 5 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเก่งและความนิ่งสงบอาสาเข้ามาช่วยดูงานให้กลุ่มของ
อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว ตอนที่ 15: ระยะที่ปลอดภัย
ตอนที่ 15: ระยะที่ปลอดภัยแสงแดดยามเช้าของมหาวิทยาลัยวันนี้ดูไม่จืดชืดเหมือนวันก่อนๆ แม้สายตาหลายคู่ที่มองตรงมายัง ‘ภีม’ จะยังมีแววใคร่รู้พ่วงมาด้วยหลังจากเหตุการณ์ ‘ความลับแตก’ ครั้งนั้น แต่บรรยากาศโดยรวมกลับเริ่มเบาบางลง ไม่ได้กดดันจนหายใจไม่ออกเหมือนช่วงแรก ภีมกระชับสายสะพายกระเป๋า เดินไปตามทางเดินหินอ่อนที่คุ้นเคย พยายามจดจ่ออยู่กับตารางเรียนในหัว มากกว่าเสียงซุบซิบที่เริ่มกลายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาทว่า... ความรู้สึกที่เหมือนมีใครบางคนจับจ้องอยู่นั้นกลับชัดเจนขึ้นห่างออกไปอีกฟากของลานกิจกรรม ‘ธันวา’ ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงพิงเสาอาคารเรียนสายตามองตรงมาที่ภีมอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาหา ไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แค่ยืนอยู่ในระยะที่มองเห็นกันได้ชัดเจน แต่กลับเว้นช่องว่างไว้กว้างพอที่จะไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคาม‘จะไม่กดดัน... จะไม่ทำให้ภีมอึดอัดอีกแล้ว’ นั่นคือคำสัญญาที่ธันวาให้ไว้กับตัวเองในใจ เขาเรียนรู้แล้วว่าการบุกเข้าไปมีแต่จะทำให้กำแพงนั้นสูงขึ้น การถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเฝ้ามองดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่เจ็บปวด แต่ ‘จำเป็น’ ที่สุดในตอนนี้ช่วงพัก
Vous vous intéresseriez aussi à
ข้ามเวลามาคว้ารักโลกคู่ขนาน
Light Pandora2.0K Vuesผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]
หย่งฟู่2.5K Vuesทาสรักฉัตรทิชา (NC18+)
Coffee Lemonade / Gemini Leo2.0K Vuesอลินตคีรัน
Jaokai1.8K Vuesวิศวะมีเกียร์ อยากได้เมียเป็นหมอ
พิมพ์ใจ249 Vuesหมอทะลุมิติสู่สำนักเซียน
พิมพ์ใจ134 Vuesกลิ่นแก้วในสวนพลับ
Chanan439 Vuesสารถีคู่ใจ
นิชา อลีนา440 Vues
