9

พริมพิกาเอ่ยชื่อกุหลาบสายพันธุ์หายากที่สุดในโลกตามที่เคยอ่านเจอมาในหนังสืออย่างถูกต้อง กุหลาบสายพันธุ์นี้เกิดจากการคิดค้นของเดวิด ออสติน ที่ต้องใช้เวลาถึงสิบห้าปีทีเดียว

“จูเลียต โรสจริงๆ ด้วย สวยจัง ”

หญิงสาวยิ้มหวานละมุนพลางพูดคุยกับต้นกุหลาบในกระถางที่มีเพียงหนึ่งต้นเท่านั้นราวกับว่ามันมีชีวิต พลางค่อยๆ พิจารณาดอกกุหลาบทรงถ้วยสีชมพูอมพีช เรียงกลีบซ้อนตัวสไตล์โบราณเป็นชั้น สวยงามแปลกตาไปจากกลีบดอกกุหลาบทั่วไป และกลิ่นหอมละมุนอ่อนๆ คล้ายกลิ่นของใบชาเป็นลักษณะเฉพาะของกุหลาบพันธุ์นี้ ดมแล้วรู้สึกผ่อนคลาย ทำให้มั่นใจได้ว่าที่ตนเองคิดไว้นั้นถูกต้อง

เท่านั้น พริมพิกาก็ห้ามใจไม่ไหว เคลื่อนหลังมือเข้าไปอยากลองสัมผัสกลีบดอกชั้นนอกดูสักครั้งว่าจะรู้สึกอย่างไร

“ห้ามจับนะเธอ! รู้ไหมกุหลาบต้นนี้ราคาเท่าไหร่”

เจ้าของร้านสาวใหญ่วัยกลางคนทำหน้ามุ่ยไม่พอใจพร้อมกับปรี่เข้ามาปรามทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังจะแตะต้องกุหลาบแสนแพงต้นนี้ เพราะกลัวดอกจะช้ำเสียราคาหมด

“ขะ...ขอโทษค่ะคุณ พริมไม่ได้ตั้งใจ” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เมื่อเจ้าของร้านแผดเสียงใส่กระแทกหน้า รีบดึงมือกลับมาอย่างรู้สึกผิด แต่พลาดโดนหนามจากต้นกุหลาบเกี่ยวเป็นทางยาวจนเลือดซิบ แต่เธอก็รีบซ่อนไว้

“นี่เป็นกุหลาบที่แพงที่สุดในโลกเลยนะ ต้นนี้เป็นต้นแรกในเมืองไทยที่ร้านได้สิทธิ์การนำเข้า เธอจะมาซี้ซั้วจับไม่ได้ ถ้าเกิดเสียหาย ก้านหักขึ้นมา เธอจะรับผิดชอบไหวเหรอ!”

สาวใหญ่เจ้าของร้านต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้าทั้งที่พริมพิกากล่าวขอโทษซ้ำๆ หลายรอบ ก่อนจะรีบหุนหันก้าวออกจากร้านไปอย่างเสียอาการ

ในขณะนั้น ภาวัตบังเอิญมาเลือกซื้อต้นกุหลาบไปประดับสวนให้แฟนสาว เขายืนกอดอกมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากมุมหนึ่งของร้าน และรู้สึกคุ้นตาหญิงสาวคนนี้เสียจนคิดว่าจำไม่ผิดตัว เพราะรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ช่างคล้ายคนในใจของเขา และสาวน้อยคนนั้นเคยนำขนมและอาหารมาส่งให้มารดาตนเองนำไปทำบุญอยู่เสมอ

และอาจเพราะเธอมีความคล้ายแฟนสาวของตนเองอยู่มาก ชายหนุ่มจึงเกิดความรู้สึกบางอย่างในใจที่เห็นเธอถูกต่อว่าเช่นนั้น เมื่อพริมพิการีบร้อนกลับออกไปจากร้านแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปหาสาวใหญ่ปากจัดเจ้าของร้านที่กำลังสำรวจตรวจตราหาความเสียหายจากต้นไม้ราคาแพง

“กุหลาบต้นนี้ราคาเท่าไหร่”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นและใบหน้านิ่งขรึมชวนให้เจ้าของร้านปิดปากนิ่งสนิท เมื่อกวาดตามองของแบรนด์เนมที่ประดับอยู่บนตัวแล้ว จึงมั่นใจว่าอีกฝ่ายคงไม่มีปัญหาเรื่องเงิน เพราะแค่นาฬิกาข้อมือปาเต็ก ฟิลิปป์ รุ่นพิเศษเรือนเดียวที่เขาใส่อยู่ก็สามารถเหมาต้นไม้ทั้งร้านได้อย่างสบาย

สาวใหญ่รู้สึกเหมือนลาภลอยมาตกใส่ก้อนโตจึงตัดสินใจขายให้ชายหนุ่มทันที แต่ก่อนที่เขาจะจ่ายเงินให้เจ้าของร้านกลับมีเงื่อนไขอยู่หนึ่งอย่าง

“ผมฝากกุหลาบต้นนี้ไว้ที่ร้านก่อน จนกว่าผู้หญิงคนเมื่อครู่นี้จะกลับมา แล้วค่อยมอบมันให้เธอไป เข้าใจไหม แต่คุณห้ามบอกเด็ดขาดว่าผมเป็นคนซื้อให้”

“แล้วถ้าเธอไม่กลับมาล่ะคะ”

เจ้าของร้านสุดเขี้ยวมองว่า ถึงแม้ผู้หญิงคนนั้นจะสวย ผิวพรรณดี แต่เสื้อผ้าของใช้นั้นบ่งบอกว่าคงซื้อหาจากตามตลาดนัดทั่วไป ไม่มีแบรนด์เนมสักชิ้น คงไม่มีหน้ากลับมาที่ร้านนี้อีก

“ผมมั่นใจว่าเธอจะกลับมาอย่างแน่นอน”

ภาวัตจ่ายค่าต้นกุหลาบแสนแพงให้เจ้าของร้านอย่างง่ายดาย ราคาของมันสูงกว่ากุหลาบสายพันธุ์ดีๆ หลายสิบเท่า แม้จะไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อกุหลาบให้กับผู้หญิงที่เคยเห็นหน้าไม่กี่ครั้ง ซ้ำยังไม่เคยพูดคุยกันด้วยซ้ำ แต่เขาก็มีเหตุผลส่วนตัวในการทำเช่นนี้

สาวใหญ่ดีใจจนเนื้อเต้น กุหลาบต้นนี้ต้นเดียวทำให้หล่อนสบายไปทั้งเดือน ก่อนจะรีบตกปากรับคำเป็นมั่นเหมาะว่าจะดูแลกุหลาบต้นนี้เป็นอย่างดี และรอมอบให้กับหญิงสาวตามที่ชายหนุ่มต้องการอย่างแน่นอน

และผ่านไปไม่นานก็เป็นดั่งคำที่ภาวัตพูดไว้ พริมพิกาผ่านมาส่งขนมให้ลูกค้าในละแวกนี้จึงแวะกลับมาที่ร้านอีกครั้ง คราวนี้ เธอตั้งใจมาขอโทษเจ้าของร้านที่ครั้งก่อนเสียมารยาทกับต้นกุหลาบราคาแสนแพง

“สวัสดีค่ะคุณน้อง” เสียงหวานระรื่นหูทักทายทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาในร้านผิดแปลกไปจากครั้งเก่าลิบลับจนพริมพริกาประหลาดใจ

“สะ...สวัสดีค่ะ” พริมพิกายังจำท่าทีแรงๆ กับฝีปากจัดจ้านของสาวใหญ่เจ้าของร้านได้ดีจึงยังเกร็งๆ

“วันนี้แวะมาดูดอกกุหลาบอีกเหรอคะ เชิญตามสบายเลยค่ะ”

พริมพิกาแปลกใจในท่าทีที่ดูแปลกตาไป วันนี้ เจ้าของร้านอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ยิ้มรับอย่างเป็นมิตรและพาไปดูต้นกุหลาบที่ถูกฝากฝังให้ดูแลไว้ หญิงสาวจึงไม่เอ่ยถึงเรื่องครั้งก่อน และเดินตามอีกฝ่ายไปแต่โดยดี

และแล้ว ดวงตากลมโตก็เปล่งประกายขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นดอกกุหลาบทรงถ้วยบานพร้อมกันบนต้นเดียวหลายดอก ส่งกลิ่นหอมเฉพาะเตะจมูกให้ชวนดม

“ชอบมากเหรอคะ พี่เห็นน้องมองอยู่นานแล้ว”

“พริมชอบกุหลาบค่ะ ชอบมากๆ เลย” ใบหน้าหวานแต่งสีโทนอ่อน ทาลิปสติกสีชมพูอมพีชสีเดียวกับดอกกุหลาบต้นนี้ หันมามองตอบเจ้าของร้าน แววตาเป็นประกายรับกับรอยยิ้มกระจ่างสดใสออกมาจากใจ

“ถ้าชอบมากๆ พี่ยกต้นนี้ให้” เจ้าของร้านคลี่ยิ้มเล็กๆ เมื่อได้โอกาสมอบกุหลาบต้นนี้ให้หญิงสาวโดยที่อีกฝ่ายไม่สงสัย

“อะไรนะคะ! พี่จะยกให้พริมจริงๆ เหรอคะ?”

ใบหน้าหวานออกอาการตกตะลึง ดวงตากลมโตยิ่งเบิกกว้างขึ้นอีกระดับ พริมพิกาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าสาวใหญ่จะยกต้นกุหลาบราคาแสนแพงนี้ให้กับเธอ แต่ก็ได้รับรอยยิ้มกลับมาพร้อมคำยืนยันว่า

“แหม...จริงสิคะ คนอย่างพี่ พูดจริง ทำจริงค่ะ กุหลาบต้นนี้มันเกิดมาเพื่อคนสวยๆ อย่างน้องค่ะ รอเดี๋ยวนะคะพี่จะจัดการห่อให้อย่างดีเลย”