ของสะสมที่อสรพิษมิอาจครอบครอง

ท่านประธานพยายามจะขยับเข้าหาจอร์เจียอีกครั้ง ด้วยแววตาที่เริ่มอ่อนแสงลงทว่าความอวดดีกลับค้ำคอ ซิเลสทีออนจึงหันมาประคองจอร์เจียอย่างแผ่วเบา กลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่แสนสงบช่วยให้จอร์เจียเริ่มมีสติ

“จอร์เจีย... ผมจะให้คุณเลือก ไปกับเขาหรือจะไปกับผม?” ซิเลสทีออนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

จอร์เจียที่ยังสั่นเทาเหลือบมองท่านประธานที่จ้องเขาราวกับจะกลืนกิน ความอึดอัดทำให้เขาตัดสินใจได้ไม่ยาก 

“ผม... ผมขอไปกับคุณซิเลสทีออนครับ”

คำตอบนั้นเหมือนเข็มพิษที่ย้อนกลับไปปักอกท่านประธาน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เกล็ดดำที่คอเสื้อขยับสั่นด้วยความโกรธจัด เขาทำได้เพียงยืนมองซิเลสทีออนประคองดร. ตัวน้อยเดินผ่านหน้าเขาไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายเย็นเฉียบของความพ่ายแพ้ที่อบอวลไปทั่วฮอลล์จัดเลี้ยง

“จำไว้นะจอร์เจีย!” เสียงทุ้มต่ำดังก้องตามหลัง “ไม่มีใครหนีอสรพิษพ้น... ไม่ว่าคุณจะหลบอยู่ใต้ทะเลลึกแค่ไหนก็ตาม”

ภายในรถรับส่งสุดหรูที่แล่นทะยานไปตามถนนเลียบชายฝั่งน็อคไทร่า บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงระบบปรับอากาศแผ่วเบา ดร. จอร์เจีย เรนเดล นั่งกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แนบอก เขารู้สึกทึ่งที่ความอึดอัดจากงานเลี้ยง เมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เพียงเพราะมีชายคนนี้อยู่ข้างกาย

จอร์เจียลอบมอง ดร. ซิเลสทีออน ที่นั่งพิงเบาะด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่ยังคงความสง่า แสงไฟถนนที่วาดผ่านใบหน้าคมคายทำให้เห็นประกายมุกจางๆ บนผิวแก้วใส เขาดูสูงส่งและเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม ทว่าสายตาที่มองกลับมานั้นไม่มีวี่แววของการกดข่มเช่นอัลฟ่าคนอื่นๆ เลย

“ที่นี่อาจจะดูน่ากลัวในช่วงแรกนะจอร์เจีย” ซิเลสทีออนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มเบาดุจเสียงคลื่นกระทบหาดทราย “แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอก อย่าให้ใครมาข่มขู่คุณได้ สัญชาตญาณในตัวคุณอาจจะดูเล็กน้อย แต่มันคือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่คุณมี”

จอร์เจียคลี่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปถึงดวงตา “ขอบคุณมากครับคุณซิเลสทีออน แปลกจังเลยนะครับ เวลาอยู่ใกล้คุณ ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปนั่งอยู่ชายหาดตอนเช้าๆ รู้สึกสบายใจมากเลยครับ”

ซิเลสทีออนยิ้มละมุนจนเห็นเขี้ยวซี่เล็กที่ดูมีเสน่ห์   “นั่นคือพลังของมหาสมุทรน่ะจอร์เจีย ทะเลมีไว้เพื่อปกป้องสิ่งที่มันรักเสมอ”

มือเรียวยาวของซิเลสทีออนหยิบนามบัตรกระดาษเนื้อดีที่มีกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของไอเกลือและดอกไม้ใต้ทะเลส่งให้ดร. ตัวน้อย