6

ก่อนเวลาอาหารเย็น สองพ่อลูกเดินกลับมาจากเขตในของหมู่บ้านด้วยหน้าตาบูดบึ้ง นอกจากจะเช่าวัวไม่ได้แล้วยังถูกบ้านสกุลหวังกับบ้านสกุลติงดูถูกดูแคลนอีก แต่จะทำเช่นใดได้ในเมื่อครอบครัวพวกเขาก็ยากจนจริง ๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีอาหารเพียงพอแต่ครอบครัวก็ขาดแคลนเงินและสิ่งของอย่างอื่นอีกมากมาย ปัญหาเร่งด่วนตอนนี้ก็คือวัว หากไม่มีวัวบ้านสกุลฉือก็ไม่สามารถเพาะปลูกได้ทันเวลา

“ท่านพ่อ ท่านพี่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ อาหารเพิ่งเสร็จ พวกท่านไปล้างมือสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะจะได้มากินข้าว เจ้าเก้าหน้างอแล้ว"

“ตกลง” พ่อเฒ่าฉือตอบรับคำลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“ท่านพี่ เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ เหตุใดท่านพ่อถึงได้มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นนั้น”

“พวกเราเช่าวัวไม่ได้ เพราะหัวหน้าหมู่บ้านให้วัวทั้งหมดไปไถนาของบ้านสกุลหวัง อีกไม่นานลูกสาวบ้านสกุลหวังก็จะแต่งเข้าบ้านสกุลติงแล้ว เรื่องก็เป็นแบบนี้ล่ะ”

“เช่นนั้นพวกเราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะท่านพี่”

“จะทำเช่นไรได้ ไม่มีวัวพวกเราทำได้แค่ใช้แรงของตัวเองเท่านั้น ไปกินข้าวกันเถอะ ประเดี๋ยวลูกชายก็โมโหหิวอีก”

“เจ้าค่ะ”

ในขณะที่บ้านสกุลติงกับบ้านสกุลหวังกำลังกินมื้อเย็นร่วมกันอย่างมีความสุขอยู่นั้น บ้านสกุลฉือที่ตอนนี้เหมือนมีเมฆดำปกคลุมไปทั้งบ้าน พ่อเฒ่าฉือที่ตอนนี้หน้าตาบูดบึ้ง ฉืออั้นปาเองก็ไม่สามารถทำอันใดได้อีก เป็นเพราะพวกเขายากจน ครอบครัวของพวกเขาถูกจัดให้อยู่เป็นครอบครัวเขตสามเป็นเขตที่ชาวบ้านยากจนที่สุด และที่ดินทำกินนั้นไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ นอกจากไม่อุดมสมบูรณ์แล้วยังติดกับชายป่าอีกด้วย และมักจะมีสัตว์ป่าดุร้ายบุกมาทำร้ายชาวบ้านอยู่บ่อยครั้ง

“ท่านปู่ ท่านพ่อ กินข้าวเถอะ ข้าหิ้วท้องรอมานานแล้ว”

“เช่นนั้นก็กินข้าวก่อน เจ้าเก้าหิวแล้ว เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

หลังมื้ออาหารเย็นพ่อเฒ่าฉือได้แต่นั่งถอนหายใจ เมื่อเห็นท่านพ่อกับท่านปู่เป็นแบบนี้แล้วอั้นจิ่วน้อยก็ไม่สามารถอดทนเก็บซ่อนความสามารถของตัวเองเอาไว้ได้อีก แต่จะให้เปิดเผยความสามารถของเขาตอนนี้ยังเร็วไปเสียหน่อย แต่ตอนนี้ถ้าไม่สามารถหาวัวมาไถนาได้ บ้านสกุลฉือก็จะไม่มีข้าวกินแล้ว อั้นจิ่วได้แต่โทษตัวเองว่าเขาโตช้าเกินไป การเป็นเด็กนั้นไม่ดีเอาเสียเลย จะทำอันใดก็ดูไม่สะดวกไปเสียหมด  

“ท่านปู่ อย่าอารมณ์เสียเลยนะขอรับ”

“เจ้าเก้า ปู่ไม่ได้อารมณ์เสีย ปู่แค่โมโหที่หัวหน้าหมู่บ้านปฏิบัติกับเราไม่ดี ชาวบ้านที่เขตสามของพวกเราทั้งหมดถูกละเลย ที่สำคัญพวกเราไม่มีอำนาจพอที่จะไปต้านทานพวกเขาได้ พวกเขาถึงได้ข่มเหงรังแกพวกเราอยู่เสมอมา วันนี้ถึงแม้ว่าวัวจะว่างอยู่ ปู่เชื่อว่าหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่ยอมให้บ้านพวกเราเช่าวัวอยู่ดี”

“ข้าเองก็คิดเหมือนท่านพ่อขอรับ ใครให้บ้านพวกเขามีหลานที่เกิดมาพร้อมแก่นปราณกัน ถึงแม้ว่าหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านจะได้เข้าร่วมสำนักถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงศิษย์สายนอกก็ตามที แต่สำหรับพวกเราชาวบ้านธรรมดาแล้วก็นับว่าพวกเขามีคนคุ้มกะลาหัว”

“ก็แค่เกิดมาพร้อมแก่นปราณเอง เหตุใดต้องโอ้อวดด้วยหรือขอรับ หลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านเก่งมากหรือขอรับ”

“พ่อเองก็ไม่รู้ว่าเก่งหรือไม่ แต่เพราะเขาเป็นศิษย์ของสำนักเมฆา เท่านี้ก็เพียงพอที่เขาจะข่มเหงชาวบ้านธรรมดาเช่นพวกเราแล้วล่ะ”

“เช่นนั้น ท่านปู่กับท่านพ่อจะทำเช่นไรต่อไปขอรับ”

“ก็คงต้องใช้แรงคน ทำได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น เจ้าไปนอนเถอะดึกแล้ว”

“ขอรับท่านปู่ ขอรับท่านพ่อ เช่นนั้นฝันดีนะขอรับ อ้อ อย่าคิดมากเลย ทุกอย่างจะดีขึ้น ท่านปู่กับท่านพ่อเองก็รีบไปนอนนะขอรับ”

“ได้ ๆ เจ้าไปนอนเถอะ ปู่รู้แล้ว”

กลางดึกเมื่อทุกคนหลับสนิท อั้นจิ่วตื่นขึ้นมา จากนั้นก็เรียกต้าฮุยกับต้าเฮยออกมา จากนั้นก็ให้ทั้งสองตัวไปช่วยไถพลิกหน้าดิน ต้าเฮยบอกว่ามันแข็งแรงมากเรื่องนี้ไว้ใจได้ ส่วนต้าฮุยจะกลับเข้าป่าอสูรวิญญาณเพื่อจับวัวอสูรวิญญาณมาสักสองสามตัว เท่านี้ปัญหาเรื่องวัวก็จะได้รับการแก้ไข 

หลังจากสั่งงานเรียบร้อยแล้วอั้นจิ่วก็นอนหลับไปด้วยความสบายใจ ส่วนทั้งสองตัวก็ไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมายทันที ต้าฮุยรีบวิ่งกลับป่าอสูรวิญญาณจากนั้นก็ตามหาฝูงวัววอสูรวิญญาณ ต้าเฮยรีบไปที่นาของบ้านสกุลฉือ จากนั้นใช้พลังลมปราณเพื่อไถพลิกหน้าดิน นอกจากจะไถพลิกแล้วต้าเฮยยังใช้ลมปราณบวกกับพลังธาตุดินทำให้ดินละเอียดพร้อมปลูกโดยไม่ต้องคราดอีก พวกวัชพืชก็ถูกกำจัดไปด้วยเช่นเดียวกัน

“เท่านี้งานที่ได้รับมอบหมายมาก็เสร็จสิ้นแล้ว เรื่องนี้ต้องปล่อยให้หมีอย่างข้าจัดการ ไอ้พวกชาวบ้านไม่มีตาบังอาจรังแกครอบครัวของนายน้อย ประเดี๋ยวข้าจะไปเอาคืน”

“ต้าเฮย ข้ากลับมาแล้ว”

“ได้มากี่ตัว”

“สี่ตัว เท่านี้ก็เพียงพอให้ครอบครัวนายน้อยได้ใช้งาน แต่ความจริงมีเจ้าอยู่วัวก็ไม่จำเป็นนะ ข้าว่า”

“ต้าฮุย ข้าเป็นหมี ไม่ใช่วัว อย่าลืมว่าพ่อแม่นายน้อยเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา จะให้มาเจอข้าที่เป็นหมีในตอนที่กำลังจัดการกับดินในนาได้อย่างไรเล่า พวกเขาได้ตกใจตาย อย่าลืมว่าพวกเราเป็นสัตว์อสูรวิญญาณ”

“ข้ารู้แล้วน่า ข้าก็แค่ล้อเจ้าเล่น กลับกันเถอะจะได้เอาวัวพวกนี้ไปไว้ที่สวนหลังบ้าน พวกเจ้าตามมาดี ๆ แล้วอย่าได้คิดหนี หาไม่แล้วข้าจะจับพวกเจ้ากินให้สิ้นซาก”

“พวกเราไม่หนี ขอท่านราชาหมาป่าอย่าได้โมโหไปเลยขอรับ”

“ไป กลับบ้านสกุลฉือ”

เช้าวันต่อมาเมื่อแม่เฒ่าฉือกับลูกสะใภ้ตื่นขึ้นมาเพื่อเตรียมอาหารเช้าก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าในสวนหลังบ้านของพวกเขามีวัวสี่ตัวนอนอยู่ ที่สำคัญพวกเขาไม่รู้ว่าพวกทั้งสี่ตัวพวกนี้มาได้เยี่ยงไร และเป็นวัวของผู้ใดกันแน่

“ท่านแม่ พวกเราจะทำเยี่ยงไรดีเจ้าคะ นี่วัวของผู้ใดกัน หากเจ้าของวัวพบว่าพวกมันอยู่ที่บ้านของเรา พวกเราไม่มีทางหนีพ้นข้อหาขโมยวัวเป็นแน่เจ้าค่ะ”

“นั่นสิ แล้วนี่เป็นวัวของผู้ใดกัน ที่สำคัญพวกมันทำไมถึงมาอยู่ในสวนหลังบ้านของพวกเรา ลูกสะใภ้เจ้าไปเรียกลูกชายกับพ่อของเจ้ามาเร็วเข้า ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ต้องหาทางไล่วัวพวกนี้ออกไป เมื่อวานพ่อของเจ้าไปเช่าวัวแต่ไม่ได้วัวมา หากมีคนบอกว่าเพราะพวกเราไม่สามารถเช่าวัวได้ จึงได้ขโมยวัวของผู้อื่นมา หากมีผู้ใดมาพบเข้าพวกเราแย่แน่ ๆ”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

ยังไม่ทันที่หลินถานอินจะไปเรียกพ่อสามีกับสามีของนาง สองพ่อลูกได้ยินเสียงพูดคุยของทั้งสองคนก็รีบเดินตรงมาที่สวนหลังบ้านทันที เดิมทีอั้นปากำลังจะไปตักน้ำที่ลำธารมาเติมโอ่งในห้องครัว พ่อเฒ่าฉือเองก็เตรียมไปผ่าฟืนเหมือนทุกวัน แต่ได้ยินเสียงภรรยากับลูกสะใภ้พูดคุยกัน จับใจความว่ามีวัวอยู่ในสวนหลังบ้านทำเอาทั้งสองคนตกใจมาก