7

“ยายเฒ่า เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

“นั่นสิท่านแม่ เกิดอันใดขึ้นหรือขอรับ ข้าได้ยินว่ามีวัวอยู่ในสวนหลังบ้านเป็นวัวของผู้ใดกัน แล้วพวกมันเข้ามาได้เยี่ยงไร มาตั้งแต่เมื่อใดกัน”

“เรื่องนี้ใครจะไปรู้ หากว่ามีคนต้องการใส่ความพวกเราว่าขโมยวัวจะทำเช่นไรดีเจ้าคะท่านพี่” หลินถานอินเริ่มวิตกกังวล

“พวกเจ้าใจเย็น ๆ กันก่อน พวกเจ้าลองดูวัวทั้งสี่ตัวนี้ดี ๆ สิ ไม่ใช่ว่ามันเป็นวัวป่าหรอกหรือ แต่ก็ดูจะแตกต่างจากวัวป่าอยู่มาก ข้าก็บอกไม่ถูกว่ามันต่างกันตรงไหน นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับบ้านเรากันแน่” พ่อเฒ่าฉือเองก็เริ่มไม่สบายใจแล้วในตอนนี้

อั้นจิ่วที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ เฒ่าทารกเช่นเขาก็จำเป็นต้องตื่นขึ้นมาเพื่อคลายความกังวลของทุกคนในครอบครัว ถึงแม้ว่าวิญญาณของเขาจะมีอายุหลายพันปีแต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่อายุเกือบจะสองขวบเท่านั้น แต่ถ้าไม่แสดงความสามารถออกมาเสียบ้างก็เกรงว่าครอบครัวของเขาได้วิตกกังวลจนตาย เมื่อคิดได้เช่นนั้นเด็กน้อยก็รีบลงจากเตียงแล้วเดินเตาะแตะไปที่สวนหลังบ้าน

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่ ท่านย่า พวกท่านเสียงดังอันใดแต่เช้าขอรับ เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

“เจ้าเก้า พวกเราทำให้หลานตื่นหรือ” พ่อเฒ่าฉือรีบเดินมาที่หลานรักจากนั้นก็อุ้มเขาขึ้นมา

“ก็ใช่น่ะสิขอรับ ข้ากำลังหลับฝันดีอยู่เลย ความฝันอันดีงามของข้าถูกพวกท่านทำลายหมดแล้ว”

“เจ้าเด็กนี่ ความฝันอันดีงามอันใดของเจ้า ระวังพ่อจะตีก้นเจ้า”

“เจ้าอยากตายรึ ใครให้หน้าเจ้า ถึงได้กล้าจะมาตีก้นหลานชายของข้า ระวังข้าจะทุบตีเจ้าก่อน” พ่อเฒ่าฉือยกมือขึ้นตบไหล่ลูกชาย

“ท่านพ่อขอรับ ข้ายังเป็นลูกชายของท่านอยู่หรือไม่”

“เป็น แต่อีกหน่อยก็จะไม่เป็นแล้ว ข้ามีเจ้าเก้าเป็นหลานรักก็พอ”

“พวกเจ้าพ่อลูก หยุดพูดจาไร้สาระกันได้แล้ว จะจัดการเรื่องนี้เยี่ยงไร”

“เรื่องอันใดขอรับท่านย่า โอ๊ะ นั่นไม่ใช่วัวที่ท่านเทพประทานให้ข้าในฝันหรอกหรือ นี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่ วัวอสูรวิญญาณสี่ตัว ท่านเทพบอกว่ายกพวกมันให้ข้าจะได้เอาไว้ใช้ไถนา ลากเกวียน นอกจากนี้ยังให้พวกมันไถนาในที่นาของพวกเราเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ที่นาของพวกเราก็สามารถเพาะปลูกได้แล้ว ท่านปู่ปล่อยข้าลงขอรับ ข้าจะไปขอบใจพวกมันที่ทำงานหนักไถนามาทั้งคืน”

“เจ้าเก้า เจ้าพูดว่าท่านเทพให้วัวเจ้าสี่ตัวอีกทั้งพวกมันยังเป็นวัวอสูรวิญญาณอีก แล้วยังประทานให้เจ้าในฝันอีก”

“ใช่สิขอรับท่านปู่ หากท่านปู่ไม่เชื่อให้ท่านพ่อวิ่งไปที่นาของบ้านเราสักเที่ยวจะได้รู้ว่าข้าพูดเรื่องจริงหรือไม่”

“ท่านพ่อข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

พ่อเฒ่าฉือปล่อยอั้นจิ่วลงจากอ้อมแขน เมื่อเห็นว่าหลานชายของตัวเองเดินไปหาวัวทั้งสี่ตัว ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็มองดูด้วยความคาดหวัง พวกเขาหวังว่ามันจะเป็นวัวที่ท่านเทพประทานให้พวกเขาจริง ๆ เมื่อเด็กน้อยเดินไปเกือบจะถึงวัวทั้งสี่ตัวที่นอนอยู่ เจ้าวัวทั้งสี่ตัวก็ลุกขึ้นทันที เพราะอยู่ดี ๆ วัวก็ลุกขึ้นทำเอาทั้งสามคนที่เฝ้ามองอยู่ถึงกับตกใจเพราะคิดว่าวัวจะทำร้ายเด็กน้อยเข้า 

พ่อเฒ่าฉือรีบพุ่งตัวออกไปดึงหลานรักกลับมา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถึงตัวอั้นจิ่วก็เห็นว่าวัวทั้งสี่ตัวได้ก้มหัวทำความเคารพหลานชายของตัวเอง ทำเอาพ่อเฒ่าฉือ แม่เฒ่า เจียงหลัน และหลินถานอินตกใจเป็นอย่างมาก จากที่เมื่อวานบรรยากาศในบ้านของพวกเขาหดหู่เป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องน่าตกใจเช่นนี้ขึ้น เรื่องราวพลิกผันภายในคืนเดียว ทำเอาพวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นความจริง ตอนนี้อั้นปาก็ได้วิ่งไปถึงที่นาของบ้านพวกเขาและพบว่าที่นาได้ไถพลิกหน้าดินและไถพรวนดินเสร็จแล้วทั้งสิบหมู่

“นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่”

ต้าเฮยถือว่าเป็นแรงงานสำคัญของบ้านสกุลฉือในขณะนี้ หลังจากที่ทำการไถดินด้วยพลังลมปราณและพรวนดินด้วยธาตุดินกับธาตุลมแล้ว ยังช่วยเก็บเอาวัชพืช ก้อนหิน กิ่งไม้ ออกไปจากที่นาด้วย หลังจากทำงานเหน็ดเหนื่อยมาตั้งหนึ่งชั่วยามแล้ว ต้าเฮยก็กลับบ้านสกุลฉือ อั้นจิ่วรีบส่งเขากลับไปยังมิติเพื่อพักผ่อน ส่วนทางด้านต้าเฮยนั้นก็ไปจัดการจับวัวอสูรวิญญาณที่ป่าอสูรวิญญาณ จากนั้นก็พาพวกมันทั้งหมดที่สวนหลังบ้านสกุลฉือแล้วรีบกลับเข้าไปในมิติทันที ส่วนเรื่องวัวปล่อยให้นายน้อยของมันเป็นคนจัดการ

ทางด้านอั้นปาที่วิ่งกลับมาถึงบ้านก็บอกกับทุกคนว่าตอนนี้ที่นาของตัวเองได้รับการไถพรวนเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พวกเขาสามารถปลูกข้าวสาลีได้แล้ว ทุกคนดีใจมากถึงแม้ว่าจะตกใจมากก็ตามที เหตุการณ์เช่นนี้ยากที่จะเชื่อได้แต่ทว่ามันคือความจริง เมื่อเห็นว่าตอนนี้ที่นาได้รับการแก้ไขแล้ว วัวที่บ้านก็มีแล้ว อีกทั้งยังมีถึงสี่ตัวด้วยกัน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นครอบครัวสกุลฉือล้วนเชื่อว่าเป็นเพราะอั้นจิ่วหลานชายของพวกเขาที่นำพาสิ่งดี ๆ มาสู่ครอบครัว

“เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องวัวได้รับการแก้ไขแล้ว ที่นาก็ได้รับการไถพรวนเรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกเราก็ต้องเร่งมือปลูกข้าวสาลีให้ทันเวลา”

“ขอรับท่านพ่อ”

“เพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัยของชาวบ้าน เช่นนั้นพวกเราก็พาวัวทั้งสี่ตัวไปที่ทุ่งนาด้วยก็แล้วกัน เจ้าเก้าวันนี้จะไปหรือไม่ หรือจะรออยู่ที่บ้าน”

“ท่านปู่ ข้าก็จะไปด้วยขอรับ”

“เช่นนั้นลูกสะใภ้เจ้าก็เตรียมอาหารไปทำมื้อกลางวันเสียเลยจะได้ไม่ต้องกลับมากินมื้อเที่ยงที่บ้าน”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

“ท่านปู่ ข้ามีความลับจะบอกท่านปู่ขอรับ”

“ความลับอันใดรึหลานรัก ไหนเจ้ามีเรื่องอันใดจะบอกปู่รับรองได้ปู่ไม่บอกคนอื่น แม้แต่ท่านย่าของเจ้าปู่ก็จะไม่บอก”

“วัวสี่ตัวนี้ เป็นวัวอสูรวิญญาณขอรับ” อั้นจิ่วทำท่าทางเหมือนจะกระซิบ แต่ความจริงแล้วทุกคนในบ้านกลับได้ยินกันหมด 

ความจริงแล้วอั้นจิ่วแค่ตั้งใจทำให้มันเป็นเหมือนความลับระหว่างเขากับท่านปู่เหมือนกับที่เด็ก ๆ คนอื่นทำกัน เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเป็นเด็กน้อยธรรมดา ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วร่างกายอันเล็กจ้อยนี้เป็นตาเฒ่าอายุหลายพันปีมาเกิดใหม่ เส้นทางการเกิดใหม่ของเขานั้นได้มาอย่างยากลำบาก อั้นจิ่วจึงอยากจะรักษาช่วงเวลาที่มีความสุขกับครอบครัวในปัจจุบันของเขาให้ดีที่สุด 

“จริงรึ หลานพูดจริง ๆ ใช่หรือไม่”

“จริงแท้แน่นอนขอรับ”

“ดี ดี ดีมาก แบบนี้พวกเราก็จะทำงานในนาง่ายขึ้น ลูกชายเดี๋ยววันนี้หลังกินมื้อกลางวันแล้วเจ้าขึ้นเขาไปตัดไม้เพื่อทำเกวียน พวกเราค่อย ๆ ทำกันไป ใช้เวลาหลายวันหน่อยคงได้เกวียนสำหรับครอบครัวของพวกเรา ต่อไปจะได้สะดวกในการเข้าเมืองหรือแม้กระทั่งตอนที่พวกเราขนข้าวสาลีจะได้ไม่ต้องไปเช่าเกวียนวัวของหัวหน้าหมู่บ้านอีก”

“ขอรับท่านพ่อ”

“ท่านปู่ ข้าเองก็อยากจะไปช่วยท่านพ่อตัดไม้ด้วยขอรับ”

“บนภูเขาอันตราย เจ้ายังเด็กนักอย่าไปเลยรอที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เถอะ”

“ท่านปู่ ท่านพ่อ ข้าอยากไปด้วยขอรับ รับรองเลยว่าข้าจะไม่ดื้อ ไม่วิ่งไปไหน ไม่ทำความยุ่งยากให้ท่านพ่อ ข้าเป็นเด็กดีนะขอรับ”

“ตาเฒ่านี่ หลานอยากไปก็ให้หลานไปสิ เจ้าเก้ารู้ความขนาดนี้จะเกิดเรื่องอะไรได้ ก็แค่หาที่ให้เขานั่งรอก็ได้แล้วไม่ใช่รึ ไป ๆ สายแล้วรีบไปทุ่งได้แล้ว”

“ขอบคุณขอรับท่านย่า ยังเป็นท่านย่าที่รักข้าที่สุด”

“เจ้าเด็กแสบ ไม่ใช่เจ้าบอกว่าท่านปู่ดีที่สุดหรือ”

“ไม่รู้ไม่ชี้ขอรับ”