9

ห้าวันผ่านมาตอนนี้ที่นาของพวกเขาทั้งหมดสิบหมู่ได้ทำการปลูกข้าวสาลีเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่สำคัญตอนนี้เกวียนก็สร้างเสร็จแล้วเช่นเดียวกัน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาวัวทั้งสี่ตัวของบ้านสกุลฉือทำงานหนักมาก เพราะพวกมันต้องไปช่วยชาวบ้านคนอื่น ๆ ไถนา 

เพราะเรื่องวัวของบ้านสกุลฉือไปช่วยชาวบ้านไถนา ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจเป็นอย่างมาก เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากที่ไถนาของบ้านสกุลหวังเสร็จแล้วจะนำวัวออกมาให้ชาวบ้านในเขตรอบนอกเช่าและเก็บค่าเช่าราคาแพงกว่าปกติ แต่ทว่าบ้านสกุลฉือกลับช่วยชาวบ้านไถนาโดยเก็บค่าเช่าวัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านต้องสูญเสียรายได้มากมาย

“ท่านพ่อขอรับ บ้านสกุลฉือทำเช่นนี้ไม่ไว้หน้าท่านเลยนะขอรับ” 

“ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะสามารถหาวัวได้ แต่พวกเขามีวัวถึงสี่ตัว”

“ท่านพ่อ ชาวบ้านพูดกันว่าเป็นอั้นปากับลูกชายของเขาจับได้ในป่า ข้าไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ คนเราจะมีโชคดีขนาดนั้นรึ ถ้าจับได้ตัวเดียวข้าก็พอจะเชื่อได้บ้าง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะจับได้ครั้งเดียวถึงสี่ตัว”

“ถึงแม้ว่าพวกเราไม่อยากจะเชื่อ แต่พวกเราไม่สามารถทำอันใดได้ ข้าเพียงแค่เจ็บใจที่ปีนี้รายได้ของพวกเราลดลงไปมาก ถึงแม้ว่าชาวบ้านในเขตรอบนอกจะมีเพียงแค่ไม่กี่สิบครัวเรือน แต่พวกเขามีที่ดินครอบครัวละสิบหมู่ บางครอบครัวก็มีถึงสามสิบหมู่ ถึงแม้ที่นาของพวกเขามีพื้นที่อุดมสมบูรณ์น้อยกว่าชาวบ้านเขตสองและเขตใน แต่ผลผลิตของพวกเขาถือว่ายังดีอยู่ ”

“หรือว่าเจ้าเด็กอั้นจิ่วนั่นจะเป็นดาวนำโชคอย่างที่ชาวบ้านเขาเล่าลือกันขอรับ”

“เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่รู้ อีกสามวันเจ้าเอาของไปส่งให้ชิงกวงที่สำนักเมฆา อย่าลืมถามเขาด้วยว่าจะสามารถกลับมาเยี่ยมบ้านได้เมื่อไหร่ หรือให้เขาลาหยุดกลับมาแต่งงาน”

“ขอรับท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงเลือกลูกสาวบ้านหวังให้ชิงกวงล่ะขอรับ ข้าว่าไม่ค่อยเหมาะสมกันเท่าไหร่”

“ถ้าหากบ้านหวังไม่ร่ำรวยจนสามารถส่งเสริมชิงกวงได้ ข้าก็คงไม่เลือกลูกสาวสกุลหวังให้เขา แต่งได้ก็หย่าได้ เรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าอนาคตชิงกวง”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”

ตอนนี้บ้านสกุลฉือไม่มีทางได้รู้เลยว่าครอบครัวของตัวเองตกเป็นเป้าความเกลียดชังของครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้าน ถึงแม้ว่าจะรู้แต่เด็กน้อยอั้นจิ่วก็ไม่ได้สนใจว่าใครจะคิดคิดเยี่ยงไรกับครอบครัวของเขา ถ้าหากไม่ล้ำเส้นจนเกินไปเขาเองก็ไม่อยากจะถือสา 

ด้วยระดับขั้นพลังของเขาในตอนนี้นับว่าสูงมากในเมืองนี้ ที่สำคัญเขามีสัตว์อสูรวิญญาณระดับเทพถึงสองตัว เรื่องอันใดเขาจะต้องเกรงกลัวแค่ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านที่มีหลานชายที่มีระดับขั้นพลังแค่กลั่นลมปราณขั้นสาม ไม่แน่ว่าทั้งชีวิตนี้จะสามารถเลื่อนเป็นระดับสร้างรากฐานได้หรือไม่ คนพวกนี้สำหรับอั้นจิ่วแล้วก็แค่มดปลวก

เช้าวันนี้อั้นจิ่วกับท่านพ่อของเขาจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่าสัตว์ แต่ความจริงแล้วคนที่ทำหน้าที่ล่าสัตว์นั้นย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากต้าฮุย ส่วนต้าเฮยนั้นมีหน้าที่หาน้ำผึ้งป่า อั้นจิ่วอยากปรับปรุงมื้ออาหารที่บ้าน ตอนนี้ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ขาดแคลนเนื้อแต่สิ่งที่ขาดแคลนมากที่สุดก็คือเงิน

“ท่านปู่ ท่านจะไปกับข้ากับท่านพ่อหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ไป ๆ ปู่จะช่วยย่ากับแม่ของเจ้าทำแปลงผักหลังบ้าน ปู่ยังมีงานที่บ้านต้องจัดการอีกหลายอย่าง”

“ขอรับท่านปู่ เช่นนั้นพวกเราไปก่อนนะขอรับ ข้าจะเอาของอร่อยกลับมาฝาก”

“โอ้ ดี ดี ปู่จะรอดูว่าของอร่อยที่เจ้าว่ามามันคืออันใดกัน”

“ท่านปู่รอได้เลยขอรับ”

“ท่านพ่อ เช่นนั้นพวกเราไปก่อน”

“ดูแลหลานชายของข้าให้ดี เข้าใจหรือไม่”

สองพ่อลูกขึ้นเขาไปพร้อมกับต้าเฮยและต้าฮุย วันนี้พวกเขาตั้งใจเข้าป่ามาล่าสัตว์เพื่อนำไปขาย ต้าฮุยบอกว่าหากว่านายน้อยต้องการเงินให้ล่าสัตว์อสูรวิญญาณระดับต่ำสักตัวสองตัวไปขายจะดีกว่า เพราะสัตว์อสูรวิญญาณสามารถขายได้ราคาแพง ส่วนสัตว์ป่าธรรมดานั้นก็สามารถทำเงินได้เช่นกัน

ในตอนที่พวกเขาเดินขึ้นเขามาก็พบกับชาวบ้านหลายคนที่เข้าป่ามาหาของป่าเช่นเดียวกัน ต้าฮุยร่ายเวทย์ล่องหนเอาไว้ทำให้พวกชาวบ้านไม่สามารถมองเห็นได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวบ้านตกใจกลัว อั้นจิ่วเองก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องยุ่งยากในตอนนี้ หลังจากปรับปรุงคุณภาพชีวิตของครอบครัวให้ดีขึ้นแล้ว อั้นจิ่วมีความคิดที่จะหลอมยาชำระไขกระดูกให้กับทุกคนในครอบครัว เพื่อที่จะให้ทุกคนสามารถฝึกตนได้ เมื่อทุกคนในบ้านสามารถฝึกฝนพลังลมปราณได้ ต่อไปนี้ครอบครัวของเขาก็จะไม่ใช่ครอบครัวชาวนายากจนอีกต่อไป แต่จะเป็นครอบครัวของผู้ฝึกตน ต่อไปนี้ผู้ใดก็ไม่สามารถมารังแกครอบครัวของเขาได้

“ท่านพ่อ เดี๋ยวให้ต้าฮุยไปจัดการเรื่องล่าสัตว์ ต้าเฮยจะไปหาน้ำผึ้ง ส่วนพวกเราก็หาของป่ารอแถว ๆ นี้ดีกว่าขอรับ”

“ได้ พ่อฟังเจ้า จริงสิเจ้าเก้า เหตุใดพ่อรู้สึกว่าเหมือนมีคนคอยจ้องมองพวกเราตลอดเวลาตั้งแต่เข้าป่ามาแล้ว เจ้ารู้สึกหรือไม่”

“ไม่นี่ขอรับ ผู้ใดจะมาจ้องมองพวกเรากัน ไม่น่าจะมีนะขอรับ”

“เช่นนั้นพ่อคงคิดมากไปเอง มาเถอะพ่อจะอุ้มเจ้าเอง”

“ขอรับ”

ในระหว่างที่พ่อลูกขึ้นเขาไปล่าสัตว์ พ่อเฒ่าฉือกับภรรยาและลูกสะใภ้กำลังช่วยกันทำแปลงผัก หลายวันก่อนอั้นจิ่วบอกว่าอยากจะเลี้ยงไก่ วันนี้พ่อเฒ่าฉือเองตั้งใจจะทำเล้าไก่เอาไว้ให้หลานชาย นอกจากเล้าไก่แล้วยังมีคอกวัวที่จะต้องทำด้วยเช่นเดียวกัน เพราะพ่อเฒ่าฉือกลัวว่าวัวจะลำบาก หากมีฝนตกหรือแม้แต่ในตอนฤดูหนาวหากมีหิมะตกลงมาวัวก็คงจะหนาวตาย วัวทั้งสี่ตัวนี้พ่อเฒ่าฉือให้ความสำคัญมากเพราะวัวถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของครอบครัว

“ตาเฒ่า เรื่องคอกวัวเจ้าไปขอให้ชาวบ้านมาช่วยสักคนสองคนเถอะ เจ้าทำคนเดียวใช้เวลานานเกินไป ตอนนี้ชาวบ้านไม่มีงานอันใดต้องทำ”

“ข้าเองก็อยากจะให้คนอื่นมาช่วยทำแต่บ้านเรามีความลับมากเกินไป ข้าค่อย ๆ ทำไปไม่เกินห้าวันก็คงเสร็จ”

“เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องมาช่วยข้าทำแปลงผักแล้ว ข้าทำกับลูกสะใภ้สองคนก็พอ เจ้าไปทำเล้าไก่ให้หลานชายก่อน ส่วนคอกวัว เดี๋ยวเจ้าค่อยช่วยกันกับลูกชายสองคนช่วยกันคงใช้เวลาไม่นาน”

“ตกลง”