10

สองพ่อลูกเก็บผักป่าเห็ดป่าได้พอสมควร ไม่นานต้าฮุยก็กลับมาพร้อมกับไก่ฟ้า กระต่ายป่า กวางป่า หมูป่าอสูรวิญญาณสองตัว ต้าเฮยกลับมาพร้อมกับน้ำผึ้งที่เก็บมาจากรังผึ้งอสูรวิญญาณถังใหญ่ เมื่อเห็นว่าตอนนี้ได้ของที่ต้องการแล้วอั้นจิ่วเอาถุงเฉียนคุนออกมาใส่สัตว์ป่าที่ต้าฮุยล่ามา ต้าเฮยหิ้วถังน้ำผึ้งเดินตามสองพ่อลูกออกจากป่าโดยมีต้าฮุยวิ่งนำหน้า ขากลับจากป่าพวกเขาไม่พบกับชาวบ้านอีก อั้นจิ่วคิดว่าพวกเขาน่าจะลงจากเขาไปแล้ว

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแปลงผักได้ทำเสร็จแล้ว และตอนนี้เล้าไก่ของอั้นจิ่วก็กำลังจะสร้างเสร็จ พ่อเฒ่าฉือเห็นลูกชายและหลานชายกลับมาก็ดีใจเป็นอย่างมาก เขาได้กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งที่โชยออกมาจากถังไม้ที่ต้าเฮยถืออยู่ทำเอาพ่อเฒ่าฉือกลืนน้ำลายไปหลายอึก

“ท่านปู่ พวกเรากลับมาแล้วขอรับ”

“กลับมาแล้วรึ ได้อันใดมาบ้างล่ะ”

“ท่านพ่อ วันนี้ได้ของดี ๆ มาพอสมควรขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองแล้วเอาไปขาย บ้านเราจะได้มีเงินบ้าง”

“เข้าเมืองก็ระวัง อย่าได้ไปทำให้พวกผู้ฝึกตนขุ่นเคืองใจ เข้าใจหรือไม่ พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านที่ไร้พลังไม่อาจต่อกรกับพวกเขาได้”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”

“เอาล่ะ เดี๋ยวเจ้าเอาของไปเก็บแล้วมาช่วยพ่อสร้างคอกวัว วัวทั้งสี่ตัวของบ้านเราทำงานหนักมากให้พวกมันได้มีที่อยู่ที่ดีหน่อยพ่อถึงจะสบายใจ”

“ขอรับท่านพ่อ”

ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวมีสุขภาพที่ดีขึ้นเพราะอั้นจิ่วได้แอบเอาน้ำพุจิตวิญญาณในมิติมาผสมกับน้ำที่ใช้ทำอาหารและน้ำดื่มในห้องครัว อั้นจิ่วมีความตั้งใจว่าจะเปลี่ยนอาหารทุกอย่างในบ้านหรือแม้กระทั่งผักที่ปลูกเอาไว้ให้เป็นอาหารที่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ เพื่อเตรียมร่างกายของทุกคนให้พร้อมกับเส้นทางของผู้ฝึกตน 

ในอนาคต อั้นจิ่วตั้งใจว่าจะเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ เพื่อหารายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เชิงเขา ทางเข้าป่าอสูรวิญญาณที่อยู่ห่างหมู่บ้านออกไปไม่ไกล ถึงแม้ว่าทางเข้าป่าอสูรวิญญาณแห่งนี้จะมีเพียงแค่ลูกศิษย์ของสำนักเมฆากับสำนักอื่น ๆ ไม่มากนัก แต่ก็ยังมีพวกนักล่าสมุนไพร หรือแม้กระทั่งนายพรานที่ยึดอาชีพล่าสัตว์อสูรไปขายซึ่งในแต่ละวันมีคนมากมาย อั้นจิ่วคิดว่าเขาจะสามารถขายอาหารเพิ่มพลังปราณทำเงินได้ แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงเด็กที่ยังไม่โต คงต้องรอให้เขาโตขึ้นกว่านี้หน่อยถึงจะสามารถทำได้

เช้าวันต่อมาอั้นจิ่วตามท่านพ่อของเขาเข้าเมืองเพื่อนำของไปขาย การเดินทางเข้าเมืองในครั้งนี้ต้าฮุยนั่งไปบนเกวียนด้วย ต้าฮุยปกปิดรูปลักษณ์ของตัวเองให้เหมือนหมาป่าธรรมดา เป็นหมาป่าที่ชาวบ้านเลี้ยงเอาไว้เท่านั้น สองพ่อลูกขับเกวียนมุ่งหน้าเข้าเมือง ระหว่างทางก็พบเข้ากับเกวียนของหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังส่งชาวบ้านเข้าเมือง คนขับเกวียนเป็นลูกชายคนโตของหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนค่าโดยสารเข้าเมืองแต่ละครั้งทุกคนต้องจ่ายสิบอิแปะ ซึ่งถือว่าแพงมาก

ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านมองมาที่ท่านพ่อของอั้นจิ่วด้วยความไม่พอใจ เพราะที่บ้านของเขาให้ชาวบ้านเช่าวัวในราคาถูกจึงทำให้บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านสูญเสียรายได้ เรื่องนี้สร้างความไม่พอใจให้กับหัวหน้าหมู่บ้านไม่น้อย แต่อั้นปากับอั้นจิ่วหาได้สนใจเขาไม่ อั้นจิ่วเพียงแค่นอนหนุนท้องต้าฮุยไม่สนใจเขา 

“ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้บ้านสกุลฉืออยู่ ๆ ก็มีวัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าไปทำเรื่องไม่ดีอันใดเอาไว้หรือไม่ ทางดี ๆ มีให้เดิน อย่าได้เดินทางลัดเสียล่ะ” ติงชิงหวั่น ลูกชายคนโตของหัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นมา

เมื่อลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นมาแบบนี้ ชาวบ้านที่อยู่บนเกวียนก็รู้แล้วว่าเขาพุ่งเป้ามาที่พ่อลูกบ้านสกุลฉือ อั้นปาไม่ได้สนใจฟัง เขาเพียงแค่ออกคำสั่งให้วัวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ส่วนอั้นจิ่วแค่ปรายตามองด้วยสายตาดูถูกจากนั้นเด็กน้อยก็ยิ้มน่ารัก ๆ ให้เท่านั้น แต่ในสายตาลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านนั้นรอยยิ้มแบบนั้นทำให้เขาถึงกับเสียวสันหลัง เขาเองไม่เข้าใจว่าเด็กตัวเล็กแค่นี้เหตุใดรอยยิ้มถึงได้น่ากลัวเช่นนั้น

 เกวียนที่ลากด้วยวัวอสูรวิญญาณนั้นย่อมเร็วกว่าเกวียนที่ลากด้วยวัวธรรมดา สองพ่อลูกใช้เวลาไม่นานก็มาถึงเมืองหุยอัน หลังจากจ่ายค่าธรรมเนียมผ่านเข้าเมืองคนละสิบอิแปะแล้ว อั้นปาก็ขับเกวียนมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมม่านเซียงโหลวเพื่อนำสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ไปขาย  

ที่ม่านเซียงโหลวแห่งนี้รับซื้อทั้งสัตว์ป่าธรรมดาและสัตว์อสูรวิญญาณ เพราะมีชาวเมืองที่เป็นทั้งผู้ฝึกตนและชาวเมืองที่ไม่สามารถฝึกตนได้อยู่รวมกัน ที่อยู่อาศัยในเขตเมืองมีการแบ่งแยกกันชัดเจนเช่นเดียวกับหมู่บ้านดอกท้อที่อั้นจิ่วอาศัยอยู่ 

“ท่านพ่อขอรับ หลังจากที่พวกเรามีเงินแล้ว ข้าอยากซื้อผ้าไปให้ท่านแม่กับท่านย่าตัดชุดใหม่ขอรับ พวกท่านไม่มีเสื้อผ้าใหม่เลย”

“ตกลง พ่อฟังเจ้า ตอนนี้พวกเรานำสิ่งของเหล่านี้ไปขายก่อน อ้อ ลูกเอาของออกมาจากถุงเฉียนคุนของลูกก่อน”

“ขอรับท่านพ่อ”

ใช้เวลาไม่นานเกวียนวัวก็มาถึงม่านเซียงโหลว อั้นปาขับเกวียนไปทางด้านหลังของม่านเซียงโหลงซึ่งเป็นจุดรับซื้อของป่าที่ทางม่านเซียงโหลวเตรียมเอาไว้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องรบกวนลูกค้าที่มาใช้บริการที่ม่านเซียงโหลวแห่งนี้ ตอนนี้มีชาวบ้าน นายพราน จำนวนมากกำลังต่อแถวเพื่อขายของป่าที่ตัวเองนำมา อั้นจิ่วนั่งรออย่างอดทนบนเกวียนโดยมีต้าฮุยนั่งอยู่ข้าง ๆ

“ใครจะขายสิ่งใดเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อย อย่ามัวชักช้าเสียเวลายังมีคนอื่นรอขายอยู่ เข้าแถวให้เรียบร้อยหากข้าจับได้ว่าผู้ใดแซงคิวผู้อื่นข้าจะไม่รับซื้อ” หลงจู๊ที่ทำหน้าที่รับซื้อของป่าพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน

หลังจากรออยู่นานสองนานในที่สุดก็มาถึงอั้นจิ่วกับท่านพ่อของเขา อั้นปาขายสัตว์ป่าธรรมดาก่อน สัตว์ป่าที่นำมาขายวันนี้มี กวางป่า กวางดาว แพะป่า เนื่องด้วยสัตว์ป่าทั้งสามตัวไม่ใช่สัตว์อสูรทำให้ขายได้ราคาไม่มากเท่าไหร่ แต่สำหรับชาวบ้านธรรมดาอาจจะมองว่าเงินก้อนนี้เป็นเงินจำนวนมากที่พวกเขาไม่สามารถหาได้ภายในหนึ่งปี 

กวางดาว ขายได้ 3 ตำลึง กวางป่าตัวผู้โตเต็มวัย ขายได้ 5 ตำลึง แพะป่าขายได้เพียง 1 ตำลึงเท่านั้น หลังจากที่ขายสัตว์ป่าทั้งสามตัวไปแล้วอั้นปาก็แจ้งกับหลงจู๊ว่าเขายังมีหมูป่าอสูรวิญญาณอีกสองตัวที่ต้องการขาย เมื่อหลงจู๊ได้ยินว่าเขามีหมูป่าอสูรวิญญาณก็ดีใจมาก เพราะนานแล้วพวกเขาไม่สามารถหาเนื้อสัตว์อสูรวิญญาณได้

“พวกเจ้าพูดจริงรึ”

“จริงขอรับ มีทั้งหมดสองตัว”