Partager

บทที่ 2

last update Date de publication: 2025-06-14 13:37:25

“พี่จะทำเสียงตึงใส่ผมทำไมครับ”

“ฮึ!! อะไรของนาย”

“ก็เสียงพี่มันดูตึงมาก ช่วยหย่อนลงมาให้ผมหน่อยได้เปล่า ผมคุยด้วยแล้วไม่ค่อยสบายหูเท่าไหร่ครับ”

“ทำไม ถ้าไม่สบายหูก็ไม่ต้องคุยสิ”

“อ้าวพี่… ผมก็มาตามหาพี่รหัสแบบดีๆ ทำไมพี่ต้องพูดกับผมเหมือนผมทำผิดอะไรด้วย”

“ก็ผิดจริงนะ”

“ผิดตรงไหน”

“ผิดที่นายใช้คำพูดที่มันไม่ค่อยถูกใจผมเท่าไหร่”

“ถ้าพี่ไม่พอใจไม่ถูกใจตรงไหนผมก็ขอโทษด้วยครับ”

“นายเจอพี่รหัสแล้วนี่ไง จะไปไหนก็ไปได้แล้วไป”

“ไปไหนครับ”

“ไปไหนก็ไปนั้นมันเรื่องของนาย”

“โห!! ไล่กันอย่างนี้เลย แต่ผมยังไม่ไปหรอกนะจนกว่าผมจะได้เลขชั่วโมงกิจกรรมไปกรอกบนเว็บไซต์ลงชั่วโมงกิจกรรม”

“อ๋อนี่คือตามหาผมเพราะอยากได้ชั่วโมงกิจกรรมนี่เอง”

“ใช่ครับ”

“แล้วรู้ไหมว่าได้กี่ชั่วโมงจากพี่รหัส”

“น่าจะ 10 ชั่วโมงถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ”

“ผิด ใครจะให้ตั้งขนาดนั้น”

“ล้อเล่นครับ 5 ครับ 5 ชั่วโมง”

“ฮื่อ!! เออถูก”

“เฮ้ยเมื่อกี้พี่ยิ้มแล้ว ผมเห็นนะครับ”

“ยิ้มอะไร”

“พี่ยิ้มจริงๆ ผมเห็น ถึงแม้จะเป็นยิ้มมุมปากเล็กน้อยก็ตาม แต่ผมเรียกมันว่ายิ้มเหมือนกันนั่นแหละครับ”

“อย่าพึ่งนอกเรื่อง สรุปอยากได้ชั่วโมงกิจกรรมกับพี่”

“ใช่ครับ”

“งั้นไปซื้อน้ำให้พี่ก่อนไป”

“ซื้อน้ำ”

“ช่วยพูดกับรุ่นพี่ให้มีหางเสียงด้วยครับ”

“ครับ แล้วพี่จะเอาน้ำอะไรครับ”

“คิดว่าพี่ชอบกินน้ำอะไรก็ซื้อมา”

“ได้ครับ”

ชื่อพี่เขาชาเย็นก็คงไม่ได้ชอบชาเย็นตั้งแต่ยังไม่เกิดหรอก คงเป็นเพราะพ่อหรือแม่เขาชอบกินชาเย็นแหละมั้งไม่ใช่เพราะพี่เขาบอกกินแน่ๆ เพราะฉะนั้นเราจะไม่ซื้อชาเย็น เอาเป็นน้ำชามะนาวแบบเปรี้ยวๆๆ เปรี้ยวสุดๆ ไปเลย บ่ายนี้จะได้รู้สึกปวดท้องระหว่างเรียน โทษฐานใช้เรามาซื้อ

“ป้าครับขอน้ำชามะนาวหนึ่งแล้วครับ”

“ได้ครับ”

“ขอเปรี้ยวๆ นะครับ”

เมื่อสั่งคุณป้าร้านน้ำเสร็จแล้ว ป้ายื่นน้ำให้ผม ผมขอมะนาวเป็นลูกๆ จากป้าอีกสองลูกปาดบีบน้ำมะนาวจากลูกแบบเปรี้ยวๆ ลงใส่แก้วน้ำชามะนาวเพิ่มแล้วค่อยเดินเอาไปให้พี่รหัส

“นี่ครับน้ำชามะนาว ผมหวังว่าพี่จะชอบน้ำที่ผมเลือกให้นะครับ” ผมเดินไปยังที่โต๊ะอาหารเดิม เห็นพี่เขานั่งหันหน้าไปทางอื่น ผมก็ไม่ได้คิดไรเยอะรีบพูดพลางยื่นน้ำให้เขาจากทางด้านหลัง

“อะไรนะครับ” ผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหันหน้ามาพูดกับฟิน

“อ้าวไม่ใช่!!

“ครับ”

“เอ่อแล้วพี่ผู้ชายที่อยู่โต๊ะนี้ ตอนก่อนหน้านี้ไปไหนแล้วครับ”

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ”

“อ๋อโอเคครับขอบคุณครับ ขอโทษด้วยนะครับที่มาทักผิดคน”

แล้วพี่รหัสผมหายไปไหนแล้วล่ะ ชั่วโมงกิจกรรมผมยังไม่ได้เลย จากที่ผมคิดว่าการตามหาพี่รหัสเอาชั่วโมงกิจกรรมที่ได้ตั้ง 5 ชั่วโมงมันง่ายมาก ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันเริ่มอยากแล้ว เสียเวลาผมกินข้าวเที่ยงและนี่มีเรียนต่อตอนบ่ายอีก วันแรกของการเรียนด้วยจะกล้าไม่เข้าเรียนได้ไง เหลือเวลาอีก 15 นาทีก็จะถึงบ่ายโมงแล้วด้วย

“ป้าครับ ข้าวกะเพราหมูกรอบไข่ดาวหนึ่งจานครับ”

“ครับบบ!!”

“นี่จ๊ะ”

“ขอบคุณครับ”

ผมรีบนั่งกินข้าวให้เสร็จทันก่อนบ่ายโมงจะได้รีบไปเข้าเรียน ดีนะที่ผมกินข้าวเร็ว ไม่ถึง 10 นาทีก็เสร็จ

“เชี่ย!!” แย่แล้วผมเผลอดูดน้ำชามะนาวที่เปรี้ยวที่สุดตอนนี้เข้าไปในท้องของผมตั้งอึกหนึ่งและเป็นหนึ่งอึกที่ใหญ่ด้วยนะด้วยความหิวน้ำมากหลังจากกินข้าวหมดจากแล้ว แต่ดีนะที่ความเปรี้ยวทำให้ผมต้องหยุดชะงักไม่คิดที่จะดื่มต่อ รีบไปซื้อน้ำเปล่ามาดื่มให้ไวก่อนจะขึ้นตึกไปเรียน ผมก็งงตัวเองว่าทำไมไม่ทิ้งน้ำชามะนาวแก้วนั้นไปตั้งแต่ตอนแรก

หลังจากที่เรียนเสร็จผมก็บังเอิญเห็นห้องเรียนข้างๆ ที่พึ่งเรียนเสร็จเหมือนกันเดินออกจากห้องเรียนพร้อมกันกับห้องของผมและเป็นห้องของรุ่นพี่ปีสอง

เฮ้ย!! นั่นพี่รหัสผมเขาเรียนอยู่ห้องนั้นด้วย

“โทษครับๆ” ผมรีบวิ่งฝ่าผู้คนเยอะๆ ตรงหน้าห้องเรียนที่คนเขากำลังหลังไหล่กันออกจากห้องเรียนเพื่อที่จะไปหาพี่รหัสของผมอีกฝั่งเขากำลังจะไปที่ลิฟต์ แต่เหมือนว่าหน้าลิฟต์คนจะรอลงลิฟต์เยอะเกินไปทำให้เขาเปลี่ยนใจไปลงทางบันได

“พี่ๆ พี่ชาเย็นครับ รอผมก่อน” ผมวิ่งลงบันไดเพื่อที่จะไปถึงพี่เขาให้ทัน

“ครับว่าไง”

“คือว่าใบชั่วโมงกิจกรรมผมล่ะครับ”

“อ้าวนายเองเหรอ นึกว่าใครตามลงมา”

“พี่จะให้ใบตัวเลขรหัสกรอกชั่วโมงกิจกรรมกับผมได้ยังครับ”

“มันก็ตั้ง 5 ชั่วโมงเลยนะมันจะง่ายไปนะถ้าแค่มาหาพี่รหัสให้เจอแล้วก็รับไป เพราะนี่นายก็มาหาพี่รหัสได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงเองก็เจอแล้ว”

ห๊ะ!! ไม่กี่ชั่วโมงอย่างนั้นเหรอ ตั้งแต่เที่ยงแล้วจนถึงตอนนี้

“ผมมาหาพี่ตั้งแต่เที่ยงแล้วนะครับแล้วมาหาถึงตอนนี้ด้วย”

“ก็ยังน้อยไปอยู่ดี เพราะรวมๆ ที่เราเจอกันก็ไม่ถึง 5 ชั่วโมง ตอนเที่ยงพี่จะนับเป็น 1 ชั่วโมงที่นายมาหาพี่ บวกกับตอนนี้ที่เรายืนคุยกันเพียงไม่ถึง 3 นาที”

“ห๊ะ!! แล้วผมต้องยังไงครับ”

“นั่นสิทำยังไงดี”

“พี่ก็บอกผมมาสิว่าพี่จะให้ผมทำยังไง”

“นั่นสิ พี่จะให้ทำอะไรดีน๊าาา!!”

“พูดมาเลยครับพี่จะให้ผมทำยังไงพี่ถึงจะยอมให้ชั่วโมงกิจกรรมกับผมสักที หรือมันต้องถึงขั้นให้ผมอยู่กับพี่ให้พี่ใช้งานผมให้ครบ 5 ชั่วโมงเลยไหมล่ะครับ”

“ความคิดดีนะ แบบนั้นก็ได้ โอเคงั้นเริ่มเลย ถือกระเป๋าให้พี่แล้วเดินตามลงมา” พี่รหัสเสียงยังคงตึงๆ อยู่ตลอดไม่มีเปลี่ยน พอพูดจบประโยคก็ยื่นกระเป๋าให้ฟินถือก่อนเดินลงบันไดไป

“เฮ้ยพี่ๆ เดี๋ยวก่อน ผมแค่พูดเล่นไม่ได้จะให้พี่ทำแบบนี้จริงๆ” ฟินรีบเดินตามหลังลงเขาลงมา รีบเรียกพี่รหัสทั้งสีหน้าท่าทางฟินตอนนี้ดูกังวลใจสุดๆ เพราะที่ฟินพูดมาทั้งหมด ฟินเองไม่ได้จะให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

“อยากประชดเองช่วยไม่ได้ ก็ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยแล้วกัน”

“โห!! พี่…”

เห้อ!! ทำไมพี่รหัสสมัยนี้มันดุมันตึงจังเลยวะ ผมเริ่มท้อล่ะจะไม่เอาแล้วแม่งชั่วโมงกิจกรรมจากพี่รหัสเนี่ย ได้ชั่วโมงกิจกรรมยากนักยากหนา

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 52

    จูบอันแสนเร่าร้อนและดูดดื่มมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว มือหนาค่อยๆ ขยับสอดเข้าใต้เสื้อของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ล่าง มือค่อยๆ ขยับเขยื้อนร่ายยาวขึ้นไปจนถึงช่วงเนินอกจนเผลอโดนจุดไวต่อความรู้สึกของฟินขึ้นมาทำเอาฟินเริ่มมีอารมณ์ร่วมกับโฮปขึ้นมามากขึ้นอีก“อื้อออ!” เสียงควรครางจากฟินเริ่มมาหลังจากได้รับการจับสัมผัสผ่านมือของโฮปตรงช่วงอก เมื่อโฮปรู้แล้วว่าจุดนี้ทำให้ฟินรู้สึกแบบนั้นไปด้วยโฮปก็ยิ่งสัมผัสจุดนั้นตรงช่วงอกสักพักหนึ่งแล้วค่อยๆ เลื่อนเปลี่ยนจุดลงมาที่บริเวณหัวกางเกง มือของโฮปเริ่มการสอดเข้าไปใต้กางเกงอย่างง่ายดาย“โอ๊ะ! พี่โฮปเดี๋ยวก่อนครับ” แต่ทันใดนั้นเองฟินก็จับมือของโฮปข้างที่ได้สอดเข้าไปใต้กางเกงไว้แน่นเพื่อเป็นการสั่งหยุด ถึงแม้ฟินจะเริ่มเคลิ้มไปกับโฮปแล้วแต่ทว่าตอนนี้ฟินเหมือนกำลังจะพยายามดึงสติตัวเองกลับมาได้แล้วคนร่างบางเล็กอย่างฟินที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่ใต้ล่างเหมือนจะหายใจไม่ทั่วท้องอาจจะเกิดจากการตื่นตกใจกลัวกับความรู้สึกที่มันกำลังนำไปสู่เรื่องการมีเซ็กส์ เขาจึงรีบหยุดมันเสียก่อนที่มันจะเกิดขึ้น“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” โฮปพูดพลางถอดมือออกจากด้านในกางเกงของฟิน“เอ่อคือ! เปล

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 51

    ในช่วงเวลาหลังทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนนั่งทานของหวานกันต่อพร้อมกับดูหนังด้วยกัน แต่สักพักไม่นานเหมือนว่าฟินอาจจะลำไส้แปรปรวนนิดหน่อยเมื่อได้พบเจอกับของหวานและผลไม้“พี่โฮปครับ” ฟินขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูผมเบาๆ“ฮึ! ว่าไงครับ”“ผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะครับ ห้องน้ำไปทางไหนครับ”“เดี๋ยวพี่พาไป” พูดจบปุ๊บโฮปก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับฟินทันที“จะไปไหนกันลูก”“จะพาน้องไปเข้าห้องน้ำครับ”“อ๋อโอเคจ๊ะ”โฮปพาฟินเดินมาเข้าห้องน้ำ โดยที่โฮปยังยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูห้องน้ำยังไม่ไปไหนปุ้งปั้งๆๆ~ 💩“…!!” โฮปที่อยู่ด้านหน้าประตูห้องน้ำก็ทำหน้าที่อยู่แบบนิ่งๆ เงียบๆ แม้จะได้ยินเสียงอะไรก็ตามก๊องแก๊ง~แต่มือของโฮปกับไปของอะไรสักอย่างที่อยู่ตรงด้านหน้าประตูห้องน้ำจนเกิดเสียงของล้มลง“พี่โฮป พี่โฮปยังอยู่เหรอครับ” เมื่อฟินได้ยินเสียงดังก๊องแก๊งด้านนอกห้องน้ำก็เลยเรียกโฮปถามดู“ครับบบ!”“อ้าวแล้วเมื่อกี้ผมพึ่งปล่อยระเบิดลงไปพี่ก็ได้ยินหมดเลยสิ”“เอ่อ!” โฮปไม่กล้าบอกตรงๆ ว่าได้ยิน เอาแต่ทำตัวอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่พูดออกมาสักที“พี่โฮปปปป! มายืนฟังผมอึอยู่ทำไมออกไปจากตรงนี้ได้แล้วครับ”“พี่ก็ยืนเฝ้าฟินเข้าห้องน้ำไง”

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 50

    “นี่! มานี่ๆ” โฮปเข้ามาในห้องแล้วเรียกฟินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนเดินไปหยิบกุญแจรถยนต์ที่ห้อยอยู่ให้ประตูห้อง“หึ?” ฟินทำหน้างงเมื่อเห็นโฮปเรียก“มานี่เร็ว” โฮปหันหน้าไปเรียกฟินอีกรอบ“หึ! ไปไหนเหรอครับ” ฟินอาจจะยังงงๆ อยู่ว่าโฮปเขาจะพาไปไหนแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปหาโฮปที่ยืนรออยู่ตรงประตูห้อง“ป่ะ!”“เดี๋ยวครับบอกผมก่อนว่าจะพาไปไหน” ฟินจับแขนโฮปไว้ให้หยุดคุยกับเขาก่อนที่จะพาออกไปข้างนอก“พี่จะพาไปข้างนอก”“ข้างนอกแล้วคือที่ไหนครับ”“บ้านพี่เอง”“บ้านพี่!”“ใช่! พอดีวันนี้พี่ต้องไปกินข้าวเย็นกับครอบครัว”“แต่มันกำลังจะค่ำแล้วนะครับ ผมว่าผมคงไปด้วยไม่ได้”“ทำไมอ่ะ”“ที่บ้านผมน่าจะดุเอาถ้าเป็นเวลานี้”“ไปได้สิแค่บอกพ่อแม่ตรงๆ เอ่อแต่จะว่าไปวันนี้จริงๆ พี่ก็ลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วนะถ้าฟินไม่มาเซอร์ไพรส์พี่ ว่าแต่ฟินรู้วันเกิดพี่ได้ไง”“พี่ชาเย็นบอกครับ ผมเล่าให้พี่ชาเย็นฟังว่าอีก 2 สัปดาห์ก็ถึงวันเกิดผมแล้วก็เลยจะให้พี่ชาเย็นหาของขวัญให้ผม แล้วพี่ชาเย็นก็พูดประมาณว่า…เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังเลยก็แล้วกัน”[[“อย่าลืมของขวัญวันเกิดให้ผมนะครับพี่ชาเย็น อีก 2 สัปดาห์ก็ถึงวันเกิดผมแล้ว”“ได้สิสำหรับ

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 49

    “ให้กูช่วยเนี่ยนะ!” โฮปเอานิ้วชี้ตรงบริเวณหน้าอกตัวเองพร้อมกับถามชาเย็นด้วยสีหน้าที่ดูงงๆ นิดหน่อย“ใช่ไง หรือมึงไม่อยากช่วยกู”“เปล่า แต่ว่า!” เอาไงดีผมควรบอกไอ้เย็นมันไปตรงๆ ไหมว่าผมกับฟินเป็นแฟนกันแล้ว แต่ถ้าผมบอกไปตรงๆ แบบนั้นไอ้เย็นมันจะรู้สึกยังไง ผมว่ามันคงเสียใจและมีโกรธผมบ้างแหละ“แต่ว่าอะไร! จะพูดอะไรก็พูดมา”“ไม่มีไร”“ซะงั้น! …สรุปยังไง มึงช่วยกูนะ”“อือ!” สุดท้ายผมก็ไม่กล้าบอกมันตอนนี้กลัวได้ผิดกันกลางห้าง“ดีเลย อย่างแรกช่วยกูเลือกของขวัญให้น้อง” ชาเย็นพูดพลางกอดคอโฮปเดินไปหาร้านที่จะซื้อของให้ฟินสีหน้าและแววตาของโฮปตอนนี้อย่างกับว่ากำลังคิดอะไรมากมายในหัวอยู่ตลอด ทั้งดูเหมือนกำลังกังวลอยู่ ดูเหมือนใจไม่อยู่กับร่องกับรอย“มึงว่าเอาอันนี้ให้น้องดีใหม่”“ก็ดีนะ”“เอาดีๆ มึงพูดจากใจป่ะเนี่ย ปากพูดแต่ตามึงลอยละล่องไปไหนแล้วก็ไม่รู้อย่างกับว่าพูดให้จบๆ ไปงั้น ไม่เห็นมึงจะรู้สึกกับที่พูดเลย”“จริงๆ นะกูก็ว่ามันดีจริงๆ ดูเหมาะกับน้อง น้องน่าจะชอบอะไรแบบนี้อยู่นะ”ของที่ให้ชาเย็นพาผมเข้ามาดูคือร้านกระเป๋าสตางค์ที่ดูดีมากครับ มันชี้ชิ้นไหนผมก็ว่าดีก็ว่าสวยกับมันไปหมด ก็ของในร้าน

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 48

    [โฮป]เวลา 08:30 นาที“วันนี้มีเรียนป่ะมึง” เสียงของเพื่อนของผมที่พึ่งจะตื่น“มี ไม่เห็นเหรอกูกำลังทำอะไรอยู่” โฮปพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ในขณะที่กำลังใส่เสื้อผ้าชุดนักศึกษาเตรียมออกไปเรียน“กี่โมง”“9 โมงครึ่ง”“ห๊ะ!”“อือ! ไปไหมถ้าจะไปก็รีบลุก เพราะกูจะออกไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารของตึกเราด้วยนัดกับเพื่อนเราอีกสองคนไว้แล้ว”“เออไปๆ แล้วทำไมมึงไม่รีบปลุกกูตั้งแต่นานๆ วะ”“ไม่รู้! ก็นึกว่ามึงจะไม่ไป เห็นเมื่อคืนดื่มมาหนักจะไปเรียนไหวแน่นะ”“โอโห! มึงไม่คิดว่ากูขยันอยากจะไปเรียนเลยไง”“ใช่”“รู้จักกูน้อยไปซะแล้ว กูไหวครับ”“ไหวก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว”“เออๆ”“เดี๋ยว! หมายถึงกลับไปอาบที่ห้องมึงนะไม่ใช่ห้องกู” โฮปเห็นเพื่อนกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็เลยพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่เพื่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ“เออๆ กูแค่จะเข้าไปส่องกระจก”“กระจกด้านนอกห้องน้ำก็มีนะที่โต๊ะเครื่องแป้ง”“เออๆ กูกลับห้องกูละ”“อืม! ขอให้โชคดี” โฮปเดินไปส่งเพื่อนที่ตรงหน้าประตูพร้อมบอกเพื่อนเป็นในๆ ถึงเรื่องแฟนของชานมที่เลาะกันอยู่ แต่รู้ว่าตื่นเช้ามาเดี๋ยวเพื่อนอย่างชานมก็ง้อแฟนสาวได้อีกเหมือนเคย“ไอ้สัสพูดกับกูอย่างกั

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 47

    เขาคือรักแรกของผมเลยน๊าาา! พี่โฮปนั่นหน่าาา! เขาเป็นแฟนของผมและเขาก็หล่อด้วย คริคริ!“ยืนทำอะไรคนเดียวเวลานี้”“อุ้ย!” ผมไม่รู้ว่าตัวว่ากำลังยืนพร่ำเพ้อถึงพี่โฮปนานแค่ไหนแล้วอยู่ตรงหน้าบ้านนี้ พึ่งมารู้ตัวอีกทีก็เห็นตัวเองยืนตัวบิดแขนขาเกลียวกันไปมา และเสียงนั่นเสียงของพ่อผมเอง“หือ! พ่อถามว่ายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้านคนเดียวเวลานี้”ซวย! หันหลังไปทางด้านในบ้านเจอพ่อยืนกอดอกจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาต อย่างกับผมทำผิดอะไรร้ายแรงมาซะอย่างงั้น“ห๊ะ! อะไรนะครับพ่อ”“แน่ใจนะว่าจะให้พ่อพูดซ้ำอีกรอบ”“เอ่อคือ”“แล้วก่อนหน้านี้ขับรถออกไปไหนมา”“คือว่า”“รู้บ้างไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงกันแค่ไหน แม่กับพ่อตอนนี้นอนก็ไม่หลับเพราะกลัวจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับฟิน พ่อลงมานั่งรอตั้งแต่ฟินออกไป 5 ทุ่มครึ่งยันตอนนี้ตี 1 แล้วพึ่งจะกลับมา”“พ่อใจเย็นก่อนครับ ผมขอโทษนะครับ แต่ตอนนี้ผมกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ไง”“ปลอดภัยก็ดี แต่ทีหลังอย่าให้เกิดขึ้นอีกนะที่แอบขับรถออกจากบ้านตอนกลางคืนดึกๆ ดื่นๆ แบบไม่บอกพ่อแม่ก่อน แล้วก็หลังจากนี้ถ้าต้องออกไปไหนข้างนอกพ่อจะให้ขับรถเองแล้วนะอย่ามาบอกว่าไม่กล้าขับใครๆ เขาก็เค

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 5

    “แม่กับพ่อแอบดูผมตอนผมอยู่ตรงหน้าบ้านเหรอ!!”“ไม่นะลูก พ่อไม่ได้แอบดู แม่คนเดียวเลย” พ่อพูดด้วยความลนลาน“จริงไหมครับแม่” ผมถามแม่ต่อว่าจริงไหม“พ่อคนเดียวจ๊ะลูก แม่ไปล่ะ”“ทั้งสองคนแหละครับ ผมเห็นนะยืนดูกันอยู่เมื่อกี้ชัดเจนมากว่าแอบมองอยู่ก่อนแล้ว” ก็ผมเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นสายตาของพ่อแม่มองมาที่

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 4

    “รถคุณอยู่ในมหาลัยใช่ไหม เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอารถนะ”“ไม่ครับ ผมไม่ได้ขับรถมาเอง”“อ๋อ งั้นเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่หอพัก หอพักคุณอยู่แถวไหน”“ผมพักที่บ้านครับ ไม่ได้เช่าหอพัก พอดีบ้านผมอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองและไม่ไหลจากมหาลัยมากนัก”“ผมก็นึกว่าคุณเป็นคนที่อื่นซะอีก”“เปล่าครับ”“งั้นบอกทางผมนะเดี๋ยวผมขับรถไ

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 3

    ผมเดินตามพี่เขามาจนถึงที่จอดรถหน้าตึกคณะ จนถึงรถของพี่เขาแล้วด้วยเขาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะยอมให้ชั่วโมงกิจกรรมผมแบบง่ายๆ สงสัยพี่เขาคงจะให้ผมรับใช้พี่เขาไปจนครบ 5 ชั่วโมงจริงๆ สินะผมยื่นกระเป๋าให้พี่เขาก่อนพี่เขาจะเปิดประตูรถเข้าไป ผมหันหลังจะเดินออกจากตรงนั้นเพราะคิดว่าคงเสร็จหน้าที่ของผมในวันนี้แ

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 8

    “มาครบทุกคนแล้วเนาะ นี่ลุงต้นกับภรรยาลุงชื่อสร้อยและลูกชายชื่อชู ส่วนนี้ก็ลูกชายผมเอง เฟรมกับฟิน”“สวัสดีครับ” คุณพ่อของผมแนะนำพวกเขาให้ผมกับพี่ชายได้รู้จักและแนะนำผมให้พวกเขารู้จักด้วยเช่นกันก่อนผมกับพี่ชายสวัสดีพวกเขาอีกรอบ“สวัสดีครับ เคยเจอแต่ตอนเด็กตอนนี้โตเป็นหนุ่มหล่อกันหมดแล้ว”“สวัสดีจ้ะหล

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status