จูบหวาน

แต่ก็ช่วยไม่ได้เธอหาเรื่องเอง ทั้งๆ ที่พึ่งเจอกันได้แค่สองวันเธอยังสร้างความปวดหัวให้กับเขาขนาดนี้

“เธอหาเรื่องเองช่วยไม่ได้ ช่วยหยุดพูดก่อนที่ฉันจะโยนเธอลงพื้นจริงๆ ฉันรำคาญ” ตอนนี้สีหน้าเขาดูจริงจัง

ด้วยความที่กลัวว่าเขาจะทำจริงเธอจึงเงียบเสียง อยู่นิ่งๆ ให้เขาพาไปยังรถ เขาเปิดประตูด้วยมือเดียว ก่อนจะโยนร่างหญิงสาวบนเบาะนั่งข้างคนขับ เธอไถลไปตามแรงโยน

“โอ๊ย! ไอ้บ้า! โยนลงมาได้” จากที่น้ำตาแห้งไปก่อนหน้านี้มันไหลออกมาอีกครั้ง

“ซี้ด! เจ็บเป็นบ้า” เธอบ่นคนเดียวก่อนขยับนั่งให้เข้าที่เข้าทาง พ่อเลี้ยงดินเดินอ้อมมายังฝั่งคนขับ

เขาหัวเสียอย่างหนักผู้หญิงอะไรเจอกันทีไรหาเรื่องได้ตลอดเวลา เขาพลางส่ายหัวขับไล่เรื่องไร้สาระออกจากหัว

“นาย รองเท้าฉัน” เธอพูดเบาๆ

“ช่างมัน เธอรวยซื้อใหม่แค่นี้เอง” ก่อนเลี้ยวรถกลับเข้าทางจงใจให้ล้อรถเหยียบทับรองเท้าเจ้าปัญหา

เจ้าของรถขับรถไปยังโกดังเก็บผัก เหล่าพนักงานกำลังขะมักเขม้น จัดเรียงผักสลัดใส่กล่องโฟมเตรียมส่งไปยังร้านอาหารต่างๆ

เมื่อเห็นรถของพ่อเลี้ยงดินแล่นเข้ามาจอดต่างช่วยกันขนเข่งผักลง

“เรียบร้อยครับพ่อเลี้ยง” โต้งเดินเข้ามาบอก

“อ้าว… ฮั่นแน่! พ่อเลี้ยง” ชายหนุ่มแซวเจ้านาย

“เดี๋ยวกูถีบ! จะไปไหนก็รีบไปเลย กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่” พ่อเลี้ยงดินยกเท้าหมายจะถีบลูกน้องคู่ใจ แต่อีกคนหลบเท้าอย่างไว ไม่วายทำท่าทางยียวนกวนประสาท

“โธ่… พ่อเลี้ยงนานๆ ทีจะมีตุ๊กตาหน้ารถให้เชยชม มันน่าดีใจนะครับ”

“ดีใจกับผีสิ ถอย กูรีบ” สายตาเข้มเหลือบมองคนนั่งหน้ามุ่ยหัวฟู เนื้อตัวมีแต่ฝุ่น เศษหญ้าแห้ง ใบหน้าแดงผ่านการร้องไห้

“มองหาพระแสงอะไร” เมื่อคนที่นั่งข้างๆ รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองและมันก็จริง เธอเห็นเขามองแล้วอมยิ้ม

“มองคุณหนูคลุกฝุ่น ฉันล่ะสงสารแม่ชบาซะเหลือเกินมีลูกสาวกับเขา แต่ก็…”

“ก็อะไร?” เธอขึ้นเสียงถามเมื่อชายหนุ่มไม่พูดต่อ

แต่เขาไม่อยากยั่วโมโหเธอจึงเงียบไม่ตอบโต้

กว่าจะถึงบ้านเหมือนมันนานกว่าปกติ… ชายหนุ่มขับรถมือเดียวอีกข้างเท้าศอกที่ประตูรถ เขากระแทกลมหายใจหนักๆ จนได้ยิน ทั้งรถมีเพียงความเงียบปกคลุมไม่มีใครพูดคุยจนเขาพารถมาจอดหน้าบ้าน

เขาก้าวขาลงจากรถ อ้อมอีกฝั่งเปิดประตูเพื่อจะอุ้มหญิงสาวจอมป่วน แต่เธอไม่ยอมจึงผลักเขาถอยห่าง

“ว้าย!” อารดาที่เจ็บเท้าเหยียบพาด ทำให้เธอตกรถ ชายหนุ่มรีบถลาเข้ามารับร่างเธอก่อนจะพากันล้มกองที่พื้น หญิงสาวทับอยู่บนร่างของชายหนุ่ม

“โอ๊ย! ระวังสิอาย” เสียงอ่อนโยนแปลเปลี่ยนแม้ชายหนุ่มจะล้มลงพื้นแต่เขาได้โอบกอดหญิงสาวแนบอก แถมเขายังเรียกชื่อเล่นเธอด้วยทำให้เธอหน้าแดง ร่างบึกบึนไม่ได้สะเทือนแม้จะล้ม

หญิงสาวหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ใบหน้าแนบชิดอกแกร่ง สองมือจับไหล่หนาไว้แน่น อารดาลืมตาก่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาทั้งสองประสานกันโดยบังเอิญ ตอนนี้เธอนอนทับอยู่บนร่างชายหนุ่ม โดยสองแขนหนากอดรัดเธอไว้ เห็นแค่นั้นเธอกรี๊ดลั่นปากเล็กๆ ต่อว่าคนที่ช่วยเธอไว้

“กรี๊ด!”

“นายมากอดฉันทำไม ไอ้บ้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” อารดาไม่พูดเปล่าสองมือที่เกาะไหล่หนา ทุบตีคนใต้ร่างเป็นพัลวัน

พ่อเลี้ยงดินเจ็บเพราะเธอทุบตีไม่หยุด ก่อนปล่อยเอวและรวบสองแขนรั้นลงไปที่หลังของหญิงสาว มือที่ว่างจับศีรษะหญิงสาวไว้ก่อนผงกศีรษะขึ้นจูบปากอิ่ม เพื่อปิดปากเธอ

อารดาถึงกับตาโตที่ถูกเขาจูบ พยายามดิ้นให้หลุดพ้นแต่ มือหนาที่เหนียวยังกับตีนตุ๊กแก ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด หัวใจของอารดาเต้นแรงแทบทะลุออกมาข้างนอก

คนใต้ร่างพลิกกายขึ้นคร่อมหญิงสาวแทน โดยไม่สนใจแขนคนตัวเล็กจะเจ็บหรือไม่ คนอย่างพ่อเลี้ยงดินต้องการสั่งสอนคนปากดีปากเก่ง ฟันคมกัดปากอิ่มเพื่อจะให้คนใต้ร่างอ้าปาก และมันได้ผลเมื่ออีกคนเจ็บจึงเผยอ ชายหนุ่มได้ทีสอดลิ้นหนาเข้าภายใน

เขาใช้ลิ้นซอนไซ้ตามไรฟันขาวสะอาดก่อนเลี้ยวมาใช้ลิ้นเกี่ยวพันลิ้น ความด้อยประสบการณ์จึงถอยลิ้นหนีการจาบจ้วง แต่เธอก็ต้องเป็นฝ่ายแพ้ในที่สุด

“อื้อ” อารดาหลุดเสียง คนตัวโตตื่นตัวกับกลิ่นอายอันหอมละมุน ทั้งสองแนบชิดหาช่องว่างไม่เจอ เขาจูบอย่างหลงใหล ความหอมหวานซาบซ่านทำให้เขาหลงลืมตัว จากที่จะแกล้งสั่งสอนกลายเป็นเขาเองที่ห้ามใจตัวเองไม่ได้

อารดาดิ้นขลุกขลิกอีกครั้ง เมื่อเธอต้องการอากาศในการหายใจ หากชายหนุ่มไม่หยุดตอนนี้เธอต้องขาดใจตายแน่ๆ เธอจึงส่งสัญญาณทางกายให้เขารู้

พ่อเลี้ยงดินถอนจูบอย่างน่าเสียดาย แต่ต้องถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง

“แกมาจูบฉันทำไม?” ทันทีที่ปากเป็นอิสระ คนบนร่างยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ใช้มือปัดผมให้หญิงสาว

“หวานดีนี่ แต่ไม่มืออาชีพ อ่อน!” เขารีบถอยห่างและลุกขึ้นยืน มองดูหญิงสาวที่ทุลักทุเลลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวเสียเปรียบ เธอใช้สองมือพยุงตัวเองลุกขึ้นจนสามารถยืนได้แต่แล้วขาข้างที่เจ็บก็รับน้ำหนักตัวไม่ไหวเธอล้มฟุบลงกับพื้นเช่นเดิม

คนตัวโตเห็นแล้วโคตรหงุดหงิดจึงก้าวอาดๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเอือมระอา ในความอวดดีของหญิงสาว เข้าอุ้มแล้วพาเดินขึ้นบนบ้าน “อวดดี! แต่เอาตัวไม่รอด”

“ใครเอาตัวไม่รอด ฮะ! ฉันให้นายพูดใหม่”

“ฉันพูดกับใคร มันก็คนนั้นแหละ” เขาตะคอกกลับ หญิงสาวไม่อยากให้ชายหนุ่มโดนเนื้อโดนตัว เธอจึงดิ้นหวังให้เขาปล่อยเธอลง

“ไม่อยากลงไปกองที่พื้นเหมือนเดิม ก็หยุดดิ้นฉันหนัก”

“เอ๊ะ! นั่นปากหรือไง มาว่าฉันอ้วน”

“หุบปาก” เขาตัดบท เบื่อหน่ายกับนิสัยที่เถียงคำไม่ตกฟากที่สุด