ยอมที่ไหนกัน

หลังจากเหลือกันแค่สองคน หญิงสาวก้าวเท้าไปหาชายหนุ่มที่เขาจ้องมองเธอดู

“มองอะไรของนาย ว้าย!” รองเท้าส้นสูงจมดินโคลนทำให้เธอหน้าคะมำ เธอล้มกองที่พื้น

“เฮ้ย!” แต่เจ้าของไร่กลับยืนกอดอกมองดูหญิงสาวหน้าตาเฉย ไม่แม้แต่จะช่วยเหลือ

“ไอ้คนแล้งน้ำใจ” หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขายืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน อารดาพาตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เธอเจ็บเท้าและขา ทั้งรองเท้าที่กัดเท้าและไหนจะล้มเมื่อกี้นี้อีก เธอถอดรองเท้าออกลุกขึ้นยืนโดยเท้าเปล่า ก่อนจะหันไปดึงเอารองเท้าข้างที่จมดินขึ้นมาถือ

เธอเดินเขย่งเท้าเข้าหาชายหนุ่ม

“เธอมาทำอะไรที่นี่” ทั้งสองประจันหน้ากันก่อนชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้น อารดาเชิดหน้าใช้มือเกลี่ยผมออกจากใบหน้า สายตาเข้มชำเลืองใบหน้าแสนหวาน แม้จะถูกปกปิดด้วยความมอมแมมแต่ยังคงดูสวยน่ารัก อยู่ๆ ใจเขากลับเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ฉันมาหาโทรศัพท์”

“โทรศัพท์… ทำไมถึงมาหาที่นี่”

“ก็เมื่อวานฉันเป็นลม มันน่าจะตกที่โซฟา”

“เห็นตอนตกหรือ” เขาปั้นหน้าถาม

“ไม่เห็น แต่ฉันมั่นใจ” เธอลอยหน้าลอยตาบอก

“ทำไมไม่หาที่บ้าน มาหาอะไรตรงนี้”

“ไอ้ลูกน้องบ้าของนายนะสิ หลอกฉันมาเนี่ย” เธอแว้ดใส่คนตรงหน้า คิดแล้วเจ็บใจที่ถูกหลอก

“อายุเท่าไหร่ถึงถูกหลอกได้ โง่!” อารดาถึงกับหน้าเหวอ ปากเม้มหากันแน่น เขามีสิทธิ์อะไรถึงมาว่าเธอ

“นายด่าฉันว่าโง่เหรอ”

“ไม่โง่ แต่ตามไอ้โต้งมาทำไม”

เมื่อถูกด่าว่าโง่ มีหรือคนอย่างอารดาจะปล่อยให้ถูกด่าอยู่ฝ่ายเดียว เธอกรีดร้องดังลั่นพร้อมด่าทอชายหนุ่ม ไม่เว้นช่องว่างให้เขาได้ปริปากต่อว่าถกเถียงแม้แต่น้อย

เสียงแว้ดๆ แสบแก้วหูไม่ยอมหยุด ทำให้คนงานต่างพากันกรูมายืนดูคนทั้งสอง

“เฮ้ย! หยุด! ฉันบอกให้หยุด” เขาถึงกับตวาดลั่น

“ไม่หยุด นายเป็นคนแบบไหน ถึงมายืนด่าผู้หญิงสวยๆ อย่างฉันว่าโง่กัน” เธอชี้หน้าชายหนุ่ม

“ใครไม่เกี่ยวไปทำงาน ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือน ไป๊” เขาไล่คนงานที่มุงดู เหล่าคนงานต่างยิ้ม ไม่คิดว่าจะมีใครกล้าต่อกรกับชายหนุ่มได้ ต่างแยกย้ายกลับไปทำงานเช่นเดิม…

พ่อเลี้ยงดินไม่พูดเปล่า เขาเดินเข้าหาหญิงสาวที่ยืนต่อว่าไม่หยุด เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มย่างก้าวมาหาเธอจึงถอยหลัง

“จะทำไร” อารดาสีหน้าตื่นตระหนกร้องถาม

“ปากดีปากเก่งดีนี่” เสียงเข้มพูดช้าๆ พ่อเลี้ยงดินเดินประชิดตัว กระชากแขนหญิงสาว เขาทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด

ริมฝีปากคร้ามกระแทกริมฝีปากชมพู แขนแกร่งอ้อมด้านหลังหญิงสาวดึงรั้นไม่ให้เธอดิ้นหนี หญิงสาวมัวแต่ตะลึงในการกระทำของชายหนุ่ม มือหนาสอดเข้ากลุ่มผมดกดำ เมื่อหายตกใจหญิงสาวดิ้นสุดแรง ก่อนใช้เข่ากระทุ้งเป้ากางเกง

คราวนี้พ่อเลี้ยงดินถึงกับตัวงอใช้มือกุมเป้าตัวเอง

“สมน้ำหน้า คนอย่างอารดามันไม่ง่ายนะโว้ย! ฮ่าๆ” อารดามือเท้าสะเอว ชี้หน้าด่า

พ่อเลี้ยงดินหน้าแดง ร้องโอดครวญตั้งแต่มีเมียจนเมียขอหย่า ผ่านผู้หญิงมาตั้งมากมาย ยังไม่กล้ามีใครทำกับเขาแบบนี้ หมดกันพ่อเลี้ยงผู้มาดขรึม

พ่อเลี้ยงดินพยุงตัวเองลุกขึ้น เขารีบเดินหนีหญิงสาวถ้าอยู่ต่อ เขากลัวจะหักคอเด็กเมื่อวานซืนตายคอมือแน่ๆ ทำตัวไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่

เขาอายุปูนนี้แต่กลับมีเด็กมาต่อปากต่อคำเถียงฉอดๆ ถ้าไม่ใช่เห็นแก่แม่ชบา ป่านนี้เขาหักคอไปแล้ว คนตัวโตเดินอย่างไวไปที่รถกระบะโฟร์วิลจอดอยู่ มันเป็นทางที่รถสามารถวิ่งเข้าออกได้

อารดาเดินขากะเผลกตามหลังชายหนุ่ม เธอเจ็บขาเดินเร็วไม่ได้ กลัวว่าชายหนุ่มจะเดินหนีหาย สายตาจึงมองไปยังแผ่นหลังหนาจนไม่ทันได้สังเกตหลุมตรงหน้า ทำให้เธอล้มกลิ้งลงกับพื้น

“โอ๊ย!”

“อะไรวะ” ชายหนุ่มเหลียวหลังกลับไปมองเห็นหญิงสาวล้มกองที่พื้น เธอใช้มือปัดหัวเข่าก่อนจะยกมือขึ้นสำรวจ

“วุ่นวายอะไรนักหนาวะ ยัยตัวแสบ” เขาสบถแต่ไม่ได้กลับมาดู เขายังมุ่งหน้าไปยังรถที่จอด หลังรถมีลังใส่ผักไว้เต็มท้ายรถ

เสียงรถดังกระหึ่มมาแต่ไกล เขามองเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ที่เดิม ความอยากแกล้งทำให้เขาเหยียบคันเร่งพุ่งมาทางหญิงสาว แต่เขากะระยะทางได้จึงหักหลบออกข้างทาง เพื่อสั่งสอนคนอวดดี

ด้วยความตกใจของอารดาเธอกรีดร้องดังลั่น พร้อมยกมือขึ้นป้องหวังช่วยให้เธอรอด เนื้อตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเธอเห็นรถไปอีกทาง พลันน้ำตาแตกไหลเป็นเขื่อนแตกอย่างน่าสงสาร

“แค่นี้จะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง” เมื่อเห็นหน้าชายหนุ่ม

ชายหนุ่มยืนตรงหน้าหญิงสาว ก่อนจะนั่งยองๆ ต่อหน้า

“อยากตายหรือไงถึงไม่หลบรถ”

“ฉันไม่มาตายเพราะน้ำมือนายหรอก”

“แล้วใครกันนะเมื่อกี้แหกปากว่าฉันจะฆ่าเธออยู่เลย” เขาทวนคำพูดหญิงสาวอีกครั้ง

อารดาไม่เถียงเขา เพราะเธอเจ็บฝ่ามือกับหัวเข่า ที่มันถลอกมีเลือดไหลให้เห็น ไหนเท้าที่เจ็บอีก เธอนั่งก้มหน้าสูดน้ำมูกเพราะไม่อยากเห็นคนปากร้าย

“ฉันถามไม่ตอบ ปากอมอะไรอยู่?” เสียงเข้มดังขึ้น ไร้ซึ่งคำตอบ

ความนิ่งเงียบสร้างความหงุดหงิดให้กับเขาเป็นอย่างมาก เขาช้อนร่างหญิงสาวอยู่ในอ้อมกอด เธอตัวเบาเหลือเกินวันๆ กินข้าวบ้างไหม ทำไมถึงได้ตัวเล็กบอบบางเช่นนี้ แค่นี้เขาอุ้มเธอได้สบายๆ หญิงสาวตกใจเธอดิ้นและทุบตีอกหนาดัง ตุ๊บๆ

“หยุดดิ้น ถ้าไม่อยากให้ฉันโยนเธอลงพื้นดินแข็งๆ ตรงนี้” เขาแค่ขู่ไม่ได้คิดจะทำจริงๆ

“นายมาอุ้มฉันทำไม ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”

“แน่ใจว่าเดินไหว ถ้าไม่ไหวก็หุบปาก” ++

“นายกับลูกน้องรวมหัวกันแกล้งฉัน ทางดีๆ รถขับมาได้ก็ไม่บอก พาฉันมุดที่รกๆ เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยขาก็เมื่อยแถมนายยังจะมาขับรถชนฉันอีก ฮือๆ ไอ้พวกนิสัยแย่นิสัยไม่ดี เห็นฉันเป็นผู้หญิงคิดอยากทำอะไรก็ทำได้หรือไงวะ” ปากน้อยๆ พ่นระบายความน้อยใจ พ่อเลี้ยงหนุ่มใจตกวูบ เมื่อหญิงสาวในอ้อมแขนร้องไห้ระบายความอัดอั้นน้อยใจ