LOGIN“บัวกินก่อนจะมาขอนอนกับแม่และพ่อแล้วจ้ะ”
&
“อ่า มึงเป็นเมียกูอีบัว มึงไม่มีสิทธิ์แต่งงานกับไอ้เทพถ้ากูไม่อนุญาต อ่า” แล้วเขาก็ผลักร่างเล็กนอนราบไปกับพื้นหญ้า ตามด้วยดึงรั้งผ้าแถบที่พันอกอวบอูมของบัวออกให้พ้นทาง “อ่า อะ...ไอ้เลว อื้อ อ่ะซี๊ดดด” แล้วก็ต้องสูดปากร้องซ่านเสียว เมื่อมือหนาของขวัญบดบี้ขยี้ยอดอกของเธอ “อ่า มึงพูดไปเถอะ กูจะทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะตอนนี้นมมึงเต็มมือกูมากอีบัว” แม้จะมืดแต่ขวัญก็มองออกว่าอกของบัวนั้นใหญ่และสวยงามแค่ไหน สองมือของเขากอบกุมเคล้นคลึง ปากหนาอุ่นร้อนก็ถูไถกวาดกลืนกินดูดเม้มยอดอกของหล่อนทั้งสองข้างสลับกันไปมา ส่วนบัวนั้นก็แอ่นเด้งเร่ายกร่างขึ้นหาปากหนาของขวัญพร้อมบิดเร่าส่ายเอวดิ้นครางเสียวไปมา “อ่า ไม่ไหวแล้ว ไอ้ขวัญ กูไม่ไหวแล้ว อื้อ ร้อน อ่า ซี๊ดดดด”&n
“บัว บัวอยู่ไหน ไอ้ขวัญมึงพาบัวไปไหน” คนที่น้อยนักจะได้พูดคำหยาบสุดจะทนเอ่ยออกมา ตะโกนร้องเรียกหาทั้งสองคน และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดสลัวแล้วมองไปทางไหนก็ฝ้าฟางไปหมด “บัว บัวอยู่ไหน ได้ยินพี่ไหม ไอ้ขวัญมึงอย่าทำอะไรบัวนะเว้ย มึงกับกูเห็นดีกันแน่ถ้ามึงทำอะไรบัว” เทพได้แต่ร้องตะโกนเรียกและมองไปรอบๆ ตัวเองก็มีแต่ป่าและพุ่มไม้ และเสียงที่ต้องการได้ยินก็ไม่มีตอบโต้กลับมาเลย มีเพียงเสียงลมพัดในยามเย็น ด้านขวัญนั้นพาบัวหลบมาอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมปิดปากของบัวด้วยปากแนบแน่นไม่ให้ส่งเสียงร้องตอบรับเทพพี่ชายของตัวเอง เขาอดทนมานานเป็นอาทิตย์แล้ว ยอมให้เทพและบัวมีความสุขหวานกัน และยิ่งตอนนี้งานแต่งงานก็เริ่มจัดเตรียมขึ้นแล้ว เพราะเหลืออีกแค่สองอาทิตย์ก็ถึงวันแต่งงานของทั้งสองแล้ว และเมื่อไม่ได้ยินเสียงของเทพแล้วเขาจึงถอนจูบจาบจ้วงของตัวเองออกจากปากอวบอิ่มแสนหวานของบัวมา เผียะ! ทันทีปากเป็นอิสระพร้อมกับสองมือที่ถูกรวบตรึงไขว่หลังไว้ก็ถูกปล่อยเธอก็ตวัดตบหน้าของคนที่ชังทันที “อีบัว! ” “ทำไมไอ้ขวัญ มึงจะตบกูกลับเหรอ เอาสิวะไอ้ขวัญ ตบเลย” หล่อนยื่นห
“บัวกินก่อนจะมาขอนอนกับแม่และพ่อแล้วจ้ะ” “แล้วยาล่ะบัว ยาที่พ่อเทพซื้อมาให้จากในเมือง แม่เอาแขวนไว้หน้าห้องลูกเห็นรึเปล่าตอนหัวค่ำ” “เห็นจ้ะแม่ และบัวก็กินเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปขอบคุณพี่เทพ” “นอนกันเถอะลูก แม่จะดับไฟตะเกียงแล้ว” “จ้ะแม่” บัวดึงรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคอแล้วหลับตาลงพร้อมกับแสงตะเกียงถูกเป่าดับ แล้วแม่ของเธอก็ล้มตัวลงนอน เพียงเวลาไม่นานเสียงลมหายใจของท่านก็ดังสม่ำเสมอ จะเหลือก็แต่หล่อนที่นอนไม่หลับเพราะในหัวมีแต่เรื่องของตัวเองและขวัญแทรกซึมเข้ามาให้ขบคิดจนต้องขยับพลิกตัวไปมา ตอนนี้ร่องรอยที่ขวัญฝากไว้บนร่างกายได้ลบเลือนหายไปหมดแล้ว จะเหลือแค่บางที่และมันก็อยู่ลับตาคน
“ฉันยอมรับที่ผ่านมามีน้อยใจแม่บ้าง เพราะคิดว่าแม่รักแต่ขวัญไม่รักฉัน” เทพบอกความจริงที่เข้าใจและคิดมาตลอด “ลูกแม่ จำไว้แม่รักลูกทั้งสองคนเท่ากันไม่มีรักใครมากหรือน้อยกว่ากันเลยรู้ไหม” “ใช่เทพ ไม่มีพ่อแม่คนไหนรักลูกไม่เท่ากันหรอกนะ ลูกไปอาบน้ำนอนเถอะ ออฤกษ์แต่งงานของลูกกับหนูบัว พระท่านบอกว่าฤกษ์ดีต้นเดือนหน้า ถ้าแต่งงานแล้วมีลูกเลยจะดีมาก” ผู้ใหญ่ชัดบอกข่าวดีให้ลูกชาย “จริงเหรอพ่อ” “จริงสิลูก” ลำดวนเป็นคนตอบแทน “งั้นฉันไปบอกบัวก่อนนะจ๊ะ” ผละจากอกของแม่ด้วยความดีใจ “พรุ่งนี้ก็ได้ลูก วันนี้ให้หนูบัวพักผ่อนเถอะเห็นว่าไม่สบายอยู่ด้วย”
“อือ เดี๋ยวคงหายแหละแม่ ไปเตรียมปลาช่อนไว้ทำแกงส้มมะรุมเถอะแม่มึง พี่ได้ปลาช่อนมาจากพ่อขวัญเมื่อกี้” ขจรยกข้องที่ขวัญยกให้ให้ภรรยาดู “พ่อขวัญเหรอพี่ แล้วไปไงมาไงถึงเจอพ่อขวัญ” “พี่ว่าจะไปทอดแหที่คลองท้ายหมู่บ้าน แต่ไปเจอพ่อขวัญทอดแหดักปลาอยู่ก่อนแล้วพ่อขวัญเลยมีน้ำใจให้มาจ้ะ” “อือ สองพี่น้องเนี่ยมีน้ำใจจริงๆ แต่ก็นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่ดี”ตองเอ่ยเมื่อนึกถึงนิสัยของขวัญและเทพที่แตกต่างกันร้าวฟ้ากับเหวอย่างที่พูด “ไปเตรียมปลาไว้เถอะแม่มึง เดี๋ยวพี่จะไปสานแหต่อ” “จ้ะพี่” แล้วสองสามีภรรยาก็แยกกันไปทำตามอย่างที่ตัวเองพูด
“ฉันผิดเหรอพี่ที่ฉัน...” “ไม่ผิดหรอก ฉันรู้ว่าแม่ลำดวนรักลูกทั้งสองของเราเท่ากันเหมือนฉัน แต่การแสดงออกของแม่มันทำให้เทพเข้าใจว่าแม่ลำดวนไม่ได้รักมัน พ่อเทพน้อยใจแม่ลำดวนรู้ไหม” “ฉันจะไม่ยกยอหางขวัญอีกแล้วพี่ ไอ้ลูกคนนี้เสียคนจริงๆ ฉันไม่คิดเลยว่าจะชกพี่ชายตัวเองแบบนี้” “รอดูความวุ่นวายได้เลย ไอ้ขวัญมันไม่อยู่เฉยแน่ มันไม่ยอมให้พ่อเทพและหนูบัวแต่งงานกันง่ายๆ แน่” “เดี๋ยวฉันจัดการเองพี่เรื่องขวัญ เป็นน้องก็ควรจะเคารพพี่ แต่เนี่ยอะไรไม่เกรงพี่ชายตัวเองเลย” นางผิดเองที่ผ่านมามองข้ามมาตลอด เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติของสองพี่น้องแต่พอมารู้ความจริงแบบนี้แล้วนางต้องจัดการเสียแล้ว “ไปวัดกันเถอะแม่มึง จะได้ให้พระท่านหาฤกษ์ใ







