LOGIN“อือ มะ...ไม่ ไอ้ขวัญ กูจะแต่งงานกับพี่มึงนะ”
&n
“มึงพอเถอะไอ้ขวัญ อย่าทำแบบนี้เลย กูจะแต่งงานกับพี่เทพแล้ว อีกอย่างพี่เทพก็พี่ชายมึง” ร่างเล็กหยุดดิ้นเพื่อเอ่ยต่อรอง“ไม่มีทาง กูคนเดียวเท่านั้นที่ขึ้นขี่มึงได้อีบัว มึงเป็นของกู อ้าขาให้กูเอาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อ้ากูก็จะบังคับเอา มาดูกันสิว่าใครจะแน่กว่ากัน ทุกครั้งมึงก็ไม่ยอมแต่พอโดนกูตำเข้าหน่อยเป็นครางเรียกกูเข้าเร็วๆ ถี่ๆ หึหึ”“อ่ะ อื้อ”พูดจบขวัญก็ทาบทับบดเบียดปากตัวเองปิดปากอวบอิ่มของบัวทันที พร้อมกับสองมือกอบกุมสองเต้าเคล้นคลึงเป็นจังหวะเสียว เคลื่อนไล้ถูไถเคราสากของตัวเองมายังร่องอกอวบอูมที่สองมือกำลังเคล้นคลึง ปากหนาตวัดไล้ปลายลิ้นละเลียตามยอดอกทั้งสองข้างสลับกันตะกละตะกาม“อ่า อื้อ”บัวแอ่นเด้งไหวเร่าตอบสนองทันทีเมื่อถูกปลุกเร่าด้วยปลายลิ้นสากของขวัญ แม้จะเกลียดแต่เมื่อเจอขวัญปลุกเร่าแบบนี้หล่อนก็อ่อนระทวยต่อต้านไม่ไหว เพราะความทรมานกลางร่างน้อยกำลังบิดเป็นเกลียวคลื่นซัดอยู่ในช่องท้องน้อยของหล่อน“อ่า เห็นไหม กูบอกมึงแล้วยังไงมึงก็ต้องอ้าขาสมยอมกูอยู่ดีอีบัว อ่า”ตวัดปลายลิ้
ยิ่งเกลียดยิ่งแค้นขวัญ สำหรับบัวแล้วไม่มีทางจะรักขวัญได้เลย ไม่เลยสักนิด ยิ่งอีกฝ่ายทำเลวระยำกับตัวเองมากเท่าไหร่หล่อนก็ยิ่งเกลียด หลังจากในพุ่มไม้ที่ลับตาคนในความมืดในวันนั้นบัวก็เอาแต่หลบหน้าผู้คน เก็บตัวอยู่แต่ห้อง แม้แต่เทพก็ยังไม่ได้เจอหน้าทั้งๆ ที่เหลือแค่อีกอาทิตย์เดียวก็จะแต่งงานกันแล้ว ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่บัวนอนไม่หลับ หลังจากแยกจากพี่เทพผู้แสนดีเมื่อตอนหัวค่ำก็ขึ้นมาเก็บตัวบนห้องเหมือนเดิม และตอนนี้บ้านเรือนก็เงียบสงบดีแล้ว ผู้คนหลับนอนกันแล้วจะเหลือแต่เธอที่ยังนอนไม่หลับ เฮ้อ! บัวถอนหายใจแรงเมื่อคิดหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ รักเทพก็รัก อยากแต่งงานกับพี่เทพก็อยาก แต่มันไม่ง่ายเพราะมีคนเลวอย่างขวัญขวางกั้นอยู่ระหว่างหล่อนและชายที่รัก และยิ่งไปกว่านั้นร่างกายนี้ก็ตกเป็นของขวัญไปเสียแล้ว แล้วหล่อนจะยังเดินหน้าแต่งงานกับพี่เทพได้อีกเหรอ ร่างอวบอิ่มของสาววัยแรกแย้มเดินไปทิ้งตัวลงบน
“อือ มะ...ไม่ ไอ้ขวัญ กูจะแต่งงานกับพี่มึงนะ” “แล้วไง มึงแต่งกับมันไม่ได้หรอก มึงเป็นเมียกู ร่างกายมึงมันสกปรกแล้วอีบัว” “อ่ะ อื้อ” แล้วร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งแอ่นเด้งขึ้นหาคนตัวโตที่กดทับร่างตัวเอง เมื่อความใหญ่โตสอดแทรกบดเบียดเข้ามาในร่าง ความอึดอัดและเจ็บปวดก็ทำให้เธอกัดฟันแน่น แม้ว่าจะเป็นครั้งที่สองแล้วแต่ความใหญ่โตของขวัญและความไม่คุ้นชินก็ยังทำให้หล่อนเจ็บปวดอยู่ดีเมื่อมีขวัญเข้ามาในร่าง “อ่า แน่นดีเป็นบ้าอีบัว มึงเนี่ยนะเด็ดจัด อ่า ซี๊ดดด” เป่าปากออกมาด้วยความเสียว ใส่ใจว่าคนตัวเล็กนั้นจะคล้อยตามตัวเองหรือไม่ตอนนี้ “ออกไป! ออกไปไอ้ขวัญ” มือเล็กอ่อนแรงยกขึ้นดันหัวไหล่ของขวัญออกแต่ก็เหมือนกับลูบไล้มากกว่า เมื่อ
“อ่า มึงเป็นเมียกูอีบัว มึงไม่มีสิทธิ์แต่งงานกับไอ้เทพถ้ากูไม่อนุญาต อ่า” แล้วเขาก็ผลักร่างเล็กนอนราบไปกับพื้นหญ้า ตามด้วยดึงรั้งผ้าแถบที่พันอกอวบอูมของบัวออกให้พ้นทาง “อ่า อะ...ไอ้เลว อื้อ อ่ะซี๊ดดด” แล้วก็ต้องสูดปากร้องซ่านเสียว เมื่อมือหนาของขวัญบดบี้ขยี้ยอดอกของเธอ “อ่า มึงพูดไปเถอะ กูจะทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะตอนนี้นมมึงเต็มมือกูมากอีบัว” แม้จะมืดแต่ขวัญก็มองออกว่าอกของบัวนั้นใหญ่และสวยงามแค่ไหน สองมือของเขากอบกุมเคล้นคลึง ปากหนาอุ่นร้อนก็ถูไถกวาดกลืนกินดูดเม้มยอดอกของหล่อนทั้งสองข้างสลับกันไปมา ส่วนบัวนั้นก็แอ่นเด้งเร่ายกร่างขึ้นหาปากหนาของขวัญพร้อมบิดเร่าส่ายเอวดิ้นครางเสียวไปมา “อ่า ไม่ไหวแล้ว ไอ้ขวัญ กูไม่ไหวแล้ว อื้อ ร้อน อ่า ซี๊ดดดด”&n
“บัว บัวอยู่ไหน ไอ้ขวัญมึงพาบัวไปไหน” คนที่น้อยนักจะได้พูดคำหยาบสุดจะทนเอ่ยออกมา ตะโกนร้องเรียกหาทั้งสองคน และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดสลัวแล้วมองไปทางไหนก็ฝ้าฟางไปหมด “บัว บัวอยู่ไหน ได้ยินพี่ไหม ไอ้ขวัญมึงอย่าทำอะไรบัวนะเว้ย มึงกับกูเห็นดีกันแน่ถ้ามึงทำอะไรบัว” เทพได้แต่ร้องตะโกนเรียกและมองไปรอบๆ ตัวเองก็มีแต่ป่าและพุ่มไม้ และเสียงที่ต้องการได้ยินก็ไม่มีตอบโต้กลับมาเลย มีเพียงเสียงลมพัดในยามเย็น ด้านขวัญนั้นพาบัวหลบมาอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมปิดปากของบัวด้วยปากแนบแน่นไม่ให้ส่งเสียงร้องตอบรับเทพพี่ชายของตัวเอง เขาอดทนมานานเป็นอาทิตย์แล้ว ยอมให้เทพและบัวมีความสุขหวานกัน และยิ่งตอนนี้งานแต่งงานก็เริ่มจัดเตรียมขึ้นแล้ว เพราะเหลืออีกแค่สองอาทิตย์ก็ถึงวันแต่งงานของทั้งสองแล้ว และเมื่อไม่ได้ยินเสียงของเทพแล้วเขาจึงถอนจูบจาบจ้วงของตัวเองออกจากปากอวบอิ่มแสนหวานของบัวมา เผียะ! ทันทีปากเป็นอิสระพร้อมกับสองมือที่ถูกรวบตรึงไขว่หลังไว้ก็ถูกปล่อยเธอก็ตวัดตบหน้าของคนที่ชังทันที “อีบัว! ” “ทำไมไอ้ขวัญ มึงจะตบกูกลับเหรอ เอาสิวะไอ้ขวัญ ตบเลย” หล่อนยื่นห
“บัวกินก่อนจะมาขอนอนกับแม่และพ่อแล้วจ้ะ” “แล้วยาล่ะบัว ยาที่พ่อเทพซื้อมาให้จากในเมือง แม่เอาแขวนไว้หน้าห้องลูกเห็นรึเปล่าตอนหัวค่ำ” “เห็นจ้ะแม่ และบัวก็กินเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปขอบคุณพี่เทพ” “นอนกันเถอะลูก แม่จะดับไฟตะเกียงแล้ว” “จ้ะแม่” บัวดึงรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคอแล้วหลับตาลงพร้อมกับแสงตะเกียงถูกเป่าดับ แล้วแม่ของเธอก็ล้มตัวลงนอน เพียงเวลาไม่นานเสียงลมหายใจของท่านก็ดังสม่ำเสมอ จะเหลือก็แต่หล่อนที่นอนไม่หลับเพราะในหัวมีแต่เรื่องของตัวเองและขวัญแทรกซึมเข้ามาให้ขบคิดจนต้องขยับพลิกตัวไปมา ตอนนี้ร่องรอยที่ขวัญฝากไว้บนร่างกายได้ลบเลือนหายไปหมดแล้ว จะเหลือแค่บางที่และมันก็อยู่ลับตาคน







