อีบัวกับไอ้ขวัญ 5

“พรุ่งนี้พ่อจะไปขอหนูบัวให้พี่แกแล้ว อย่าก่อเรื่อวงล่ะ ปล่อยให้หนูบัวอยู่กับคนดีๆ เถอะไอ้ขวัญ”

          “ไม่มีทาง มันต้องเป็นเมียฉันพ่อ พี่ก็พี่เถอะ ฉันไม่ยอมหรอกยังไงไอ้เทพก็ต้องยอมให้ฉันมันเป็นพี่ฉันนะพ่อ มันต้องยอมหลีกทางให้ฉันสิฉันเป็นน้องชายมันนะพ่อ”

          “มันก็ยอมให้มึงมาตลอด แต่เห็นทีว่าเรื่องหนูบัวมันคงไม่ยอม มันก็รักหนูบัวเหมือนกันกับมึง”

          “อุวะ! โอ้ย! ” แล้วก็ต้องร้องเจ็บเมื่อโดนฝามือใหญ่ของพ่อฟาดเข้าให้ที่ต้นคอจนหันตามแทบไม่ทัน

          “พ่อตบฉันทำไม”

          “มึงมันไม่รู้จักโต หยุดทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้แล้ว และไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวก็ดึก”

          “ไม่ ฉันจะเข้าไปในเมืองไปตีกระหรี่”

          “เออ! ไปไหนก็ไปเถอะ จะค้างในเมืองก็ค้าง และอย่าลืมพรุ่งนี้ไปเอาเงินให้พ่อด้วยล่ะ”

          “ค๊าบ...” พูดแค่นั้นก็เดินขึ้นไปบนเรือนไม่สนใจพ่อเพื่อไปเปลี่ยนชุดหล่อๆ และหยิบกุญแจรถ ส่วนผู้ใหญ่ชัดได้แต่ส่ายหัวไปมาให้กับความไม่รู้จักโตของลูกชายคนเล็ก

กลางดึกผู้คนหลับหมดแล้ว ใครจะคิดว่าคนที่บอกจะเข้าในเมืองนั้นได้ขับรถย้อนกลับมาบ้านแต่ไม่เอารถมาจอดไว้ที่ใต้ถุนบ้าน ขวัญนำรถไปจอดที่พุ่มไม้ข้างหน้าเรือนของตัวเองแล้วก็เดินอ้อมลัดเลาะไปด้านหลังเรือนของบัวทางห้องนอนของหญิงสาว และแน่นอนว่าข้างหน้าต่างของห้องนอนบัวมีต้นมะม่วงอยู่ และก็ง่ายต่อการปีนเข้าห้องสาว เขาปีนขึ้นไปแล้วกระโดดย่องตัวเบาเข้าไปในห้องนอนที่เปิดหน้าต่างอ้าทิ้งรับลมยามค่ำคืนของบัว

          เมื่อเข้ามาในห้องนอนของบัวแล้วไม่รอช้าจะทำตามที่ใจต้องการ ขวัญไม่ยอมให้บัวเป็นของเทพแน่นอน แม้ว่าเทพจะเป็นพี่ชายเขาไม่มีทางยอมแน่ ยังไงเสียบัวก็ต้องเป็นของเขาคนเดียว ขวัญจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทิ้งข้างเตียงแคร่ไม้ของบัวแล้วเคลื่อนตัวเข้าไปในมุ้งคร่อมทับร่างเล็กที่นอนหลับหายใจสม่ำเสมอ

          บัวหายใจติดขัดและรู้สึกหนักบนตัวจึงลืมตาตื่นขึ้นในความมืดก็เห็นเงาดำคร่อมทับเหนือร่างตัวเองหล่อนจะขยับตัวและปากน้อยก็จะร้องตะโกนให้คนช่วย แต่ขวัญเร็วกว่าปิดปากน้อยกดร่างเล็กให้นอนนิ่งใต้ร่างตัวเองพร้อมสั่งเสียงแข็ง

          “มึงอย่าคิดขัดขืนกูอีบัว”

          อื้อ!

          เผียะ!

          บัวได้แต่ดิ้นครางอู้อี้ในลำคอพร้อมทุบตีมือหนาให้ออกจากปากตัวเอง หล่อนรู้แล้วว่าคนเหนือร่างไม่ใช่โจรป่าเถื่อนที่ไหนแต่เป็นไอ้ขวัญคนที่ตัวเองชังน้ำหน้า

“มึงต้องเป็นเมียกูคืนนี้ กูไม่ปล่อยมึงให้ไอ้เทพหรอก กูอยากรู้นักว่าไอ้เทพจะกินของเหลือจากกูไหม”

ว่าแล้วก็ดึงมือตัวเองออกแล้วแทนที่ด้วยปากหนาตัวเองบดจูบปากน้อยที่กำลังอ้าร้องเรียกให้คนช่วยเหลือตัวเอง

          “อ่ะ อื้อ”เสียงครางอู้อี้ดังรอดออกมาจากริมฝีปากหนาบดจูบอยู่ ร่างเล็กของบัวดิ้นรนขัดขืนพยายามเบี่ยงตัวเองหนีจากคนตัวโต แต่ก็ถูกร่างโตกักขังกดข้อมือเล็กทั้งสองรวบไว้เหนือหัว