ถ้าเข้ามาได้ก็…

“ถ้าคนในบ้านเห็นล่ะ”

คราวนี้หันไปมองทางเรือน แสงตะเกียงจากในบ้านเลือนรางส่องออกมาผ่านช่องหน้าต่าง เส้นแสงสั่นไหวตามแรงลม เหมือนดวงตาของใครบางคนที่อาจหันมามองได้ทุกเมื่อ

“ไม่เห็นหรอก”

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

“ที่นี่มียันต์ด้วยนี่ ข้าเข้าได้”

เยี่ยนชิงชะงัก หยุดแม้แต่การขยับปลายเท้า เขาหันกลับมามองชายตรงหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก สายตากวาดจากดวงตาสีทองที่สะท้อนแสงจันทร์บางเบา ไล่ไปตามสันจมูกคม เส้นกรามชัด และสีหน้าที่นิ่งสนิทราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คนตรงหน้านี้พูดนั้นประหลาดเพียงใด

ยันต์ที่ติดหน้าประตูรั้วนี้ท่านพ่อบอกว่าสิ่งที่ไม่ควรเขามาในบ้านจะเข้ามาไม่ได้ หากเจ้าคนเถื่อนเข้าไม่ได้ก็แปลว่า...

"เช่นนั้นเจ้าก็เข้าประตูไปสิ"

"ทำไมเจ้าไม่รีบเข้าไป ไม่หนาวหรือ?"

ชายแปลกหน้าถามใกล้ใบหูเยี่ยนชิงสะดุ้ง เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทาด้วยความหนาว ปากบางซีดสั่นหงึกๆ หันมาตวาดชายตัวโตเสียงแหบน้อยๆ คล้ายคนจะเป็นหวัด

“หนาวเซ่…”

เยี่ยนชิงเดินไปเดินมาสลับกับมองประตูอย่างใช้ความคิด ราวกับหาทางเข้าบ้านไม่ถูก ทั้งที่ประตูรั้วอยู่ตรงหน้า

ชายแปลกหน้าเปลือยท่อนบนยังคงยืนตรงไหล่ผายกว้างไม่่ต้องห่อตัวกอดอกสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บจากน้ำเย็นยามค่ำ

ชายแปลกหน้ามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่่อนจะยกมือชี้ไปยังประตูรั้วไม้กดดันให้รีบตัดสินใจ

“เข้าบ้านสิ”

เยี่ยนชิงยกเล็บขึ้นมากัดอย่างใช้ความคิด ริมฝีปากบางเม้มแน่น ความหนาวเย็นเกาะตามปลายนิ้วจนรู้สึกชา

ร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่ายยืนอยู่ใกล้คล้ายลูกไก่แรกคลอดที่เดินตามแม่ของมันโดยสัญชาติญาณ

ครืดดดด~

ประตูรั้วปิดลงค่อยๆ ก่อนที่...

ตึกๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้าของเยี่ยนชิงที่สาวเท้าเร็วเข้าบ้านไม่หันหลังกลับไปมอง หากชายผู้นั้นเข้าไม่ได้ก็แปลว่าเป็นปีศาจ

ปึ้งง!

เยี่ยนชิงเข้ามาในห้องปิดประตูหอบแฮ่กเพราะกลัวคนในเรือนเห็นภายในห้องเงียบงันได้ยินเพียงเสียงน้ำด้านนอกระเบียงหลังบ้านไหลมือเล็กยกขึ้นทาบอกอย่างโล่งใจ

กึ่ก..

“วิ่งทำไม?”

เสียงกระซิบข้างหูทำให้เจ้าของห้องกาวถอยหลังไปติดผนังห้อง แทบจะหวีดร้องจนต้องอุดปากตนเองแน่น ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยอยู่ข้างหน้าเอ่ยถามราวกับเป็นเรื่องประหลาดทั้งที่คนที่แปลกใจคือคนที่เข้าบ้านผู้อื่นต่างหาก

“เย๊ยยย! ยังอยู่หรือ!”

“อยู่สิ ก็ตามเจ้าเข้ามาติด ๆ”

“เข้ามาได้ง่ายเช่นนี้เลย?”

“ก็ต้องเข้าได้อยู่แล้ว”

ชายแปลกหน้าตอบราวกับถูกเชื้อเชิญร่างสูงเยื้องย่างเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ แม้จะถูกสีหน้าสงสัยของเจ้าบ้านตามจับผิดทุกฝีก้าว

“เจ้าค่อย ๆ เดินสิเดี๋ยวคนในบ้านก็รู้หมด”

เยี่ยนชิงว่าแบบนั้นแต่แขกไม่ได้รับเชิญหาได้สะทกสะท้านเกรงกลัวสิ่งใดไม่ขากวาดตามองไปรอบเรือนไม้โดยไม่เร่งรีบ เสาไม้ พื้นไม้ ฉากไม้ ทุกอย่างสะอาด เป็นระเบียบ เงียบงันเสียจนไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของคนในบ้านแม้แต่น้

“เจ้าไม่หนาวหรือ รีบเข้ามาสักที”

“นี่บ้านข้า ไม่ใช่บ้านเจ้า”

ชายแปลกหน้าจ้องมองเยี่ยนชิงที่เงยหน้าพูดด้วยดวงหน้าหน้ารักจิ้มลิ้มทับซ้อนภาพใครซักคนราวกับมีสองร่างแต่..จำไม่ได้

“คิดซะว่าเป็นบ้านข้าก็ได้ หากเจ้าต้องการเช่นนั้น” คนหน้านิ่งเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าบ้านเสียเอง เยี่ยนชิงเหนื่อยกับการต่อกรกับคนหน้านิ่งพูดจาแปลกประหลาดเต็มทีปากเล็กบ่นไม่หยุดต่างจากคนไม่ชอบพูดในสำนักเรียนเป็นร้อยเท่า

“ใครจะอยากให้เป็นเช่นนั้นกันเล่า ข้าละเชื่อเลยออกไปก่อน ข้าหนาวจะเปลี่ยนเสื้อ หนาวมาก!”

“กึ่ก…”

เยี่ยนชิงชะงักกับคำพูดตนเองพลางหันไปเห็นคนที่เดินเข้ามาแทนที่จะถอยออกไปจึงยกมือขึ้นปรามทันควัน

“ไม่ต้องมาใกล้! หนาวที่แปลว่า ไม่ต้องกอด เข้าใจหรือไม่”

“อือ…”

คำตอบสั้นห้วนดูเหมือนไม่ชอบพูดแต่ชอบทำให้หงุดหงิดใจถอยล่นออกไปเยี่ยนชิงวางตะเกียงลงบนโต๊ะ ปลดเสื้อออกหยิบเสื้อผ้าขึ้นทว่าความรู้สึกเหมือนมีสายตาจับจ้องอยู่จึงหันกลับมาเจอสายตาคู่คมที่จดจ้องแผ่นหลังตนเองด้วยสีหน้าเรียบเฉยยากจะเข้าใจ

.

.