ตอนที่ 41 กวีรัก

นครต้าอวิ๋นแคว้นที่เกิดขึ้นหลังนครหยางหยินสุ่ยเกิดศึกโกลาหลเมื่อพันปี ปกครองโดยฮ่องเต้ที่อสูรวิหคผู้ปกครองน่านฟ้าแต่งตั้ง

ยามนั้นฮ่องเต้ทรงหายตัวไปเพราะถูกอสูรจรเข้มู่อวี่ ใช้ร่างทำเรื่องชั่วช้า หมิงเยว่อยู่ดินแดนอสูรบาดเจ็บสาหัสจนได้หลงรักฑูตกล้วยไม้หลันหลิง

อี้หงที่แก่งแย่งตำแหน่งฮ่องเต้กับหมิงเยว่ตัวปลอมจนวุ่นวายกระทั่งอสูรวิหคส่งไป่ยี่เสวียนบุตรชายมาจัดระเบียบความสงบเรียบร้อยเปลี่ยนชื่อแคว้นให้ราษฎรวางใจปกครองอย่างเที่ยงธรรมให้ทุกคนเชื่อมั่นเพราะในตอนนั้นไม่มีความสมดุลของพลังหยินหยางบ้านเมืองระส่ำแต่ก็กลับมาสงบสุขกว่าตอนเกิดความกังขา

แต่เหล่าเชื้อสายสกุลหยางก็ยังคงตำแหน่งสูงศักดิ์ในราชสำนักดังเดิมเพียงแต่การตัดสินเด็ดขาดเป็นของสกุลอวิ๋น อวิ๋นไป่เสวียน เท่านั้น

จิ๊บ จิ๊บ..

ยามรุ่งอรุณสงบงันราวภาพเขียนหมึกจาง แสงแรกของวันค่อยๆ ไล้ผ่านยอดกำแพงเมืองที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเงายอดประสาทหลังกว้างสูงใหญ่ทอดยาวลงบนพื้นหินสีหม่นที่ถูกกาลเวลาขัดจนเรียบลื่น ผู้คนเริ่มขยับตัวจากเรือนพักตั้งแต่ยามเหม่า เสียงประตูไม้เปิดปิดแผ่วเบาปะปนกับกลิ่นชาอุ่นและไอข้าวสุกที่ลอยออกมาตามตรอกซอกซอย เมืองหลวงที่เคยตึงเครียดจากศึกและอำนาจ บัดนี้หายใจช้าลงราวกับผู้เฒ่าที่ผ่านพายุชีวิตมาแล้วและเลือกจะยิ้มรับวันใหม่อย่างสงบ

ถนนสายหลักทอดยาวจากประตูเมืองสู่พระราชวัง หินปูถนนสะอาดเรียบ ไม่มีคราบโลหิตเช่นในอดีต ร้านค้าสองข้างทางเริ่มตั้งแผง พ่อค้าขายกระดาษ พู่กัน และหมึกวางของเคียงกับร้านสมุนไพร เสียงเรียกลูกค้าดังโหวกเหวก หากเป็นเพียงถ้อยคำสุภาพแสนคึกคัก

เด็กเล็กวิ่งเล่นถือกระบี่ไม้เล่นหัวเราะชอบใจไร้การแบ่งแยก สมดุลกลับมาแทรกซึมทุกลมหายใจ ทำให้เมืองดูมีชีวิตชีวา

แต่กระนั้น..

ภายในกำแพงวังหลวงที่เคยสงบเงียบ ท้องพระโรงแต่งรูปปั้นพญาอินทรีย์ยังคงตั้งตระหง่านเสียงขุนนางถวายรายงานแก่องค์ฮ่องเต้ประทับอยู่ฟังทั้งเรื่องแผ่นดินและเสียงลมหายใจของประชากร ข้างท้องพระโรงมีหออักษรหลวงตั้งอยู่กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกแห้งอบอวลอยู่ในอากาศ คัมภีร์เรียงรายเต็มชั้น บางเล่มเป็นตำราปราบสัตว์อสูร บางเล่มเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ และบางเล่มเป็นกวีไร้นามที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องเพราะถ้อยคำภายในยังคงกรุ่นอยู่ในความรู้สึก

กระดิ่งทองเหลืองที่แขวนอยู่ตามชายคาศาลาแกว่งเบาๆ ไร้การสนทนามีเพียงเสียงอ่านกวีแผ่วเบาลอยมาตามสายลม

ยามบ่าย เมืองทั้งเมืองเหมือนหยุดพัก แสงแดดอ่อนตกกระทบหลังคากระเบื้องสีเข้มจนเป็นประกาย ลานฝึกหลวงมีผู้ฝึกวิชาน้อยลง แต่ไม่เงียบร้าง

ชายหนุ่มรุ่นถัดมาเลือกได้ว่าต้องการเรียนวิทยายุทธหรือวิชาอักษรศาสตร์เพราะมีประโยชน์ต่างวาระต่างสถาณการณ์กันออกไปเพื่อไม่ให้โศกนาฏกรรมซ้ำรอยในเมืองใดเมืองหนึ่งของแผ่นดินนี้อีก

เมื่อยามค่ำมาเยือน โคมไฟถูกจุดขึ้นตามถนนและในวัง แสงสีส้มอบอุ่นสะท้อนกำแพงสูงจนดูอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด ลมเย็นพัดพากดอกไม้ลอยไกลปทั่วนคร ตำนานกวีรักโกลาหลกลายเป็นเรื่องเล่าที่ยังคงอยู่แม้ผู้เขียนจะจากไปนานแสนนานแล้ว..

.

.

“ปึ้ง!!”

เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังสนั่นสะเทือนท้องพระโรง ชิ้นไม้สั่นไหวจนฝุ่นผงร่วงหล่น ก่อนเสียงแข็งกร้าวจะตามมาอย่างเดือดดาล

“ข้าไม่ยอม ในเมื่อมารักษาการแทนก็ควรกลับไปในที่ของเจ้าแล้วคืนแคว้นหยางหยินสุ่ยของข้ามา!!”

ความเงียบอึดอัดกดทับลงทันที ขุนนางหลายคนเผลอกลั้นลมหายใจ ร่างหนึ่งก้าวออกมาพลางโค้งคำนับลึก น้ำเสียงพยายามกดให้สงบแม้ปลายคำจะสั่นเล็กน้อย

“ฮ่องเต้ทรงพระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาคมวาวตวัดมองไปยังผู้เอ่ย เสียงหัวเราะเย็นเยียบหลุดออกมาเบาๆ ก่อนจะกดต่ำลงด้วยถ้อยคำที่เฉือนคม

“เจ้าเป็นคนสกุลหยางใยปกป้องบ้านเมืองไม่ได้ปล่อยให้ผู้อื่นอยู่เหนือกว่าโดยมิใช่หน่อเนื้อสกุลข้า”

ขุนนางสกุลหยางถูกชี้หน้ากล่าวโทษ ไม่มีผู้ใดเกรี้ยวกราดเท่านี้มาก่อนในบันทึกที่เปรียบองค์ฮ่องเต้เมื่อพันปีก่อนดุร้ายยิ่งกว่าสัตว์อสูรประจักษ์แก่สายตาทุกคนในปัจจุบันอย่างแจ่มแจ้งชัดเจน ผู้ถูกกล่าวคุกเข่าลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ หน้าผากแนบต่ำกับพื้นแทบจะหดเล็กลงไปกองรวมกับฝุ่นผงเมื่อเจอบารมีนี้

องค์ฮ่องเต้ที่ถูกอสูรครองร่างเดิมทีก็เป็นองค์ชายใหญ่ผู้เกรี้ยวกราด ไม่สนใจผู้ใด รักเพียงฮองเฮาหยางหยินเพราะความงามและความเคยชินตามสถาณการณ์พาไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็กลายเป็นคนสูงอายุนับพันปีในร่างชายหนุ่มผู้มีหัวคิดสมัยเก่าคร่ำครึที่ยังคงบ้าอำนาจราวกับคนร้ายกาจคนเดิม

“ข้าน้อยขอคารวะองค์บรรพชนหยางหยินสุ่ย ต้องกราบทูลตามตรงว่ากาลเวลาล่วงเลยมานับพันปีแล้ว บรรพบุรุษที่ลงนามในพันธะสัญญาล้วนจบชีวิตลงกันมาหลายชั่วอายุคนนัก แต่ท่านยังมีชีวิตอยู่เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ในราชสำนัก จึงไม่รู้ว่ากฎระเบียบธรรมเนียมปฏิบัติเดิมไม่มีอยู่อีกต่อไป”

อวิ๋นไป่เสวียนเอ่ยยังไม่ทันจบดี ร่างที่ยืนเด่นกลางท้องพระโรงก็ระเบิดอารมณ์ออกมาอีกครั้ง ฝ่ามือกำแน่น เส้นเลือดบนลำคอปูดนูนราวกับจะกลายร่างเป็นอสูรอีกครา

“ข้าไม่ยอม ที่นี่คือหยางหยินสุ่ย แคว้นกึ่งกลางท้องฟ้าและผืนดิน หากเจ้าต้องการปกครองเมืองก็จงไปสร้างขึ้นด้วยตนเอง เพราะที่นี่ข้าและบิดาข้าสร้างมันขึ้นมาด้วยการต่อสู้เลือดเนื้อของคนสกุลหยาง!!”

ถ้อยคำสุดท้ายยังคงก้องสะท้อนอยู่ในท้องพระโรง เมื่อร่างของฮ่องเต้องค์เดิมผู้ควรเป็นเพียงตำนานยืนตระหง่านในร่างหนุ่มแน่นแข็งแกร่ง ความเกรี้ยวกราดที่แผ่ออกมาราวกับแรงกดจากฟ้าดินทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ บัลลังก์มังกรที่เปลี่ยนเป็นพญาอินทร์ในราชสำนักสร้างความคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น

และทุกคนต่างรับรู้ว่า นี่ไม่ใช่เพียงการโต้เถียงด้วยคำพูด หากคือการยื้อแย่งของกาลเวลา อำนาจ และเลือดเนื้อที่ยังไม่ยอมสลายไปกับเวลาหนึ่งพันปี

.