พาทฮ่องเต้พันปีก่อน

(พาทฮ่องเต้พันปีก่อน)

.

.

กลิ่นกำยานผสมกลิ่นสุราหวานฉุนของหอนางโลมลอยคลุ้งปะปนเสียงหัวเราะแว่วเข้ามาในห้องชั้นบนหลังม่านแดงร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ครึ่งใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำภายใต้ดวงตาคู่คม เย็นชาดุดันราวกับสัตว์ป่าดุร้ายท่าทีไม่ได้ชื่นชอบหอนางโลมเท่าใดนักท่าทางไม่เหมือนคนธรรมดาแม้จะปกปิดเพียงใดความโดดเด่นบนร่างกายสูงใหญ่สวมผ้าเนื้อดีไม่มีส่วนไหนที่ดูธรรมดา ชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกันยิ้มขำพอใจกับความหยิ่งผยองของมนุษย์คนหนึ่ง

บุรุษอีกคนมีเส้นผมสีอ่อนร่างกายสูงใหญ่งดงามไม่แพ้กัรเพียงแต่ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มหล่อเหลาท่าทางใจดีมีอารมณ์ขันไม่เคร่งขรึมเท่าอีกคน

ตลอดเวลาทั้งคู่อยู่ชั้นบนก็ลอบมองลงมายังเบื้องล่างที่มีนางโลมสาวสวยปรนนิบัติทหารกลุ่มหนึ่งที่แหงนมองขึ้นมาสบตากับชายสวมหน้ากากเป็นระยะ

“หอนางโลมแห่งนี้ก็มีหญิงงามไม่น้อย สายตาท่านช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก”

ชายชุดดำเอ่ยชมเปาะโดยเฉพาะสตรีนางหนึ่งที่โดดเด่นด้วยการบรรเลงกู่ฉินด้วยท่วงท่างดงามแสนไพเราะ นางมิใช่คนชงเหล้าแนบชิดบรรดาลูกค้าชาย แต่ถูกมองอย่างชื่นชมและแฝงไปด้วยความกระหาย แม้คนสวมหน้ากากที่อยู่ด้วยจะไม่สนใจผู้ใด ราวกับมาเพราะต้องมาเท่านั้น

“เจ้าเห็นงดงาม แต่ข้าเห็นสิ่งโสมม สุสานบรรพชนหยางหยินสุ่ยต้องใช้หญิงมากราคะอีกกี่มากน้อยไปทำพิธีจึงจะลบล้างอำนาจเดิมลงได้”

“หึ หึ ราตรีนี้..เพียงราตรีนี้เท่านั้น ท่านจะไม่ต้องทนเจ็บปวดทุกวันพิธีครบรอบสถาปนาบรรพชนหยางหยินสุ่ยอีกต่อไป”

ฟิ้ว~ ลมพัดผ่านในห้องเย็นวาบวูบหนึ่ง

“ชาติกำเนิดของท่านมีพลังทำลายล้างที่ข้าเฝ้ารอ ไม่ว่าจะเป็นชั้นเทพหรือนรกอเวจี ต่อไปทุกอย่างล้วนจะขึ้นอยู่กับท่าน…เพียงผู้เดียว”

“แล้วเจ้าล่ะ”

“หึ่…เมื่อถึงเวลาแล้วท่านจะได้รู้เอง”

.

.

ตึกๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้ารัวเร็วดังในความมืด ดึกสงัดผู้คนหลับไหลแต่มีอยู่หนึ่งคนที่วิ่งกลับมายังหอนางโลมนอกเมืองเพราะถูกไหว้หวานให้ไปซื้อของในเมืองตั้งแต่เช้า เด็กกำพร้าที่เติบโตมาจากความปราณีของนางโลมไม่ให้หนาวตายอยู่ภายนอกการช่วยเหลื่อซึ่งกันและกันแม้ถูกคำครหาถาโถมแต่คนที่รู้จักจิตใจมนุษย์ดีกว่าใครและมีเมตตาธรรมมากกว่าคนบางคนกลับเป็นนางเหล่านี้ด้วยซ้ำ

สองคนพี่น้องนักดนตรี ผู้ที่มีรูปร่างหน้างดงามปะปนคลุกคลีกับหอนางโลมทั่วแคว้นจากฝีมือการเล่นดนตรีที่ไม่มีใครเทียบ

ตึก!ๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้ากระทบดินแข็งดังรัวในทางแยกป่าไผ่นอกเมือง ใบไผ่เสียดสีกันซ่า ๆ ใต้แสงจันทร์สีเงินซีดที่ลอดลงมาเป็นริ้วบาง เด็กหนุ่มกอดห่อขนมกุ้ยฮวาแน่น กลิ่นดอกหอมหวานลอยมาตามทางที่วิ่งผ่าน จะรอกิน..จะรอกินกับพี่ๆ เด็กหนุ่มคิดในใจพลางเร่งฝีเท้า

ฟึ่บ! เงาหนึ่งก้าวออกมาจากอีกทางโดยไม่ทันเห็นกัน

ตุ้บ!

แรงชนทำให้ร่างบางเสียหลัก มือหนึ่งเผลอคว้าเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น ชายตรงหน้าขยับท่อนแขนแข็งแรงโอบเอวเล็กได้ทันก่อนล้มลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์ที่ทอดผ่านทิวไผ่ยามราตรีเงาทั้งสองซ้อนทับกันบนพื้นดินราวกับกำลังร่ายร่ำ

ห่อขนมราดน้ำผึ้งปริออกกระฉอกกระแทกกับอกเสื้อสีขาวไร้ลวดลายให้เปรอะน้ำผึ้ง มีกลีบดอกกุ้ยฮวาหลุดติดบนอกเสื้ออีกฝ่าย คราบ น้ำผึ้งซึมเป็นวงจางๆ มือที่โอบเอวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลายออกช้าๆ เด็กหนุ่มถอยครึ่งก้าว ไม่แม้แต่มองหน้าอีกคนเดราะห่วงขนมและรีบร้อนเห็นเพียงแนวคางคมในแสงจันทร์

“ข้าขออภัยข้าไม่ได้ตั้งใจ”

เด็กหนุ่มในชุดสีน้ำตาลซีดเก่าเนื้อผ้ากระด้างแต่อบอวลไปดวยกลิ่นขนมหวานเอ่ยขอโทษเมื่อตนเป็นคนผิดท่าทางอ่อนแอบอบบางไร้วรยุทธและคำพูดจาอ่อนหวานผู้ถูกชนจึงไม่ถือสาเพียงยงแต่ไม่พอใจที่ชุดของตนเปื้อน

“ข้า..ทำชุดท่านเปื้อนแต่ข้าไม่มีเงินชดใช้ให้เพราะซื้อของหมดแล้ว...เอ่อ ชุดท่านต้องแพงมากแน่ๆ เนื้อผ้าลื่นเนียนมาก เอ่อ ข้าชดใช้ด้วยนี่แล้วกัน"

ฟึ่บบ!

"ข้าน้อยขอตัวลา"

ตึกๆๆๆๆๆๆ

เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนลดมือลงมองของในมือนิ้วติดกลิ่นกุ้ยฮวากับรอยเปื้อนที่อกเสื้อนั้นแวบหนึ่ง พลางถอนหายใจหงุดหงิดน้อยๆ แล้วขว้างขนมในมือทิ้งไปออกเดินทางต่อ

"ชุดข้ามีค่าเพียงขนมกุ้ยฮวาชิ้นเดียวเนี่ยนะ..เจ้าเด็กยาจก!"

.

.

สายลมพัดใบไผ่ไหวเอน เงาสูงทอดยาวอยู่ลำพังใต้แสงจันทร์สีเงินนั้นมีขบวนเกี้ยวสีแดงขบวนยาวกลางดึกออกจากหอนางโลมหงเซียงไปได้ไม่นานบุรุษหนุ่มแรกรุ่นรูปงามวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความรีบเร่ง หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าริมฝีปากอิ่มสีอ่อนอ้ากว้างหอบหายใจหนักๆ ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นเมื่อไม่ได้ยินเสียงจอแจอย่างที่ควรจะเป็น

ครืดด!

"ท่านพี่ข้ากลับมาแล้ว..."

...

กลางผืนป่าลึก แสงคบเพลิงทอดยาวเป็นสายรอบลานดินกว้างที่ถูกแผ้วถางจนโล่งเตียน ตรงกลางคือแท่นศิลาบรรพชนหยางหยินสุ่ย หินสีดำหม่นตั้งตระหง่านอยู่เงียบงันมาหลายชั่วอายุ

พื้นดินรอบแท่นถูกขีดเป็นวงอาคมหยาบกระด้าง เส้นสลักลึกและกว้างพอให้เลือดไหลผ่านได้โดยไม่เอ่อท้น คราบสีคล้ำเกาะติดตามร่องราวกับดินผืนนี้เคยชุ่มโชกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

" กุ้ยหลินทำไมองค์ชายผู้นั้นต้องให้เจ้ามากับนางโลมด้วยล่ะ มากันหมดเช่นนี้แล้วถ้าน้องชายเจ้ากลับมาไม่เห็นเขาจะเฝ้ารอไม่ยอมแตะต้องอาหารก่อนน่ะสิ"

"เห็นทหารเหล่านั้นเอ่ยว่าไปเพียงไม่นานจะส่งเรากลับข้า…ก็ไม่อยากอยู่ผู้เดียวที่นั่นด้วยวันก่อนมีคนเมาอะละวาดข้าเกรงจะรับมือผู้เดียวไม่ไหว"

"อืม..ก็จริง"

หยุดเกี้ยว

ถึงแล้ว

ม่านเกี้ยวถูกเปิดออกพร้อมกัน

หญิงสาวหลายสิบชีวิตก้าวลงสู่พื้นดินชื้น กลิ่นแป้งหอมและน้ำอบยังไม่ทันจางก็ถูกกลบด้วยกลิ่นสนิมคาวลอยจาง ๆ ในอากาศ พวกนางมองเห็นกันและกัน สีหน้าที่เคยประดับรอยยิ้มเริ่มแข็งค้างเมื่อรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่เรือนอาศัยใหญ่โต ไม่ใช่งานเลี้ยงใดมีเพียงคบเพลิงตรงกลางแต่แล้วเสียงอันชวนให้สะพรึงยิ่งกว่าเห็นภูตผีก็ดังขึ้น

ฉัวะ!!

“กรี๊ดดดดด!!!”

คมดาบสะท้อนแสงจันทร์วาบเดียวก่อนเลือดจะสาดกระเซ็นอย่างแรง ร่างนางโลมทั้งหลายถูกบั่นคอลงตรงหน้าป้ายบรรพชนจนกลายเป็นแอ่งเลือดกว้างขึ้นๆ

สีแดงฉาน ไหลเชื่อมต่อกันราวเส้นเลือดมีชีวิต แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน

“สกุลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกไม่นาน…อำนาจนั้นจะถูกลบชื่อออกไปจากยุทธภพ หึหึหึ”

กรี๊ดดดด!!!

เสียงเนื้อกระทบโลหะดังตามมาเนิ่นนานเสียงร้องแหลมฉีกผ่านอากาศถูกตัดขาดรวดเร็วกว่าจะเอ่ยคำวิงวอน

หญิงสาวบางคนล้มลงทั้งที่ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนพยายามถอยหนี แต่พื้นดินลื่นจากโลหิตทำให้ร่างไถลล้มทับกัน เสียงกำไลแตก เสียงหายใจขาดช่วง เสียงสะอื้นผสมเสียงหวีดร้องดังสลับกันไปมา

หน้าสุสานบรรพชสหยางหยินสุ่ยกลายเป็นทะเลเลือดแดงฉานส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปไกล

แท่นศิลาบรรพชนเริ่มสั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวเล็กๆ มากมายปรากฏบนผิวหินสีดำ

เปรี๊ยะ!!..เปรี๊ยะ!! เสียงแตกร้าวดังแผ่วลึกจากภายในเหมือนหินกำลังถูกบีบอัดจากข้างใน

ฉัวะ!

ฉัวะ!!

ฉัวะ!!

เสียงนั้นยังดังต่อเนื่องอย่างไม่รีบร้อนเสียงกรีดร้องค่อยๆ เบาบางลงเหลือเพียงเสียงเลือดหยดลงดินเสียงรองเท้าเหยียบของเหลวเหนียวหนืดเสียงหายใจแตกพร่าของคนที่ยังไม่หมดลม

เมื่อเลือดไหลเต็มวงอาคม เส้นสลักทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มทั้งลานทันใดนั้น แท่นศิลากลางวงก็เกิดรอยแตกยาวจากยอดถึงฐานเสียงระเบิดดังสะเทือนพื้นดิน

ผิวหินที่เคยเรียบแน่นหลุดร่อนออกเป็นชิ้น เศษศิลาปลิวกระเด็น กระแทกพื้นดังตุบ ตับ ตุบสิ่งที่เคยตั้งตระหง่านมานานพังทลายลงไม่มีชิ้นดี สุสานบรรพชนถูกทำลายลงเสียแล้ว

ไม่ต่างจากกรดที่กัดกร่อนอำนาจเดิมของบรรพชนสุดท้าย แท่นศิลาหยางหยินสุ่ยถล่มลงป่นปี้ไหลรวมกับแอ่งคาวเลือดและร่างนางโลมนับร้อย..เพียงแต่หนึ่งในนั้นไม่ใช่...