LOGINShare
ตอนที่ 11 กลิ่นที่คุ้นเคย
publish date:
2026-02-02 11:40:29“รอยบนร่างกายเจ้ามีมากเพียงนี้เพราะซุ่มซ่ามสินะมือนั่นก็ด้วยผิวสวยเสียเปล่าไม่รักษา”
เสียงเอ่ยตำหนิจากด้านหลังของเยี่ยนชิงมองชายผู้มีผิวพรรณเรียบเนียนดั่งอัญมณีแต่ปล่อยให้มีตราประทับเป็นรอยแผลเป็นมากมาย ราวกับเป็นคนทนุถนอมสิ่งของอย่างดีแม้สีหน้าน้ำเสียงจะราบเรียบแต่แววตาและถ้อยคำคุ้นหูราวกับมีคนพูดเช่นนั้นกับเยี่ยนชิงมาก่อนมือเล็กจึงชะงักมือที่จับสวมเสื้อผ้าชั่วขณะ กึก.. “นี่เจ้ายังไม่ออกไปอีกข้าผลัดผ้าอยู่ถึงเป็นบุรุษเช่นเดียวกันก็ไม่ควรมายืนมองคนไม่รู้จักกันเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่รู้จักมารยาท เป็นคนป่าหรือไร” เยี่ยนชิงหมุนตัวกลับทันที มือกุมเสื้อที่กำลังจะถอดแน่น “แค่สงสัย” “ไม่ต้องมายุ่งกับร่างกายข้าหันหลังไปข้าไม่เคยเห็นผู้ใดที่หน้าไม่อายเช่นเจ้า” เยี่ยนชิงรีบสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ มือสั่นเล็กน้อยทั้งเพราะความหนาวเหน็บ “กลิ่นบ้านเจ้าเหมือนกลิ่นเจ้า” กลิ่นสะอาดอ่อนๆ ของดอกพลับพลึงที่ส่งกลิ่นยามค่ำกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นหมึกซึมฝังเจืออยู่ในทุกอณูของผู้อาศัย ทุกซอกทุกมุม “บ้านข้ากลิ่นไม่เหมือนข้าจะเหมือนเจ้าหรือ” เยี่ยนชิงสวนตอบกลับเร็วตอกย้ำว่าที่นี่คือถิ่นตนชายแปลกหน้ายังคงถามต่อพลางกวาดสายตามองบ้านเรือนอีกครั้ง “แล้ว…คนที่เหลือล่ะ” “หลับหมดแล้วมั้ง ดึกป่านนี้ ใครจะออกนอกบ้านไปเล่นน้ำเช่นเดียวกับเจ้าล่ะ” เยี่ยนชิงตอบเสียงห้วน “เจ้าไง” "..." (ก็จริง) เยี่ยนชิงอ้าปากพะงาบๆ จะต่อว่าตนก็ผิดที่บ้านมีกฎห้ามออกนอกบ้านหลังพระอาทิตย์ตกดินแต่กลัวถูกกู้หมิงเยว่กลั่นแกล้งหนักกว่าเดิมที่ทำกระดาษหายจึงต้องตามไปถึงในน้ำ "ข้าเพียงไปเก็บของกระดาษแผ่่นหนึ่งปลิวลงไปในน้ำก็เท่านั้น" "กระดาษอะไรจะสำคัญมากพอจะแลกกับชีวิตของเจ้าหรือ" "ข้าไม่รู้ว่ามันสำคัญหรือไม่เพียงแต่คนที่ให้ข้ามาคัดลอกมันน่ากลัวขี้แกล้งเอาแต่ล่วงเกินข้า กระดาษแผ่นนั้นไม่ได้เย็บติดกับแผ่นอื่นในเล่มยามลมพัดมาจึงปลิวออกไปภายนอกแล้วก็..อย่างที่เจ้าเห็น" "ล่วงเกิน?" "ที่สำนักฝึก มักจะมีคนเช่นเจ้าที่มีร่างสูงใหญ่มีวรยุทธ์ข่มเหงคนอ่อนแอกว่า" "ข้าไม่แกล้งผู้อื่น..หากไม่จำเป็น เจ้าพูดจาเรื่อยเปื่อย ขี้บ่น" "นี่เจ้า!" “เสื้อผ้าของข้าล่ะ หรือไม่ต้องสวม ก็ไม่หนาวเท่าไหร่จะให้เดินเปลือยเปล่าทั่วเรือนก็ย่อมได้” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยท้าทายแล้วยืดตัวตรงไหล่กว้างดูสง่างามเนินอกแน่นไร้สิ่งปิดบังเปิดเผยสัดส่วนช่วงล่างเปียกชื้นแนบท่อนขาแกร่งผ้าบางๆ บนร่างกายใหญ่นั้นดูลามกไม่น้อย “หยุดนะ! เดี๋ยวข้าแอบเอาของคนงานมาให้ อย่าถอดนะ อุจาดตา!” เยี่ยนชิงพูดรัวเร็วสีหน้าตื่นตระหนกมองผ้าชิ้นเล็กปิดบังของสงวนอีกฝ่ายหมิ่นเหม่จึงยกมือขึ้นห้ามพัลวัน ขาเล็กรีบขยับลุกไปหาสิ่งที่ควรหาให้แขกไม่ได้รับเชิญตรงหน้าแทบจะสะดุดล้มด้วยความเร่งรีบ “เจ้าก็สวมชุดหนาๆ เดี๋ยวจะหนาวตาย” “รู้แล้วน่า” เยี่ยนชิงตอบเสียงหงุดหงิดแต่กลับต้องทำตามอย่างเสียมิได้ ตึกๆๆๆ ตึกๆๆๆ เยี่ยนชิงวิ่งวุ่นทั่วบ้านบ่นพึมพำเพียงผู้เดียวโดยมีร่างสูงใหญ่ไร้นามยืนกลางห้อง “เจ้าเด็กนี่…อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้ได้กันนะ” สายตาคมเลื่อนมองไปตามเรือนไม้กว้าง รอบตัวสะอาด เป็นระเบียบ แสงตะเกียงทอดยาวบนพื้นไม้จนเห็นฝุ่นบางเบาที่ไม่ค่อยมีรอยเหยียบย่ำ ลอบมองทั่วบ้านไม่มีข้าวของวางระเกะระกะ ไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิตอื่นใด นอกจากเสียงฝีเท้าของคนที่พึ่งออกไปเมื่อครู่ ตึกๆๆๆ “มาแล้ว น่าจะใหญ่พอให้เจ้ายัดตัวเข้าไปได้” เยี่ยนชิงโผล่มาโยนเสื้อผ้าผืนหนึ่งให้ชายแปลกหน้าปลดอาภรณ์เบื้องล่างแล้วหยิบผ้าที่กองบนพื้นด้วยร่างเปล่าเปลือย เยี่ยนชิงที่เห็นเครื่องเพศอีกคนมาตั้งแต่แรกเจอจนตอนนี้ก็ยังไม่ชิน ร่างเล็กกลับหลังหันหน้าร้อนฉ่าขึ้นสีแดงก่ำร่างกายเดี๋ยวเย็นจัดเดี๋ยวร้อนจัดจนคลายจะเป็นไข้ขึ้นมา “อย่ามาแก้ผ้าต่อหน้าข้าจะได้ไหม เจ้ายักษ์หน้าไม่อาย” เยี่ยนชิงตวาดพลางยกมือขึ้นปิดตายืนอยู่ตรงนั้น “ไม่มีที่ใหญ่กว่านี้หรือสวมได้เพียงครึ่ง” ชายแปลกหน้าเอ่ยตำหนิตรงไปตรงมาน้ำเสียงราบเรียบชุดที่ควรทบกันไปมาปิดสนิทกลับแหวกกว้างปิดช่วงอกกำยำขาวซีดราวกับศพช่วงล่างวับแวมตรงหว่างขาพร้อมจะแหวกกว้างยามเยื้องย่างก้าวเดิน “ไม่มีแล้ว คนบ้าอะไรตัวใหญ่เท่าบ้านตัวนี้เป็นของคนดูแลบ้านใหญ่ที่สุดแล้ว ถ้าเจ้ายังใส่ไม่ได้ก็เรื่องของเจ้า” เยี่ยนชิงหันกลับมาตวาดใส่ชายแปลกหน้าแต่คนหน้านิงกลับทำเพียงดึงเสื้อผ้าออกจากร่างอีกครั้งโดยไม่รีรอ เยี่ยนชิงเผลอเหลือบมองแล้วรีบหันกลับมาต่อว่าให้อีกยก “อย่าถอดเซ่!” “เย็บต่อกันสิ” อีกฝ่ายเสนอไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนใดๆ “ข้าไม่ใช่แม่เจ้านะ” ทันทีที่เยี่ยนชิงไม่ตอบตกลงอีกฝ่ายก็ทำเหมือนจะถอดเสื้อผ้าออกเยี่ยนชิงจึงรีบร้องห้ามพัลวัน “อย่าๆๆๆๆ อย่าถอดนะ เออ เย็บก็เย็บ! รอข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน อย่าเดินโทงๆ ในบ้านด้วย” เยี่ยนชิงโวยวายพูดจบก็หันหลังเดินหนีทันที “ขอชาร้อนด้วยนะ” เสียงสั่งตามมาจากด้านหลัง ทำเอาเส้นเลือดข้างสมองของเยี่ยนชิงเต้นตุบๆ ขึ้นมา “ข้าไม่ใช่คนรับใช้เจ้านะ บ้าที่สุดเลย!” เยี่ยนชิงบ่นงึมงำขณะเดินกระแทกเท้าออกไป เสียงฝีเท้าดังปึงๆ หายลับไปเหลือเพียงความเงียบในเรือนกว้างและความจริงที่เจ้าบ้านของที่นี่คือ ไม่มีใครอยู่
Latest chapter
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล พาทฮ่องเต้พันปีก่อน
(พาทฮ่องเต้พันปีก่อน) . . กลิ่นกำยานผสมกลิ่นสุราหวานฉุนของหอนางโลมลอยคลุ้งปะปนเสียงหัวเราะแว่วเข้ามาในห้องชั้นบนหลังม่านแดงร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ครึ่งใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำภายใต้ดวงตาคู่คม เย็นชาดุดันราวกับสัตว์ป่าดุร้ายท่าทีไม่ได้ชื่นชอบหอนางโลมเท่าใดนักท่าทางไม่เหมือนคนธรรมดาแม้จะปกปิดเพียงใดความโดดเด่นบนร่างกายสูงใหญ่สวมผ้าเนื้อดีไม่มีส่วนไหนที่ดูธรรมดา ชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกันยิ้มขำพอใจกับความหยิ่งผยองของมนุษย์คนหนึ่ง บุรุษอีกคนมีเส้นผมสีอ่อนร่างกายสูงใหญ่งดงามไม่แพ้กัรเพียงแต่ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มหล่อเหลาท่าทางใจดีมีอารมณ์ขันไม่เคร่งขรึมเท่าอีกคน ตลอดเวลาทั้งคู่อยู่ชั้นบนก็ลอบมองลงมายังเบื้องล่างที่มีนางโลมสาวสวยปรนนิบัติทหารกลุ่มหนึ่งที่แหงนมองขึ้นมาสบตากับชายสวมหน้ากากเป็นระยะ “หอนางโลมแห่งนี้ก็มีหญิงงามไม่น้อย สายตาท่านช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก” ชายชุดดำเอ่ยชมเปาะโดยเฉพาะสตรีนางหนึ่งที่โดดเด่นด้วยการบรรเลงกู่ฉินด้วยท่วงท่างดงามแสนไพเราะ นางมิใช่คนชงเหล้าแนบชิดบรรดาลูกค้าชาย แต่ถูกมองอย่างชื่นชมและแฝงไปด้วยความกระหาย แม้คนสวมหน้ากากที่อยู่ด้วยจะไม่สนใจผู
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล แนะนำตัวอีกครั้ง
เนื่องจากเราไม่ค่อยชอบพูดนักแล้วติดความชอบนั้นมาถึงงานเขียนจึงเข้าใจยากเข้าไปอีก หลายคนงงว่าใครเป็นใครอะไรยังไงเพราะเราเขียนนิยายจีนโบราณหลายรุ่น หลายยุค ทำให้ตัวเองต้องเขียนอธิบายให้มากขึ้น อาจจะฉีกจากพาทแรกเล็กน้อยเพราะตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ต้องหารายละเอียดกิมมิกใส่ให้ (555จะบ้า)มาเริ่มต้นใหม่เลยก็แล้วกันจ้าหยางหยินเมื่อพันปีก่อน เป็นธาตุสมดุลหยินหยางมาตั้งแต่ต้นคือเป็นทุกอย่างแห่งความสมดุล ในเรื่องไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักเพราะให้เป็นตัวเอกสร้างปมของการแก่งแย่งที่ไม่ใช่แค่เรื่องความรักหยางหยินเหมือนฑูตสันถวไมตรีที่เจรจากับใครก็ได้ ฟ้าดิน เทพอสูร ที่มีคู่หมั้นเป็นสัตว์อสูรคืออี้หลาน นัยหนึ่งคือสวรรค์ต้องการให้ควบคุมหัวหน้าสัตว์อสูรอีกที ไม่ให้ร้ายกาจเหิมเกริมขึ้นมาสร้างความเดือดร้อน แต่ทั้งคู่ก็รักกันจริงๆ >>>อี้หลานเมื่อพันปีก่อน สัตว์อสูรที่เป็นปลาชั้นสูงกว่านรกอเวจีเป็นหัวหน้าสัตว์อสูรที่ความจริงแล้วต้นกำเนิดดุร้ายมากถูกลงโทษให้บำเพ็ญเพียรบ่อยมากจนถูกจับหมั้นกับหยางหยินแล้วรักกันจึงสงบลงพี่แกมีด้านมืดกับมู่อวี่ที่ไม่มีใครรู้ด้วยนะ พาทแรกพี่แกไม่มีบทเท่าไหร่แต่มันมีเหต
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่ 42 กวีรักสุดท้าย
. (บ้านเยี่ยนชิง) “ตึกๆๆๆ” เสียงฝีเท้าเร่งรัวกระทบพื้นในเรือนไม้ด้านในดังต่อเนื่อง ร่างเล็กพุ่งผ่านม่านผ้าบางที่กั้นจนชายผ้าสะบัดแรง ลมเย็นยามบ่ายไหลตามเข้ามาในห้องติดริมธาาน้ำหลังบ้าน “อี้ หลานนน!” เสียงเรียกยืดยาวยียวนดังขึ้นพร้อมกับร่างเข้าออกบ้านหลังกว้างที่สะอาดเอี่ยมมีกลิ่นอายการใช้ชีวิตมากกว่าหนึ่งคน บ้านที่มีแสงสว่างเข้าถึงโล่งโปรงเย็นสบายไร้ความอึมครึมเช่นเก่าขาเล็กวิ่งเข้ามาเกือบสะดุดขาตนเอง ปลายเท้าเตะขอบโต๊ะเตี้ยจนพู่กันที่วางอยู่สั่นไหว “อี้หลาน อี้หลานอยู่ไหน” เยี่ยนชิงหมุนตัวซ้ายขวา มือหนึ่งยกชายผ้าที่ขาขึ้นกันสะดุดอีก มือกวัดแกว่งไปมาอย่างไม่รู้จะวางตรงไหน กึก.. เจ้าของชื่อร่างสูงเข้ามาสวมกอดร่างคนรักจากด้านหลังเงียบเชียบพลางกดจมูกฝังลงบนซอกคอขาวกรุ่นกลิ่นพลับพลึงไม่จาง ร่างเล็กของเยี่ยนชิงหันกลับมาตะปบใบหน้าคนรักขมวดคิ้วจ้องเขม็งด้วยสีหน้าจริงจังแม้นจะดูไม่จริงจังในสายตาอี้หลานก็ตาม “วิ่งทำไมเดี๋ยวก็ล้ม” "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” อี้หลานยกนิ้วเกลี่ยเส้นผมยุ่งพลางกดจมูกลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดเอนพิงหลังกับเสาบ้านเลิกคิ้วถาม “เรื่อง
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่ 41 กวีรัก
นครต้าอวิ๋นแคว้นที่เกิดขึ้นหลังนครหยางหยินสุ่ยเกิดศึกโกลาหลเมื่อพันปี ปกครองโดยฮ่องเต้ที่อสูรวิหคผู้ปกครองน่านฟ้าแต่งตั้ง ยามนั้นฮ่องเต้ทรงหายตัวไปเพราะถูกอสูรจรเข้มู่อวี่ ใช้ร่างทำเรื่องชั่วช้า หมิงเยว่อยู่ดินแดนอสูรบาดเจ็บสาหัสจนได้หลงรักฑูตกล้วยไม้หลันหลิง อี้หงที่แก่งแย่งตำแหน่งฮ่องเต้กับหมิงเยว่ตัวปลอมจนวุ่นวายกระทั่งอสูรวิหคส่งไป่ยี่เสวียนบุตรชายมาจัดระเบียบความสงบเรียบร้อยเปลี่ยนชื่อแคว้นให้ราษฎรวางใจปกครองอย่างเที่ยงธรรมให้ทุกคนเชื่อมั่นเพราะในตอนนั้นไม่มีความสมดุลของพลังหยินหยางบ้านเมืองระส่ำแต่ก็กลับมาสงบสุขกว่าตอนเกิดความกังขา แต่เหล่าเชื้อสายสกุลหยางก็ยังคงตำแหน่งสูงศักดิ์ในราชสำนักดังเดิมเพียงแต่การตัดสินเด็ดขาดเป็นของสกุลอวิ๋น อวิ๋นไป่เสวียน เท่านั้น จิ๊บ จิ๊บ.. ยามรุ่งอรุณสงบงันราวภาพเขียนหมึกจาง แสงแรกของวันค่อยๆ ไล้ผ่านยอดกำแพงเมืองที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเงายอดประสาทหลังกว้างสูงใหญ่ทอดยาวลงบนพื้นหินสีหม่นที่ถูกกาลเวลาขัดจนเรียบลื่น ผู้คนเริ่มขยับตัวจากเรือนพักตั้งแต่ยามเหม่า เสียงประตูไม้เปิดปิดแผ่วเบาปะปนกับกลิ่นชาอุ่นและไอข้าวสุกที่ลอยออกมาตามตรอกซอกซอย เ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่40 ของเรา
ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อักขระสีม่วงและเขียวไขว้ทับกันกลางอากาศ เสียงสวดต่ำลึกดังต่อเนื่อง รากไม้สั่นสะเทือขึ้นไปถึงปลายยอดอักขระโบราณบนป้ายสุสานหินแตกตัวเป็นแสงเส้นบางๆ ลอยวนขึ้นฟ้ามู่อวี่จะจัดการเยี่ยนชิงแล้วไปจัดการบรรดาสิ่งที่อยู่เบื้องหลัว “ความทรงจำไม่จำเป็นสำหรับเจ้า” ฝ่ามือของมู่อวี่ยกค้างเหนือศีรษะเยี่ยนชิง พลังอสูรสีดำรวมตัวหนาแน่น ปราณร้ายแผ่กดทับจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าว เสียงลมหายใจของเยี่ยนชิงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างอี้หลานที่นอนแน่นิ่ง เลือดไหลนองรอบกายแล้วหลับตาลง เปรี้ยงงง!! ขณะนั้นเองใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เกิดเสียงแตกดังสนั่น ผืนดินแยกออกเป็นรอยฉีกยาวจากโคนต้น รากไม้โบราณพุ่งทะลุขึ้นมา บิดเกลียวพันกันกลางอากาศ อักขระนับไม่ถ้วนสว่างวาบบนเปลือกไม้ ดวงจิตบรรพชนทั้งหมดใช้พลังเคลื่อนรากผลึกอักษรสาดใส่ร่างของมู่อวี่เต็มแรง เปรี้ยงงง!! เปรี้ยงงง!! แสงมหาศาลพวยพุ่งจากใจกลางต้นไม้ เจิดจ้าจนท้องฟ้ามืดลงในทันที เมฆเหนือศีรษะแตกกระจาย ลมปราณรอบด้านไหลย้อนเข้าหาจุดศูนย์กลาง ราวกับโลกทั้งใบกำลังโค้งคำนับต่อการปรากฏตัวนั้น เกราะวิญญาณอสูรของมู่อวี่แตกสลายหายไปราวกับ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่39 สุดท้าย
โครม!!! "หยางหยิน!" เหล่าจิตวิญญาณบรรพชนร้องอย่างเดือดดาล ร่างของหยางหยินถูกพลังตวัดใส่ปลิวกลับมาที่ใต้ต้นไม้ทุกคนช่วยกันประคองกันขึ้นมา เยี่ยนชิงเองก็ถูกคว้าไปบีบคอราวกับเป็นโล่กำบังไม่ให้อี้หลานเล่นงานกลับ เปรี้ยง! "อี้หลาน!" พลังอสูรรุนแรงจนอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดถูกซัดลงไปนอนนิ่งบนพื้น เรี่ยวแรงที่มีเหมือนจะหมดลงเสียให้ได้มู่อวี่ไม่ปราณีผู้ใดแม้พลังจะเหนือกว่าก็ยังใช้วิธีสกปรก "มันเล่นงานอี้หลานเพียงผู้เดียวมันเอาตายแน่พออี้หลานตายมันจะทำลายดวงจิตสิ้นซากอย่างแน่นอน" เปรี้ยงง! มู่อวี่สาดพลังใส่อี้หลานไม่หยุด แรงกระแทกทั้งหมดถูกอี้หลานรับไว้เพียงผู้เดียวเพราะไม่อยากให้เยี่ยนชิงถูกทำร้าย เพื่อปกป้องร่างมนุษย์ของหยางหยินเอาไว้ ของเหลวสีแดงแทรกซึมออกมาไหลลงพื้นราวกับน้ำทะลักเขื่อน "อี้หลานลุกขึ้นมาสิ อี้หลาน ฮืออออ เจ้า…เจ้าโง่อย่าตายนะ…ข้าอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว อยู่กับข้า ...กลับไปอยู่บ้านของเราด้วยกันนะ” เสียงสั่นพร่า ของเยี่ยนชิงเว้าวอนแม้ร่างจะอยู่ในมืออสูร ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไกลไปทั่วหุบเขา เยี่ยนชิงเป็นเพียงเศษเซี้ยวของหยางหยินที่ถูกอสูรดูแลมาตลอดแต่มีพลังดึงดูดบรรพ
You may also like
Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า
พลอยแก้ว2.5K viewsอินกินหมี่
ภุมโม1.0K viewsรักของจันทรา
Me.Daisy945 viewsกินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ
เสาเย่า1.1K viewsนายตัวร้ายกับหนุ่มดอกไม้
ต๋อง น่ะ1.2K viewsอาถรรพ์เงาวิญญาณเฮี้ยน
มังกรพ่นไฟ751 viewsนึกว่าจะ(รัก)
ชีริน1.4K viewsพลังรักพลิกชีวิต...Orgasmic Power
W. Ziyen121 views
