กลิ่นที่คุ้นเคย

“รอยบนร่างกายเจ้ามีมากเพียงนี้เพราะซุ่มซ่ามสินะมือนั่นก็ด้วยผิวสวยเสียเปล่าไม่รักษา”

เสียงเอ่ยตำหนิจากด้านหลังของเยี่ยนชิงมองชายผู้มีผิวพรรณเรียบเนียนดั่งอัญมณีแต่ปล่อยให้มีตราประทับเป็นรอยแผลเป็นมากมาย ราวกับเป็นคนทนุถนอมสิ่งของอย่างดีแม้สีหน้าน้ำเสียงจะราบเรียบแต่แววตาและถ้อยคำคุ้นหูราวกับมีคนพูดเช่นนั้นกับเยี่ยนชิงมาก่อนมือเล็กจึงชะงักมือที่จับสวมเสื้อผ้าชั่วขณะ

กึก..

“นี่เจ้ายังไม่ออกไปอีกข้าผลัดผ้าอยู่ถึงเป็นบุรุษเช่นเดียวกันก็ไม่ควรมายืนมองคนไม่รู้จักกันเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่รู้จักมารยาท เป็นคนป่าหรือไร” เยี่ยนชิงหมุนตัวกลับทันที มือกุมเสื้อที่กำลังจะถอดแน่น

“แค่สงสัย”

“ไม่ต้องมายุ่งกับร่างกายข้าหันหลังไปข้าไม่เคยเห็นผู้ใดที่หน้าไม่อายเช่นเจ้า”

เยี่ยนชิงรีบสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ มือสั่นเล็กน้อยทั้งเพราะความหนาวเหน็บ

“กลิ่นบ้านเจ้าเหมือนกลิ่นเจ้า”

กลิ่นสะอาดอ่อนๆ ของดอกพลับพลึงที่ส่งกลิ่นยามค่ำกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นหมึกซึมฝังเจืออยู่ในทุกอณูของผู้อาศัย ทุกซอกทุกมุม

“บ้านข้ากลิ่นไม่เหมือนข้าจะเหมือนเจ้าหรือ” เยี่ยนชิงสวนตอบกลับเร็วตอกย้ำว่าที่นี่คือถิ่นตนชายแปลกหน้ายังคงถามต่อพลางกวาดสายตามองบ้านเรือนอีกครั้ง

“แล้ว…คนที่เหลือล่ะ”

“หลับหมดแล้วมั้ง ดึกป่านนี้ ใครจะออกนอกบ้านไปเล่นน้ำเช่นเดียวกับเจ้าล่ะ” เยี่ยนชิงตอบเสียงห้วน

“เจ้าไง”

"..."

(ก็จริง)

เยี่ยนชิงอ้าปากพะงาบๆ จะต่อว่าตนก็ผิดที่บ้านมีกฎห้ามออกนอกบ้านหลังพระอาทิตย์ตกดินแต่กลัวถูกกู้หมิงเยว่กลั่นแกล้งหนักกว่าเดิมที่ทำกระดาษหายจึงต้องตามไปถึงในน้ำ

"ข้าเพียงไปเก็บของกระดาษแผ่่นหนึ่งปลิวลงไปในน้ำก็เท่านั้น"

"กระดาษอะไรจะสำคัญมากพอจะแลกกับชีวิตของเจ้าหรือ"

"ข้าไม่รู้ว่ามันสำคัญหรือไม่เพียงแต่คนที่ให้ข้ามาคัดลอกมันน่ากลัวขี้แกล้งเอาแต่ล่วงเกินข้า กระดาษแผ่นนั้นไม่ได้เย็บติดกับแผ่นอื่นในเล่มยามลมพัดมาจึงปลิวออกไปภายนอกแล้วก็..อย่างที่เจ้าเห็น"

"ล่วงเกิน?"

"ที่สำนักฝึก มักจะมีคนเช่นเจ้าที่มีร่างสูงใหญ่มีวรยุทธ์ข่มเหงคนอ่อนแอกว่า"

"ข้าไม่แกล้งผู้อื่น..หากไม่จำเป็น เจ้าพูดจาเรื่อยเปื่อย ขี้บ่น"

"นี่เจ้า!"

“เสื้อผ้าของข้าล่ะ หรือไม่ต้องสวม ก็ไม่หนาวเท่าไหร่จะให้เดินเปลือยเปล่าทั่วเรือนก็ย่อมได้”

ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยท้าทายแล้วยืดตัวตรงไหล่กว้างดูสง่างามเนินอกแน่นไร้สิ่งปิดบังเปิดเผยสัดส่วนช่วงล่างเปียกชื้นแนบท่อนขาแกร่งผ้าบางๆ บนร่างกายใหญ่นั้นดูลามกไม่น้อย

“หยุดนะ! เดี๋ยวข้าแอบเอาของคนงานมาให้ อย่าถอดนะ อุจาดตา!”

เยี่ยนชิงพูดรัวเร็วสีหน้าตื่นตระหนกมองผ้าชิ้นเล็กปิดบังของสงวนอีกฝ่ายหมิ่นเหม่จึงยกมือขึ้นห้ามพัลวัน ขาเล็กรีบขยับลุกไปหาสิ่งที่ควรหาให้แขกไม่ได้รับเชิญตรงหน้าแทบจะสะดุดล้มด้วยความเร่งรีบ

“เจ้าก็สวมชุดหนาๆ เดี๋ยวจะหนาวตาย”

“รู้แล้วน่า” เยี่ยนชิงตอบเสียงหงุดหงิดแต่กลับต้องทำตามอย่างเสียมิได้

ตึกๆๆๆ

ตึกๆๆๆ

เยี่ยนชิงวิ่งวุ่นทั่วบ้านบ่นพึมพำเพียงผู้เดียวโดยมีร่างสูงใหญ่ไร้นามยืนกลางห้อง

“เจ้าเด็กนี่…อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้ได้กันนะ” สายตาคมเลื่อนมองไปตามเรือนไม้กว้าง รอบตัวสะอาด เป็นระเบียบ แสงตะเกียงทอดยาวบนพื้นไม้จนเห็นฝุ่นบางเบาที่ไม่ค่อยมีรอยเหยียบย่ำ ลอบมองทั่วบ้านไม่มีข้าวของวางระเกะระกะ ไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิตอื่นใด นอกจากเสียงฝีเท้าของคนที่พึ่งออกไปเมื่อครู่

ตึกๆๆๆ

“มาแล้ว น่าจะใหญ่พอให้เจ้ายัดตัวเข้าไปได้”

เยี่ยนชิงโผล่มาโยนเสื้อผ้าผืนหนึ่งให้ชายแปลกหน้าปลดอาภรณ์เบื้องล่างแล้วหยิบผ้าที่กองบนพื้นด้วยร่างเปล่าเปลือย เยี่ยนชิงที่เห็นเครื่องเพศอีกคนมาตั้งแต่แรกเจอจนตอนนี้ก็ยังไม่ชิน ร่างเล็กกลับหลังหันหน้าร้อนฉ่าขึ้นสีแดงก่ำร่างกายเดี๋ยวเย็นจัดเดี๋ยวร้อนจัดจนคลายจะเป็นไข้ขึ้นมา

“อย่ามาแก้ผ้าต่อหน้าข้าจะได้ไหม เจ้ายักษ์หน้าไม่อาย” เยี่ยนชิงตวาดพลางยกมือขึ้นปิดตายืนอยู่ตรงนั้น

“ไม่มีที่ใหญ่กว่านี้หรือสวมได้เพียงครึ่ง” ชายแปลกหน้าเอ่ยตำหนิตรงไปตรงมาน้ำเสียงราบเรียบชุดที่ควรทบกันไปมาปิดสนิทกลับแหวกกว้างปิดช่วงอกกำยำขาวซีดราวกับศพช่วงล่างวับแวมตรงหว่างขาพร้อมจะแหวกกว้างยามเยื้องย่างก้าวเดิน

“ไม่มีแล้ว คนบ้าอะไรตัวใหญ่เท่าบ้านตัวนี้เป็นของคนดูแลบ้านใหญ่ที่สุดแล้ว ถ้าเจ้ายังใส่ไม่ได้ก็เรื่องของเจ้า”

เยี่ยนชิงหันกลับมาตวาดใส่ชายแปลกหน้าแต่คนหน้านิงกลับทำเพียงดึงเสื้อผ้าออกจากร่างอีกครั้งโดยไม่รีรอ เยี่ยนชิงเผลอเหลือบมองแล้วรีบหันกลับมาต่อว่าให้อีกยก

“อย่าถอดเซ่!”

“เย็บต่อกันสิ” อีกฝ่ายเสนอไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนใดๆ

“ข้าไม่ใช่แม่เจ้านะ”

ทันทีที่เยี่ยนชิงไม่ตอบตกลงอีกฝ่ายก็ทำเหมือนจะถอดเสื้อผ้าออกเยี่ยนชิงจึงรีบร้องห้ามพัลวัน

“อย่าๆๆๆๆ อย่าถอดนะ เออ เย็บก็เย็บ! รอข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน อย่าเดินโทงๆ ในบ้านด้วย” เยี่ยนชิงโวยวายพูดจบก็หันหลังเดินหนีทันที

“ขอชาร้อนด้วยนะ”

เสียงสั่งตามมาจากด้านหลัง ทำเอาเส้นเลือดข้างสมองของเยี่ยนชิงเต้นตุบๆ ขึ้นมา

“ข้าไม่ใช่คนรับใช้เจ้านะ บ้าที่สุดเลย!”

เยี่ยนชิงบ่นงึมงำขณะเดินกระแทกเท้าออกไป เสียงฝีเท้าดังปึงๆ หายลับไปเหลือเพียงความเงียบในเรือนกว้างและความจริงที่เจ้าบ้านของที่นี่คือ

ไม่มีใครอยู่