ตอนที่40 ของเรา

ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อักขระสีม่วงและเขียวไขว้ทับกันกลางอากาศ เสียงสวดต่ำลึกดังต่อเนื่อง รากไม้สั่นสะเทือขึ้นไปถึงปลายยอดอักขระโบราณบนป้ายสุสานหินแตกตัวเป็นแสงเส้นบางๆ ลอยวนขึ้นฟ้ามู่อวี่จะจัดการเยี่ยนชิงแล้วไปจัดการบรรดาสิ่งที่อยู่เบื้องหลัว

“ความทรงจำไม่จำเป็นสำหรับเจ้า”

ฝ่ามือของมู่อวี่ยกค้างเหนือศีรษะเยี่ยนชิง พลังอสูรสีดำรวมตัวหนาแน่น ปราณร้ายแผ่กดทับจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าว เสียงลมหายใจของเยี่ยนชิงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างอี้หลานที่นอนแน่นิ่ง เลือดไหลนองรอบกายแล้วหลับตาลง

เปรี้ยงงง!! ขณะนั้นเองใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เกิดเสียงแตกดังสนั่น

ผืนดินแยกออกเป็นรอยฉีกยาวจากโคนต้น รากไม้โบราณพุ่งทะลุขึ้นมา บิดเกลียวพันกันกลางอากาศ อักขระนับไม่ถ้วนสว่างวาบบนเปลือกไม้ ดวงจิตบรรพชนทั้งหมดใช้พลังเคลื่อนรากผลึกอักษรสาดใส่ร่างของมู่อวี่เต็มแรง

เปรี้ยงงง!!

เปรี้ยงงง!!

แสงมหาศาลพวยพุ่งจากใจกลางต้นไม้ เจิดจ้าจนท้องฟ้ามืดลงในทันที เมฆเหนือศีรษะแตกกระจาย ลมปราณรอบด้านไหลย้อนเข้าหาจุดศูนย์กลาง ราวกับโลกทั้งใบกำลังโค้งคำนับต่อการปรากฏตัวนั้น

เกราะวิญญาณอสูรของมู่อวี่แตกสลายหายไปราวกับถูกชะล้างเหลือเพียงร่างสุดท้ายใบหน้าขององค์ฮ่องเต้ที่เป็นมนุษย์ยืนยกฝ่ามือค้างกลางเหนือศีรษะของเยี่ยนชิงสั่นไหวก่อนจะถูกกระแทกด้วยอักษรบทกวีรักอย่างรุนแรง

ตู้มมมมม!!

เยี่ยนชิงทรุดลงกับพื้น เสียงหายใจขาดห้วง แสงหยินหยางลุกโชนปกคลุมทั้งบริเวณ ฟ้าดินปั่นป่วน กฎแห่งยุทธภพถูกเขย่าอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

แสงแดงทองจากโคมไฟนับพันดวงสาดท่วมลานฟ้าอาภรณ์สีชาดของหยางหยินพลิ้วไหวราวเปลวเพลิง ผมยาวสีขาวเงินทอดตัวลงกลางหลัง สะท้อนแสงประทัดและดอกไม้ไฟจนดูราวกับจันทร์ขาวยืนอยู่กลางทะเลไฟ

อึ่กกก!

"หยางหยิน นี่เจ้า!" มู่อวี่ที่นึกไม่ถึงว่าจะมีพลังใดลบล้างพลังตนได้ถูกรัดคอเอาไว้แน่น

นี่ไม่ใช่หยางหยินผู้สงบอ่อนโยนเช่นพันปีก่อนดวงตาคู่นั้นนิ่ง เย็น และหนักแน่นพลังหยินแผ่ออกมาจากร่างฟ้าดินโดยรอบเริ่มเอนเอียงไหลย้อนเข้าหามู่อวี่ พลังอสูรปะทุขึ้นเต็มกำลังอักขระสีดำพาดผ่านแขน ลามขึ้นถึงลำคอ

"นี่คือพลังชะล้าง พลังที่ไม่ต้องการทำลาย แต่จะทำลายความสกปรกชั่วช้าของเจ้า"

อักษรกวีโกลาหลเรืองแสงสีทอง ลอยอยู่กลางอากาศทุกเส้นสายเรียบง่าย ทว่าหนักแน่นพันรัดร่างอสูรจนปราณอสูรรอบด้านสั่นสะเทือน อักษรทั้งหมดไหลเข้าไปในใจกลางหน้าผากของมู่อวี่ที่ถูกพลังหยินหยางมัดร่างเอาไว้แน่น

อักษรที่สอง

อักษรที่สาม

เรียงตัวเป็นบทกวี

เมื่ออักษรสุดท้ายปรากฏเสียงสะท้อนดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ราวกับคำของกวีโบราณกำลังถูกฟ้าดินขานรับ

เปรี๊ยะ..เปรี๊ยะ

ตู้มมมมม!!

พลังหยินระเบิดออกกรงจิตของมู่อวี่แตกร้าวทันที อักษรกวีพุ่งเข้าใส่ดุจดาวตก แต่ละตัวไม่เพียงโจมตีร่างมัน “ลบล้าง” พลังอสูรโดยตรง

อ๊าคคคคคคค!!!

เสียงกรีดร้องของมู่อวี่ก้องกังวานราวกับเสียงความเจ็บปวดนับพันที่หลอมหลวมอยู่ในร่าง พลังอสูรดำม่วงระเบิดซ้อนกันกลางอากาศ อักษรกวีสีทองยังคงลอยเรียงพุ่งพล่านเคลื่อนฝังร่างแทนมวลอสูรแผ่กว้างไม่หยุด

เปรี้ยงงง!!

ทันใดนั้นฟ้าดินเปลี่ยนสีอากาศเหนือสมรภูมิสั่นสะเทือน แสงสีชาดและดำถูกกดทับด้วยแสงขาวเงินที่ไหลลงมาจากเบื้องบน คล้ายม่านฟ้าถูกแยกออก

.

.

กริ๊ง..

เสียงกระดิ่งโบราณดังแว่วมาจากที่ว่างเปล่า ทั้งที่ไม่มีสิ่งใดแขวนอยู่ เงาผู้คนมากมายลุกขึ้นมาจากดอกพลับพลึงบนพื้นดิน

จากหนึ่ง…เป็นสอง จากสอง…เป็นนับไม่ถ้วน บรรพชนอสูรหยางหยินสุ่ยในอดีตกาลค่อยๆ ปรากฏกายโอบล้อมจิตวิญญาณมู่อวี่ที่หลุดออกมาจากร่างฮ่องเต้ได้ในที่สุด

แต่ละร่างสวมอาภรณ์แตกต่างกันไปตามยุคสมัยบางผู้ถือพู่กัน บางผู้ถือพิณ บางผู้ยืนมือเปล่าทว่าทุกดวงตาเหมือนกันสะท้อนกฎฟ้าดินนี่คือเจตจำนงของหยางหยิน

พลังสมดุลแผ่ขยายเพราะถูกดึงรั้งออกจากการจองจำที่เฝ้ารอให้แผ่นดินกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

“เปิดผนึกอเวจี”

หยางหยินใช้แอ่งเลือดอี้หลานทำพิธีส่งมู่อวี่ลงนรก หลุมดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นยังที่ที่มู่อวี่คุกเข่ากรีดร้องเสียงคำรามดังสนั่นจากร่างมู่อวี่และวิญญาณอสูรนับไม่ถ้วนถูกฉีกออกจากแก่นจิต พวยพุ่งออกมาดุจคลื่นดำ พลังที่เขาครอบครองมาตลอดชีวิตถูกดูดกลืนลงไปสู่เบื้องล่างอเวจี

ความแค้น

ความโลภ

ความรักที่บิดเบี้ยว

ถูกเก็บกวาดลงไปเมื่อได้เวลาอันสมควรทีละดวง..

มู่อวี่ถูกกลืนลงไปในนั้นสายตาเคียดแค้นยังคงเพ่งมองร่างสหายเก่าที่ไม่มีดวงจิตหลุดออกมา..หรือว่า มู่อวี่หันไปมองร่างเล็กงดงามสว่างไสวไท่มีรอยยิ้มอีกต่อไปแล้ว

"หยางหยินเจ้า!"

"ดวงจิตของอี้หลานอยู่ที่ข้าเพื่อเปิดประตูอเวจีเราต้องรวมเป็นหนึ่ง"

"หึ่ พวกเจ้านี่มัน..เหมาะสมกันเสียจริง!"

ฟื้บบบบ!!

วื้บบบ

พลังอสูรสลายหายไปจากร่างฮ่องเต้หลงเล่ยที่เบิกตาโพลงแหงนหน้าจนสุดคอดวงตาแดงก่ำร่างสั่นสะท้านยามพลังอสูรถูกสูบลงสู่พื้นดิน คนผู้หนึ่งที่แบกรับความรักผิดทางมานับพันปี ดวงตาที่เคยเร่าร้อนค่อยๆ ว่างเปล่า

หยางหยินก้าวไปข้างหน้าอักษรกวีสลายพลังหยินรอบกายสงบลงบรรพชนทั้งหลายค่อย ๆ เลือนลางก่อนจะหายไปเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกัน ราวกับทั้งสายตระกูลกล่าวคำเดียวกัน

“สมดุล…ได้คืนแล้ว”

แสงขาวเงินจางหายฟ้าดินกลับสู่ความนิ่งเหลือเพียงหยางหยินยืนอยู่กลางทุ่งดอกพลับพลึงสีชาดที่เปลี่ยนเป็นสีขาว ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นดังเงาอำพลางตาอสูรร้ายก็ค่อยๆ จางหายไป

อี้หลานนอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเยี่ยนชิง หยางหยินก้าวเข้าไปใกล้เขาคุกเข่าลงข้างร่างนั้นมือที่เคยเขียนอักษรกวีเขย่าฟ้าดินกลับสั่นไหวจนไม่กล้าแตะต้องใบหน้าคนรักที่ต้องทนทรมาณมาเนิ่นนานกว่าจะหากันเจอ

“อี้หลาน…”

หยางหยินก้มหน้าลงกดหน้าผากแตะหน้าผากกว้างของอีกคนปล่อยคืนจิตคนรักและ..ใส่ดวงจิตของตนเองเข้าไปเพื่อให้ทั้งสองสิ่งอยู่เคียงข้างกันไม่ถูกแยกจากอีกต่อไป

วื้บบ~

ในวินาทีนั้นโลกทั้งใบเงียบงันไม่มีเสียงลมไม่มีเสียงวิญญาณมีเพียงสองดวงจิตฝังลงบนร่างแกร่ง

หยางหยินหลับตาแสงสีขาวบริสุทธิ์เอ่อล้นออกจากอก อ่อนโยนราวแสงจันทร์ในคืนไร้เมฆนั่น ดวงจิตทั้งหมดของความทรงจำทุกชาติพลังหยินที่หล่อเลี้ยงยุทธภพตัวตนทั้งหมดที่ฟ้าดินรู้จักในนาม “หยางหยิน”

ร่างงดงามก้มลงกระซิบข้างหูอี้หลานแผ่วเบา “ข้าจะอยู่ในใจท่านไม่แยกจากอีกต่อไป ท่านทำให้ข้าตาบอด ท่านทำให้ข้าเป็นใบ้ ท่านทำให้ข้าตัวร้อน ท่านทำให้ข้ารัก อี้หลาน..ข้ารักท่าน..รักตลอดไป”

ร่างหยางหยินแปรเปลี่ยนเป็นควันขาวไหลซึมเข้าสู่ร่างอี้หลานได้อยู่ในที่ที่เหมาะสมอันเป็นที่รักที่สุดเสียที

อยู่ในหัวใจของอี้หลาน

ตึก..

ตึก ตึก..

ตึก ตึก ตึก ตึก

หัวใจที่หยุดเต้นของอี้หลานกลับมาเต้นขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้มันเต้นแรงขึ้นราวกับมีหัวใจซ้อนกันสองดวง

"เฮื้อกก! ..หยางหยิน!!"

อี้หลานลืมตาเบิกโพลงลมหายใจกลับมาส่งเสียงเรียกใครบางคนที่ไม่มีอยู่บนโลกอีกต่อไป

อี้หลานยกมือขึ้นแตะใบหน้าของเยี่ยนชิงที่ยังคงกัดปากกลั้นสะอื้นจนหน้าตาเปรอะเปื้อนไปหมด

“เจ้าคนโง่” เยี่ยนชิงสบถด่าทั้งน้ำตาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่สุดให้คนในอ้อมแขน

“ถ้าข้าไม่โง่…ก็คงไม่อยากอยู่กับเจ้า เยี่ยนชิง..มันจบแล้ว เจ้าเก่งมาก เจ้าคนไม่ได้เรื่องของข้า”