Se connecterShare
ตอนที่39 สุดท้าย
Date de publication:
2026-02-10 07:43:31โครม!!!
"หยางหยิน!" เหล่าจิตวิญญาณบรรพชนร้องอย่างเดือดดาล ร่างของหยางหยินถูกพลังตวัดใส่ปลิวกลับมาที่ใต้ต้นไม้ทุกคนช่วยกันประคองกันขึ้นมา เยี่ยนชิงเองก็ถูกคว้าไปบีบคอราวกับเป็นโล่กำบังไม่ให้อี้หลานเล่นงานกลับ เปรี้ยง! "อี้หลาน!" พลังอสูรรุนแรงจนอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดถูกซัดลงไปนอนนิ่งบนพื้น เรี่ยวแรงที่มีเหมือนจะหมดลงเสียให้ได้มู่อวี่ไม่ปราณีผู้ใดแม้พลังจะเหนือกว่าก็ยังใช้วิธีสกปรก "มันเล่นงานอี้หลานเพียงผู้เดียวมันเอาตายแน่พออี้หลานตายมันจะทำลายดวงจิตสิ้นซากอย่างแน่นอน" เปรี้ยงง! มู่อวี่สาดพลังใส่อี้หลานไม่หยุด แรงกระแทกทั้งหมดถูกอี้หลานรับไว้เพียงผู้เดียวเพราะไม่อยากให้เยี่ยนชิงถูกทำร้าย เพื่อปกป้องร่างมนุษย์ของหยางหยินเอาไว้ ของเหลวสีแดงแทรกซึมออกมาไหลลงพื้นราวกับน้ำทะลักเขื่อน "อี้หลานลุกขึ้นมาสิ อี้หลาน ฮืออออ เจ้า…เจ้าโง่อย่าตายนะ…ข้าอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว อยู่กับข้า ...กลับไปอยู่บ้านของเราด้วยกันนะ” เสียงสั่นพร่า ของเยี่ยนชิงเว้าวอนแม้ร่างจะอยู่ในมืออสูร ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไกลไปทั่วหุบเขา เยี่ยนชิงเป็นเพียงเศษเซี้ยวของหยางหยินที่ถูกอสูรดูแลมาตลอดแต่มีพลังดึงดูดบรรพบุรุษให้รวมเข้าด้วยกันจนกระทั่งทุกคนมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง มู่อวี่ชะงักมองร่างในกำมือกับอดีตสหายที่ไร้หนทางเอาชนะด้วยรอยยิ้มสมเพชแม้ตอนที่เยี่ยนชิงอยู่ในกำมือกลับเรียกร้องหาอี้หลานไม่หยุด ความโหยหา ความรัก ความอบอุ่นเช่นนี้ตนไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด "รักมันมากก็ตายไปด้วยกันซะ! แล้วไม่ต้องไปเกิดอีกข้าจะทำลายดวงจิตพวกเจ้าให้สิ้นซาก!!" โครมม!! ร่างเยี่ยนชิงถูกโยนลงไปกองต่อหน้าอี้หลานร่างเล็กตะเกียกตะกายคืบคลานมาโอบกอดร่างคนรักที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะหายใจ มือเล็กกอบกุมใบหน้าแดงฉานด้วยของเหลวแดงฉานอย่างไม่รังเกียจพลางกดริมฝีปากลงบนเรียวปากหยักแนบสนิท ฟุ่บ.. "ข้า..รักเจ้า" ... ความเงียบของคนรักทำให้ร่างเล็กเบิกตาโพลง ลมหายใจหายไปแม้แต่ชีพจรที่อ่อนเบาก็หายไปจนหมดสิ้น "อี้หลาน.." เยี่ยนชิงเขย่าร่างหนาเบาๆ หวังให้อีกคนตอบกลับแต่ไร้วี่แวว "อี้หลานนน!!!" เยี่ยนชิงกรีดร้อดังลั่นโอบกอดร่างหนาแนบอกเล็กพรั่งพรูหยาดน้ำตาไหลลงมาเป็นสาย ร้องเรียกคนรักดังลั่นจนวิญญาณบรรพชนที่ผลึกกำลังแยกร่างอสูรออกจากฮ่องเต้หลงเล่ยชะงักเสียสมาธิชั่วพริบตา แต่ทั้งหมดลามือไม่ได้ สองมือยังคงจับกันล้อมรอบต้นไม้เป็นวงกลมใช้พลังทั้งหมดดึงผลึกพลังขึ้นมา ครืนนนน! เยี่ยนชิงควานไปที่เอวดึงมีดสั้นเล่มเล็กออกมาใบมีดในมือสั่นระริกสะท้อนแสงอักขระที่ยังปะทุอยู่ด้านหลังเขาลุกขึ้นยืนทั้งที่ขาอ่อนแรงทั้งที่หัวใจราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “ข้าจะฆ่าเจ้า…” เสียงสั่นพร่าพร้อมกับน้ำตาหลังไหลจนมองไม่เห็นสิ่งใดพังไม่ใช่เสียงของนักสู้แต่เป็นเสียงของคนที่สูญเสียทุกอย่างไป ตึกๆๆๆๆๆ ฟึ่บ! เยี่ยนชิงวิ่งเข้าไปหาอย่างไม่คิดชีวิตมีดสั้นยกขึ้นสุดแขนกดลงด้วยแรงแค้นทั้งหมดที่มี ปึ่ก! มู่อวี่ขยับเพียงเล็กน้อยก้าวเฉียงไปด้านข้างอย่างง่ายดายคมมีดฟันผ่านอากาศว่างเปล่าเยี่ยนชิงเสียหลัก เท้าลื่นบนพื้นหินที่เปื้อนเลือด ร่างทั้งร่างพุ่งไปข้างหน้าแล้วล้มกระแทกลงอย่างแรง หัวเข่ากระแทกจนชา มือที่ถือมีดกระแทกพื้นจนแทบหลุด “อึก!” ร่างเล็กพยายามลุกแต่ร่างกายไม่ฟังคำสั่งก่อนจะทันตั้งตัว เงาหนึ่งก็คร่อมลงมา มือแข็งแรงคว้าข้อมือเขาไว้แน่น บีบจนมีดหลุดจากมือ แกร๊ง! เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นใบหน้าของมู่อวี่อยู่ใกล้เกินไปดวงตาคู่นั้นมองลงมานิ่งๆ ราวกับกำลังมองเด็กที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง “เจ้าไม่มีแม้แต่พลังปราณคิดจะสู้กับข้าด้วยอะไร” มือใหญ่โตบีบกรอบหน้าเล็กยกยิ้มเย้ยหยันความเจ็บแล่นขึ้นมาจนเยี่ยนชิงสะอื้นออกมาแต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคือการเสียคนที่รักไป อี้หลาน.. หายไปแล้ว ร่างนั้นนอนนิ่งจมแอ่งของเหลวแดงฉาน อยู่ในผนึกกวีมาตั้งพันปีเพื่อจะมาตายด้วยน้ำมือคนชั่วมันไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือ ทำไมอสูรที่ไม่ชั่วร้ายต้องมาตายแบบนี้ด้วย “ปล่อยข้า!” เสียงร้องไห้หลุดออกมาโดยไม่อาจกลั้น น้ำตาไหลอาบหน้ามือเล็กสั่นเทาจ้องเขม็งในดวงตาแดงก่ำของมู่อวี่อย่างเกลียดชัง “ฆ่าข้าสิ…ข้าฆ่าด้วยคนข้าจะไปอยู่กับคนที่ข้ารัก ส่วนเจ้าจะอยู่อีกกี่ร้อยกี่พันปีก็ไม่มีผู้ใดรักเจ้า ฆ่าข้า!!!” ครืนนนน อากาศรอบลานหินหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยฝ่ามือยักษ์ลมหยุดนิ่งแม้แต่เสียงใบไม้ก็ไม่กล้าขยับของเหลวสีเข้มไหลแผ่ออกมาจากใต้ร่างอี้หลาน ซึมลงร่องหินช้าๆ ไม่หยุดราวกับพื้นดินกำลังดื่มกินชีวิตของเขา
Latest chapter
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล พาทฮ่องเต้พันปีก่อน
(พาทฮ่องเต้พันปีก่อน) . . กลิ่นกำยานผสมกลิ่นสุราหวานฉุนของหอนางโลมลอยคลุ้งปะปนเสียงหัวเราะแว่วเข้ามาในห้องชั้นบนหลังม่านแดงร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ครึ่งใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำภายใต้ดวงตาคู่คม เย็นชาดุดันราวกับสัตว์ป่าดุร้ายท่าทีไม่ได้ชื่นชอบหอนางโลมเท่าใดนักท่าทางไม่เหมือนคนธรรมดาแม้จะปกปิดเพียงใดความโดดเด่นบนร่างกายสูงใหญ่สวมผ้าเนื้อดีไม่มีส่วนไหนที่ดูธรรมดา ชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกันยิ้มขำพอใจกับความหยิ่งผยองของมนุษย์คนหนึ่ง บุรุษอีกคนมีเส้นผมสีอ่อนร่างกายสูงใหญ่งดงามไม่แพ้กัรเพียงแต่ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มหล่อเหลาท่าทางใจดีมีอารมณ์ขันไม่เคร่งขรึมเท่าอีกคน ตลอดเวลาทั้งคู่อยู่ชั้นบนก็ลอบมองลงมายังเบื้องล่างที่มีนางโลมสาวสวยปรนนิบัติทหารกลุ่มหนึ่งที่แหงนมองขึ้นมาสบตากับชายสวมหน้ากากเป็นระยะ “หอนางโลมแห่งนี้ก็มีหญิงงามไม่น้อย สายตาท่านช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก” ชายชุดดำเอ่ยชมเปาะโดยเฉพาะสตรีนางหนึ่งที่โดดเด่นด้วยการบรรเลงกู่ฉินด้วยท่วงท่างดงามแสนไพเราะ นางมิใช่คนชงเหล้าแนบชิดบรรดาลูกค้าชาย แต่ถูกมองอย่างชื่นชมและแฝงไปด้วยความกระหาย แม้คนสวมหน้ากากที่อยู่ด้วยจะไม่สนใจผู
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล แนะนำตัวอีกครั้ง
เนื่องจากเราไม่ค่อยชอบพูดนักแล้วติดความชอบนั้นมาถึงงานเขียนจึงเข้าใจยากเข้าไปอีก หลายคนงงว่าใครเป็นใครอะไรยังไงเพราะเราเขียนนิยายจีนโบราณหลายรุ่น หลายยุค ทำให้ตัวเองต้องเขียนอธิบายให้มากขึ้น อาจจะฉีกจากพาทแรกเล็กน้อยเพราะตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ต้องหารายละเอียดกิมมิกใส่ให้ (555จะบ้า)มาเริ่มต้นใหม่เลยก็แล้วกันจ้าหยางหยินเมื่อพันปีก่อน เป็นธาตุสมดุลหยินหยางมาตั้งแต่ต้นคือเป็นทุกอย่างแห่งความสมดุล ในเรื่องไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักเพราะให้เป็นตัวเอกสร้างปมของการแก่งแย่งที่ไม่ใช่แค่เรื่องความรักหยางหยินเหมือนฑูตสันถวไมตรีที่เจรจากับใครก็ได้ ฟ้าดิน เทพอสูร ที่มีคู่หมั้นเป็นสัตว์อสูรคืออี้หลาน นัยหนึ่งคือสวรรค์ต้องการให้ควบคุมหัวหน้าสัตว์อสูรอีกที ไม่ให้ร้ายกาจเหิมเกริมขึ้นมาสร้างความเดือดร้อน แต่ทั้งคู่ก็รักกันจริงๆ >>>อี้หลานเมื่อพันปีก่อน สัตว์อสูรที่เป็นปลาชั้นสูงกว่านรกอเวจีเป็นหัวหน้าสัตว์อสูรที่ความจริงแล้วต้นกำเนิดดุร้ายมากถูกลงโทษให้บำเพ็ญเพียรบ่อยมากจนถูกจับหมั้นกับหยางหยินแล้วรักกันจึงสงบลงพี่แกมีด้านมืดกับมู่อวี่ที่ไม่มีใครรู้ด้วยนะ พาทแรกพี่แกไม่มีบทเท่าไหร่แต่มันมีเหต
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่ 42 กวีรักสุดท้าย
. (บ้านเยี่ยนชิง) “ตึกๆๆๆ” เสียงฝีเท้าเร่งรัวกระทบพื้นในเรือนไม้ด้านในดังต่อเนื่อง ร่างเล็กพุ่งผ่านม่านผ้าบางที่กั้นจนชายผ้าสะบัดแรง ลมเย็นยามบ่ายไหลตามเข้ามาในห้องติดริมธาาน้ำหลังบ้าน “อี้ หลานนน!” เสียงเรียกยืดยาวยียวนดังขึ้นพร้อมกับร่างเข้าออกบ้านหลังกว้างที่สะอาดเอี่ยมมีกลิ่นอายการใช้ชีวิตมากกว่าหนึ่งคน บ้านที่มีแสงสว่างเข้าถึงโล่งโปรงเย็นสบายไร้ความอึมครึมเช่นเก่าขาเล็กวิ่งเข้ามาเกือบสะดุดขาตนเอง ปลายเท้าเตะขอบโต๊ะเตี้ยจนพู่กันที่วางอยู่สั่นไหว “อี้หลาน อี้หลานอยู่ไหน” เยี่ยนชิงหมุนตัวซ้ายขวา มือหนึ่งยกชายผ้าที่ขาขึ้นกันสะดุดอีก มือกวัดแกว่งไปมาอย่างไม่รู้จะวางตรงไหน กึก.. เจ้าของชื่อร่างสูงเข้ามาสวมกอดร่างคนรักจากด้านหลังเงียบเชียบพลางกดจมูกฝังลงบนซอกคอขาวกรุ่นกลิ่นพลับพลึงไม่จาง ร่างเล็กของเยี่ยนชิงหันกลับมาตะปบใบหน้าคนรักขมวดคิ้วจ้องเขม็งด้วยสีหน้าจริงจังแม้นจะดูไม่จริงจังในสายตาอี้หลานก็ตาม “วิ่งทำไมเดี๋ยวก็ล้ม” "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” อี้หลานยกนิ้วเกลี่ยเส้นผมยุ่งพลางกดจมูกลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดเอนพิงหลังกับเสาบ้านเลิกคิ้วถาม “เรื่อง
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่ 41 กวีรัก
นครต้าอวิ๋นแคว้นที่เกิดขึ้นหลังนครหยางหยินสุ่ยเกิดศึกโกลาหลเมื่อพันปี ปกครองโดยฮ่องเต้ที่อสูรวิหคผู้ปกครองน่านฟ้าแต่งตั้ง ยามนั้นฮ่องเต้ทรงหายตัวไปเพราะถูกอสูรจรเข้มู่อวี่ ใช้ร่างทำเรื่องชั่วช้า หมิงเยว่อยู่ดินแดนอสูรบาดเจ็บสาหัสจนได้หลงรักฑูตกล้วยไม้หลันหลิง อี้หงที่แก่งแย่งตำแหน่งฮ่องเต้กับหมิงเยว่ตัวปลอมจนวุ่นวายกระทั่งอสูรวิหคส่งไป่ยี่เสวียนบุตรชายมาจัดระเบียบความสงบเรียบร้อยเปลี่ยนชื่อแคว้นให้ราษฎรวางใจปกครองอย่างเที่ยงธรรมให้ทุกคนเชื่อมั่นเพราะในตอนนั้นไม่มีความสมดุลของพลังหยินหยางบ้านเมืองระส่ำแต่ก็กลับมาสงบสุขกว่าตอนเกิดความกังขา แต่เหล่าเชื้อสายสกุลหยางก็ยังคงตำแหน่งสูงศักดิ์ในราชสำนักดังเดิมเพียงแต่การตัดสินเด็ดขาดเป็นของสกุลอวิ๋น อวิ๋นไป่เสวียน เท่านั้น จิ๊บ จิ๊บ.. ยามรุ่งอรุณสงบงันราวภาพเขียนหมึกจาง แสงแรกของวันค่อยๆ ไล้ผ่านยอดกำแพงเมืองที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเงายอดประสาทหลังกว้างสูงใหญ่ทอดยาวลงบนพื้นหินสีหม่นที่ถูกกาลเวลาขัดจนเรียบลื่น ผู้คนเริ่มขยับตัวจากเรือนพักตั้งแต่ยามเหม่า เสียงประตูไม้เปิดปิดแผ่วเบาปะปนกับกลิ่นชาอุ่นและไอข้าวสุกที่ลอยออกมาตามตรอกซอกซอย เ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่40 ของเรา
ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อักขระสีม่วงและเขียวไขว้ทับกันกลางอากาศ เสียงสวดต่ำลึกดังต่อเนื่อง รากไม้สั่นสะเทือขึ้นไปถึงปลายยอดอักขระโบราณบนป้ายสุสานหินแตกตัวเป็นแสงเส้นบางๆ ลอยวนขึ้นฟ้ามู่อวี่จะจัดการเยี่ยนชิงแล้วไปจัดการบรรดาสิ่งที่อยู่เบื้องหลัว “ความทรงจำไม่จำเป็นสำหรับเจ้า” ฝ่ามือของมู่อวี่ยกค้างเหนือศีรษะเยี่ยนชิง พลังอสูรสีดำรวมตัวหนาแน่น ปราณร้ายแผ่กดทับจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าว เสียงลมหายใจของเยี่ยนชิงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างอี้หลานที่นอนแน่นิ่ง เลือดไหลนองรอบกายแล้วหลับตาลง เปรี้ยงงง!! ขณะนั้นเองใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เกิดเสียงแตกดังสนั่น ผืนดินแยกออกเป็นรอยฉีกยาวจากโคนต้น รากไม้โบราณพุ่งทะลุขึ้นมา บิดเกลียวพันกันกลางอากาศ อักขระนับไม่ถ้วนสว่างวาบบนเปลือกไม้ ดวงจิตบรรพชนทั้งหมดใช้พลังเคลื่อนรากผลึกอักษรสาดใส่ร่างของมู่อวี่เต็มแรง เปรี้ยงงง!! เปรี้ยงงง!! แสงมหาศาลพวยพุ่งจากใจกลางต้นไม้ เจิดจ้าจนท้องฟ้ามืดลงในทันที เมฆเหนือศีรษะแตกกระจาย ลมปราณรอบด้านไหลย้อนเข้าหาจุดศูนย์กลาง ราวกับโลกทั้งใบกำลังโค้งคำนับต่อการปรากฏตัวนั้น เกราะวิญญาณอสูรของมู่อวี่แตกสลายหายไปราวกับ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่39 สุดท้าย
โครม!!! "หยางหยิน!" เหล่าจิตวิญญาณบรรพชนร้องอย่างเดือดดาล ร่างของหยางหยินถูกพลังตวัดใส่ปลิวกลับมาที่ใต้ต้นไม้ทุกคนช่วยกันประคองกันขึ้นมา เยี่ยนชิงเองก็ถูกคว้าไปบีบคอราวกับเป็นโล่กำบังไม่ให้อี้หลานเล่นงานกลับ เปรี้ยง! "อี้หลาน!" พลังอสูรรุนแรงจนอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดถูกซัดลงไปนอนนิ่งบนพื้น เรี่ยวแรงที่มีเหมือนจะหมดลงเสียให้ได้มู่อวี่ไม่ปราณีผู้ใดแม้พลังจะเหนือกว่าก็ยังใช้วิธีสกปรก "มันเล่นงานอี้หลานเพียงผู้เดียวมันเอาตายแน่พออี้หลานตายมันจะทำลายดวงจิตสิ้นซากอย่างแน่นอน" เปรี้ยงง! มู่อวี่สาดพลังใส่อี้หลานไม่หยุด แรงกระแทกทั้งหมดถูกอี้หลานรับไว้เพียงผู้เดียวเพราะไม่อยากให้เยี่ยนชิงถูกทำร้าย เพื่อปกป้องร่างมนุษย์ของหยางหยินเอาไว้ ของเหลวสีแดงแทรกซึมออกมาไหลลงพื้นราวกับน้ำทะลักเขื่อน "อี้หลานลุกขึ้นมาสิ อี้หลาน ฮืออออ เจ้า…เจ้าโง่อย่าตายนะ…ข้าอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว อยู่กับข้า ...กลับไปอยู่บ้านของเราด้วยกันนะ” เสียงสั่นพร่า ของเยี่ยนชิงเว้าวอนแม้ร่างจะอยู่ในมืออสูร ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไกลไปทั่วหุบเขา เยี่ยนชิงเป็นเพียงเศษเซี้ยวของหยางหยินที่ถูกอสูรดูแลมาตลอดแต่มีพลังดึงดูดบรรพ
Vous vous intéresseriez aussi à
ลลิตจะปกป้องหม่าม้าเอง
ไอละมุน922 Vuesรักวุ่น ๆ ของคุณโอเมก้าอันดับหนึ่ง
DILEMMA 281.3K Vuesท่านอ๋องบัดซบ!!! เล่ม 2
ลูกแกะขนปุย1.1K Vuesแด่เธอผู้เป็นนิรันดร์
คนเล่านิทาน512 Vuesทัณฑ์มาเฟีย
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้1.8K Vuesโอเมก้า Ocean
อิสระ&ชน558 Vuesมาเฟียกับเมียรับจ้าง (Mpreg)
อักษรปรุงรัก3.4K Vuesคุณเธียรอย่าตื๊อ
Chenaimei320 Vues
