บททั้งหมดของ อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล: บทที่ 1 - บทที่ 10

使 使 使 使人 人 人 人失 失 身 心明 语 热 动แคว่ก! อี้หลานเจ้าฉีกมันทำไมข้าชอบกวีนี้จะเก็บมันเอาไว้ตลอดไปทำให้ตาบอดทำให้เป็นใบ้ทำให้ตัวร้อนทำให้รักบทกวีไร้นาม เยี่ยนชิง อี้หลาน ไม่ว่าจะนานเนิ่นนับร้อย นับพันปี..จะยังคงเฝ้ารอพบเจอกัน..อีกครั้ง..แคว้นต้าอวิ๋น นามเดิม หยางหยินสุ่ย!กริ้ง~ลานฝึกด้านหลังสำนักฝึกซานสุ่ยแห่งต้าอวิ๋นยามบ่ายปลายลมหนาวพัดผ่านกระดิ่งทองเหลืองที่ชายคาดังกังวานหู ที่เแห่งนี้มีบุรุษหนุ่มมากมายเล่าเรียนเพราะเป็นสำนักที่ดีที่สุดในแคว้นต้าอวิ๋นที่บรรดาลูกหน่อเนื้อเชื้แพระวงศ์มารวมตัวมากมายไม่เว้นแม้แต่เชื้อสายเก่าแก่อย่างสกุลหยาง ผู้ก่อตั้งแคว้นก่อนถูกเปลี่ยนถ่ายอำนาจเป็นต้าอวิ๋นเมื่อพันปีก่อนเคร๊งงง เคร๊งงงง!ร่างผอมบางหอยหิ้วตำราสูงท่วมหัวเดินโงนเงนเตาะแตะเหมือนตัวตุ่นผ่านลาสฝึกกระบี่ของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก แทบทุกคนมาฝึกประลองฝีมือกันจะมีก็แต่..ตึก ตึก ตึกร่างเพรียวบางที่เดินตัวลีบก้มหน้าก้มตาไปทางคลังอักษรราวกับจะล้มแหล่มิล้มแหล่ สหายร่วมรุ่นฝึกวิทยายุทธกันคึกคักที่ลานกระบี่ ชายวัยเจริญพันธุ์ล้วนมีรูปร่างสูงใหญ่มีวิทยายุทธไปถึงไหนต่อไหน แต่กับคนบางคนก็ไ่ม่ไปไหน

สถานะเชื้อพระวงศ์เก่าแก่ก็ไม่ช่วยอะไรเพียงก้มหน้าหลบสายตาใบหน้าอันหล่อเหลาติดเจ้าเล่ห์ของกู้หมิงเยว่ที่โน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งติดเส้นผมไหล่ของกู้หมิงเยว่กว้างมากจนบดบังภาพเบื้องหลังหมดสิ้น กล้ามแนื้อแน่นตรงอกช่างน่าอิจฉายิ่งนัก กลิ่นกายชายในวังหอมกรุ่นราวกับพึ่งอาบน้ำมา ทั้งที่เพียบพร้อมเพียงนี้..จะหาเรื่องข้าไปเพื่อสิ่งใด!ไม่รู้ว่าทำไมผู้ท่ีเพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติทรัพย์สมบัติฐานะหน้าตาสูงส่งต้องชอบมาแกล้งข้า! ฮึ่ย!บุรุษหนุ่มวัยสิบแปดปีใบหน้าหล่อเหลาสง่างามขึ้นทุกวันท่วงท่าน่าเกรงขามมีแต่ผู้คนเกรงกลัว กลุ่มของกู้หมิงเยว่มีแต่บุรุษร่างสูงใหญ่ร่ำรวยเก่งกาจต่างพากันมายืนห้อมล้อมคนอย่างข้าที่ไม่มีอะไรสู้คนเหล่านี้ได้ทันทีที่กู้หมิงเยว่เข้ามาก็พร้อมใจกันก่อกวนข้า ไม่ต่างจากฝูงหมาป่ารุมทึ้งเหยื่อตัวน้อยน่ารักอย่างข้า เพียงแค่คิดไม่ได้จะวางแผนเข่นฆ่าเสียหน่อยใยคุณชายกู้ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ข้าล่ะ“ข้ามีบางอย่างให้เจ้าทำ” นั่นไงมาแล้วคำหวานพิฆาตสหาย! ดวงตาน้อยๆ ของข้าคงจะถลนออกมาจนเจ้ากู้หมิงเยว่เอานิ้วทิ่มตาจึ้กๆตาคนนะไม่ใช่ตาปลา อย่ามาแตะต้องข้าเจ้าคนมือหนัก!กู้หมิงเยว่เผยรอยยิ้มมี

เวลาคล้อยต่ำเชื่องช้า แสงยามเย็นจางหาย ความมืดคืบคลานเข้ามาแทนที่ อากาศเย็นลงจนปลายนิ้วเล็กชาน้อยๆ เยี่ยนชิงแวะเล่นข้างทางตลอดทางกว่าจะถึงบ้านห่างจากเมืองก็เย็นย่ำ ปากเล็กเปรอะคราบขาวแดงของผลไม้ข้างทาง เยี่ยนชิงพ่นลมหายใจเป็นไอสีขาวออกมา"ฟู้ว~อูยยย หนาว รีบเข้าบ้านดีกว่า"ทางเดินยาวอยู่ในแสงสุดท้ายของวัน เยี่ยนชิงซุกมือในแขนเสื้อเพราะลมเย็นเริ่มกัดผิวขาวบางจนแดงเป็นหย่อมหนาวสั่น เยี่ยนชิงเลือกเดินเลียบกำแพงไปทางสวนชาวบ้าน หลบเข้าเส้นทางที่ไม่มีผู้คนวันนี้ก็ผ่านไปอีกวันโดยไม่เกิดอะไรขึ้น…เพราะถูกแกล้งประจำช่วงวัยรุ่นของผู้อื่นอาจเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ของคนแซ่หยางนามเยี่ยนชิงผู้นี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยแอ้ด~ประตูเรือนเก่าราวกับไม่ค่อยถูกใช้งานนักถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา แสงตะเกียงในบ้านส่องออกมารับร่างบางที่ยืนอยู่หน้าธรณี เยี่ยนชิงหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง ภาพบ้านเงียบเหงาร้างซ้อนทับความสะอาดสะอ้านจัดวางเป็นระเบียบตามแบบฉบับนักกวีผู้หลงไหลในศิลปะ ป้ายเข้าประตูบ้านมียันต์ไม้แปะกำกับ เยี่ยนชิงแหงนมองป้ายครู่หนึ่นก่อนก้าวเข้าไปภายใน ปากเล็กมอมแมมกรุ่นกลิ่นผลไม้ห

เพราะความอ่อนแอไร้วรยุทธ กับเรื่องเล่าลือแปลกๆ เกี่ยวกับคนสกุลหยางจึงมีคนหนีเรียนเดินกลับบ้านมาตั้งแต่หัววัน นั่งคัดหนังสือปราบอสูรของกู้หมิงเยว่ด้วยมือซ้ายข้างไม่ถนัดอย่างเงียบเหงา ท่านพ่อท่านแม่คงอยู่บ้านเพราะได้ยินเสียงเปิดหนังสือพรึ่บพั่บกับกลิ่นน้ำแกงร้อนๆ โชยมาทำไมท่านพ่อท่านแม่จึงไม่ว่าเรื่องเวลากลับบ้านที่ช้าบ้างเร็วบ้างน่ะเหรอ..ก็..ไม่รู้สิ"อาาา เจ็บมือแบบนี้เขียนช้าจังเลยแหะ"มือข้างถนัดแต่เจ็บแปลบกางหนังสือออกมือข้างซ้ายจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษความคิดเลื่อนลอยไม่ทันอ่านตัวอักษรบนหนังสือจมปลักอยู่กับความคิดติดค้างราวกับหลงลืมบางอย่างตลอดเวลาตั้งแต่จำความได้จนถึงวัยย่างสิบแปดความหมายของทายาทกวีเอกไม่มีสิ่งที่ทำให้รู้สึกสลักสำคัญเท่าใดอาจเป็นเพราะถ้อยคำดูถูกสายตาเหยียดหยามตลอดมาที่ส่งผลให้ความสุขเจือจางลงดวงตาสุกใสแหงนมองท้องฟ้าตั้งแต่สีฟ้าครามสดใสไปจนกระทั่งมันเปลี่ยนสีมีพระจันทร์ดวงโตมาแทนที่นังนิ่งริมระเบียงบ้านเช่นนั้นมานานราวกับลืมหายใจความรู้สึกนีเ้ข้ากำลังรออะไรกันนะมือเล็กเขียนตวัดแกว่งปลายพู่กันอักษรคล่องแคล่วโดยไม่ต้องมองที่มือแต่แล้วฟิ้ววว"อ้ะ!"ลมพัดวืดพากร

“เจ้ามาจากแคว้นใดกัน เอ่ยวาจาร้ายกาจด้วยใบหน้าเย็นชาดั่งคนตายเช่นนี้เสียมารยาทจริง!” เยี่ยนชิงยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองเพราะหนาวจนปากสั่นซีดเซียวร่างบางสาวเท้าก้าวเร็วเข้าใกล้รั้วบ้านทุกทีลมหนาวพัดเอากลิ่นดอกไม้กลางคืนเช่นดอกพลับพลึงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศกลิ่นหอมจาง ๆ นั้นตัดกับความมืดเงียบรอบตัวเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาและเสียงฝีเท้าที่เปียกชื้นเดินไปตามทางดินแป่ะ…แป่ะ…แปะเยี่ยนชิงก้มหน้าก้าวเดินไหล่บางห่อเข้าหากันเพราะความหนาวปลายผมเปียกน้ำแนบแก้มจนรู้สึกเย็นเฉียบในอกเต็มไปด้วยความรำคาญปนสับสนไม่ใช่รำคาญความหนาวแต่รำคาญคนที่เดินตามหลังมาไม่เลิกกึ่ก…ร่างเล็กหยุดฝีเท้าฉับเสียงแว่วซ้อนทับการก้าวเดินก็หยุดตาม เยี่ยนชิงหันกลับไปมองด้วยหางตาเงาร่างสูงใหญ่ยังคงอยู่ตรงนั้นยืนเงียบๆ ใต้แสงจันทร์สลัวใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีทองนิ่งสนิทน่ากลัวหากมองเพียงผิวเผินแต่ท่าทางเหมือนเด็กน้อยแปะ แปะ ๆๆๆๆกึก..“เจ้าจะตามข้ามาทำไม!”เยี่ยนชิงหลุดเสียงหงุดหงิดหลุดออกมาอีกทั้งที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อนแม้แต่คนในเรือน เขายังไม่เคยบ่นมากขนาดนี้ชายผู้นั้นหยุดยืนหลังตั้งตรงใกล้ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเย