อย่าตามข้ามา

“เจ้ามาจากแคว้นใดกัน เอ่ยวาจาร้ายกาจด้วยใบหน้าเย็นชาดั่งคนตายเช่นนี้เสียมารยาทจริง!” เยี่ยนชิงยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองเพราะหนาวจนปากสั่นซีดเซียวร่างบางสาวเท้าก้าวเร็วเข้าใกล้รั้วบ้านทุกที

ลมหนาวพัดเอากลิ่นดอกไม้กลางคืนเช่นดอกพลับพลึงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศกลิ่นหอมจาง ๆ นั้นตัดกับความมืดเงียบรอบตัวเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาและเสียงฝีเท้าที่เปียกชื้นเดินไปตามทางดิน

แป่ะ…แป่ะ…แปะ

เยี่ยนชิงก้มหน้าก้าวเดินไหล่บางห่อเข้าหากันเพราะความหนาวปลายผมเปียกน้ำแนบแก้มจนรู้สึกเย็นเฉียบในอกเต็มไปด้วยความรำคาญปนสับสนไม่ใช่รำคาญความหนาวแต่รำคาญคนที่เดินตามหลังมาไม่เลิก

กึ่ก…ร่างเล็กหยุดฝีเท้าฉับเสียงแว่วซ้อนทับการก้าวเดินก็หยุดตาม เยี่ยนชิงหันกลับไปมองด้วยหางตาเงาร่างสูงใหญ่ยังคงอยู่ตรงนั้นยืนเงียบๆ ใต้แสงจันทร์สลัวใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีทองนิ่งสนิทน่ากลัวหากมองเพียงผิวเผินแต่ท่าทางเหมือนเด็กน้อย

แปะ แปะ ๆๆๆๆ

กึก..

“เจ้าจะตามข้ามาทำไม!”

เยี่ยนชิงหลุดเสียงหงุดหงิดหลุดออกมาอีกทั้งที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อนแม้แต่คนในเรือน เขายังไม่เคยบ่นมากขนาดนี้ชายผู้นั้นหยุดยืนหลังตั้งตรงใกล้ร่างเล็กของเยี่ยนชิง

เยี่ยนชิงแหงนหน้ามองคนตัวโตอย่างไม่เกรงกลัว มองร่างหนาไม่สวมเสื้อช่วงล่างสวมผ้าคลุมหมิ่นเหม่แล้วนึกขึ้นได้ เล่นน้ำยามค่ำแถมสายน้ำก็เหน็บหนาวเพียงนี้แต่หนังหนาหน้านิ่งกลับไม่แสดงอาการให้เห็น ดวงตาสีทองจ้องกลับมาตาไม่กะพริบ

“ก็เจ้าเป็นของข้า” คำพูดนั้นหลุดออกมาเรียบเฉยไม่มีท่าทีหยอกล้อ ราวกับกำลังเอ่ยความจริงที่เข้าใจว่าเป็นเช่นนั้นมาแต่ต้น

“หา!” เยี่ยนชิงเบิกตาแทบถลนสาบานได้ว่าไม่เคยคบค้ากับคนประหลาดเช่นนี้มาก่อน

“เจ้าเป็นของข้า” ร่างสูงย้ำหนักแน่นจ้องตาคนตัวเล็กไม่ลดละเยี่ยนชิงส่ายหน้าพรืดโพล่งเสียงสูงออกมาทั้งตกใจทั้งโมโห

“ไม่ใช่! ข้าเป็นของตัวข้าเอง ไม่ใช่เจ้า!”

ชายแปลกหน้าขมวดคิ้วพลางเอ่ยคำใหม่แต่ความหมายเท่าเดิม

“เราผูกพันกันแล้ว”

เยี่ยนชิงอ้าปากค้างทั้งหนาวทั้งเหนื่อยทั้งหงุดหงิดที่ทำของหาย กระดาษแผ่นนั้นไม่มีทางหาเจอแน่แล้ว

“ผูกได้เช่นไร?”

“ที่เท้า”

คำตอบนั้นทำให้เยี่ยนชิงชะงักก่อนจะหน้าแดงวาบในความมืด

“จุมพิตเท้าเนี่ยนะ!”

“ใช่” น้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่รู้สึกรู้สาว่ากำลังทำให้เยี่ยนชิงสูดลมหายใจข่มความโมโหที่กำลังปะทุอยู่

“เจ้าเป็นนักต้มตุ๋นสินะ…โจรเหรอ! ข้าจะร้องเรียกคนในบ้าน หากเจ้าไม่ไปตอนนี้เจ้าต้องโดนลงโทษแน่นอน!”

ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเดินถอยหลังแต่คนตรงหน้ากลับเดินตามไม่ห่าง เยี่ยนชิงหันไปมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง

“ลงโทษสิ่งใด”

เยี่ยนชิงถอนใจเฮือกใหญ่ลมหายใจกลายเป็นไอขาว

“เจ้าไม่รู้จักการลงโทษหรอกหรือ ปั่บๆๆ แบบนี้” มือเล็กกางออกทำท่าทางหวดอากาศไปมาแต่ดูท่าคนตัวโตจะเข้าใจอะไรได้ยากเพราะหน้านิ่งๆ มองตามมือของเยี่ยนชิงก็ยังยืนยันคำเดิม

“ไม่” คำตอบสั้นห้วนตรงไปตรงมาเยี่ยนชิงยกมือกุมขมับความรำคาญเริ่มแปรเป็นปวดหัวหนักหน่วง

“เจ้ารู้อะไรบ้าง รู้จักใครบ้างลองเอ่ยนามมาสักคน ข้าจะให้คนในเรือนไปส่ง เจ้าอาจจะสติฟั่นเฟือน ข้าจะไม่ถือสา”

ชายแปลกหน้ามองเยี่ยนชิงนิ่งจนอีกฝ่ายอัดคำถามใส่รัวๆ

“ข้าไม่มีคนในตระกูลหน้าตาท่าทางไร้มารยาทเช่นเจ้าอูยย…หนาว” เยี่ยนชิงตวาดแหวไม่มีแรงผลักอีกฝ่ายออกไปจริงจังนักเพราะตัวเล็กกว่า

หมั่บ!

ในเสี้ยววินาทีอ้อมแขนแข็งแรงก็โอบเข้ามาร่างสูงใหญ่ดึงเขาเข้าไปแนบอกอย่างไม่ลังเลกลิ่นไออุ่นปะทะความเย็นเฉียบของลมหนาวที่พัดผ่านกลางดึกถูกกันออกไปด้วยอ้อมแขนนั้น เยี่ยนชิงชะงักหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะในอกทั้งตกใจ ทั้งอึ้งแต่ก็…อบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“…อย่ากอดเซ่”

เสียงอู้อี้ในอกแกร่งบ่นพลางมือที่ยกขึ้นจะผลักไสแต่กลับหยุดค้างแนบลำตัวดังเดิม

“เจ้าเอ่ยว่าหนาว”

เสียงทุ้มใบหน้าเรียบเฉยทำเยี่ยนชิงหลับตาลงชั่วครู่ถอนใจยาวลมหายใจออกมาเป็นไอจางในอากาศหนาวที่สะสมค่อยๆ คลายลงพร้อมกับลมหายใจนั้น

“ข้าเหนื่อยใจจริง…”

“เหนื่อยหรือ” ผู้นั้นก้มสบตาเยี่ยนชิงนัยตาบ่งบอกเช่นนั้น

“ข้าอุ้มเจ้าได้ ตัวเท่ามดไม่กินข้าวหรือ”

เยี่ยนชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ทั้งเหนื่อยทั้งปวดหัว “โอย…ปวดหัว…”

ชายแปลกหน้าก้มลงใกล้ใบหน้าคมเข้มลดระยะห่างลงมาจนเยี่ยนชิงรู้สึกได้ถึงลมหายใจคนตัวโตแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยเหมือนเด็กที่ไม่รู้ว่าควรปลอบแบบไหน

“อ้า~”

“อย่าเลียนะ!” เยี่ยนชิงรีบยกมือปิดปากที่เคลื่อนต่ำลงมาม ปลายนิ้วสัมผัสแก้มจนร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที

“บ้าชะมัด ทำเช่นไรดี…”

ลมหนาวยังคงพัดผ่านไม่ขาดสาย กลิ่นดอกไม้กลางคืนลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ เจือด้วยกลิ่นดินชื้น ความมืดเงียบห่อหุ้มทั้งสองไว้แน่น ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงทางเดินสายเล็ก ๆ นี้ กับเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ

“เข้าบ้านไง” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นเป็นข้อเสนอทั้งโอบกอดเยี่ยนชิงเอาไว้ ร่างบางกว่ารู้สึกราวกับหมาป่วยไร้เรี่ยวแรงไม่อยากตอบโต้และไม่รู้สึกถึงอันตรายอย่างที่ไม่ควรรู้สึก หากคนตรงหน้าจะฆ่าก็คงตายไปแล้วเยี่ยนชิงเพียงเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างลังเลพลางเอ่ยถามขึ้น

“เจ้าล่ะ”

“เข้าบ้าน”

“นั่นบ้านข้า!”

“ก็บ้านเหมือนกัน”

คำตอบนั้นทำให้เยี่ยนชิงอยากยกมือขึ้นกางข่วนหน้ายียวนที่นิ่งที่สุดในโลกนี้เหลือเกิน

“โอยยยย…”

เยี่ยนชิงยกมือขึ้นกุมขมับ รู้สึกว่าตนเองกำลังพูดกับคนที่ไม่อยู่ในตรรกะเดียวกัน หน้านิ่งๆ ไร้ความรู้สึกเช่นนั้นกับสภาพกึ่งเปลือยเช่นนี้ หากคนที่บ้านเห็นเข้าจะคิดว่าบัดสีเพียงใดเป็นคนแบบไหนที่พาคนประหลาดเข้าบ้านด้วยสภาพดูไม่ได้เช่นนี้