ตอนที่ 42 กวีรักสุดท้าย

.

(บ้านเยี่ยนชิง)

“ตึกๆๆๆ”

เสียงฝีเท้าเร่งรัวกระทบพื้นในเรือนไม้ด้านในดังต่อเนื่อง ร่างเล็กพุ่งผ่านม่านผ้าบางที่กั้นจนชายผ้าสะบัดแรง ลมเย็นยามบ่ายไหลตามเข้ามาในห้องติดริมธาาน้ำหลังบ้าน

“อี้ หลานนน!”

เสียงเรียกยืดยาวยียวนดังขึ้นพร้อมกับร่างเข้าออกบ้านหลังกว้างที่สะอาดเอี่ยมมีกลิ่นอายการใช้ชีวิตมากกว่าหนึ่งคน บ้านที่มีแสงสว่างเข้าถึงโล่งโปรงเย็นสบายไร้ความอึมครึมเช่นเก่าขาเล็กวิ่งเข้ามาเกือบสะดุดขาตนเอง ปลายเท้าเตะขอบโต๊ะเตี้ยจนพู่กันที่วางอยู่สั่นไหว

“อี้หลาน อี้หลานอยู่ไหน”

เยี่ยนชิงหมุนตัวซ้ายขวา มือหนึ่งยกชายผ้าที่ขาขึ้นกันสะดุดอีก มือกวัดแกว่งไปมาอย่างไม่รู้จะวางตรงไหน

กึก..

เจ้าของชื่อร่างสูงเข้ามาสวมกอดร่างคนรักจากด้านหลังเงียบเชียบพลางกดจมูกฝังลงบนซอกคอขาวกรุ่นกลิ่นพลับพลึงไม่จาง ร่างเล็กของเยี่ยนชิงหันกลับมาตะปบใบหน้าคนรักขมวดคิ้วจ้องเขม็งด้วยสีหน้าจริงจังแม้นจะดูไม่จริงจังในสายตาอี้หลานก็ตาม

“วิ่งทำไมเดี๋ยวก็ล้ม”

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

อี้หลานยกนิ้วเกลี่ยเส้นผมยุ่งพลางกดจมูกลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดเอนพิงหลังกับเสาบ้านเลิกคิ้วถาม

“เรื่องใหญ่อะไร ตั้งแต่ข้าหายดีเจ้าก็เอาแต่ออกจากบ้านไปเล่นซนทั่วบ้านทั่วเมือง ไม่อยากอยู่บ้านกับข้าสินะ เบื่อที่นั่งดูแลคนป่วยมาหลายวันงั้นสิ~"

อี้หลานหรี่ตาว่าให้คนที่เมื่อก่อนไม่มีใครคบแต่ตอนนี้มีแต่คนคบจนดูเหมือนคนเนื้อหอมชวนให้หวงแหนยิ่งขึ้น

“ม่ายย เจ้าฟังข้าก่อน อย่าแกล้งข้า”

เยี่ยนชิงจุมพิตปากหยักสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์อย่างเอาใจ แต่มีเรื่องที่ต้องพูดคุยด่วนกว่าจะมาง้องอนกันตอนนี้ สีหน้าตื่นตระหนกบ่งบอกว่าคนรักของอสูรปลากำลังมีปัญหา

“มีอะไรก็ว่ามา ข้าจะพาเจ้าอ่านเขียนอยู่กับบ้านบ้างแล้ว ตั้งแต่ร่ำเรียนจบเจ้าก็ไม่แตะต้องงานกวีอีกเลย ไหนว่ากลัวหมิงเยว่นักหนาแล้วใยยังไปบ้านสกุลกู้บ่อยๆ ”

อี้หลานงับปลายจมูกรั้นที่แหงนหน้าขึ้นมาสบตาเหมือนลูกหมาจึงอดอุ้มเข้าเอวขึ้นมาดันติดผนังไล่ฟัดซอกคอขาวไล่ต่ำมาถึงไหปลาร้าก่อกวนไม่หยุดหย่อน

"อือออ อย่าาา ฟังข้าก่อน"

"ว่ามาสิ"

“ก็ที่นั่นมีท่านฑูตหลันหลิงนี่ ท่านกล้วยไม้สีม่วงนั่นชอบเล่าเรื่องสนุกให้ข้าฟังแถมยังยิ้มแย้มตลอดเวลา…อึ้ก”

กึ่ด

"ห้ามชมผู้อื่น..ข้าหวง"

"ห ห๊า นั่นเมียหมิงเยว่"

"ข้าหวงไม่เข้าใจหรือ"

"อ่ะ อี้หลานฟังก่อน"

“สนใจแต่เรื่องผู้อื่น ไหนลองว่ามาสิมีอะไรสำคัญกว่าข้างั้นหรือ”

อี้หลานเอ่ยเสียงเรียบใบหน้าสงบนิ่งแม้จะทำเรื่องน่าอายริมระเบียงเปิดกว้างอวดป่าเขาลำธาร ปากร้ายๆ ลากผ่านเนื้อผ้าพลางกัดกระชากเบาๆ ให้ชุดหลุดลุ่ยเปิดเปลือยเนื้อขาวเนียนพลางซุกไซร้ไม่หยุดแม้จะคุยธุระสำคัญอยู่ก็ตาม

“จะไม่สนใจได้เช่นไร หรูอี้หงก็เอาเรื่องในราชสำนักมาปรึกษาไม่หยุดหย่อน จู่ๆ ก็มาทำตัวเคารพข้าทำเหมือนข้าเป็นบรรพบุรุษตัวเองอย่างนั้นแหละ”

อี้หลานย่นคิ้วเล็กน้อยสีหน้าแปลกใจแต่ก็ยิ้มมุมปากขำขันเพราะแอบเห็นคนที่เคยทะเลาะกันนักหนาพูดคุยกันอย่างออกรสชาติเสมอ

“หึ่ ทำเป็นบ่น ข้าเห็นพวกเจ้าชอบจับกลุ่มนินทาผู้อื่นทุกครั้งที่เจอกัน”

“อย่าว่าข้านะ”

“อืม อี้หงว่าอย่างไรเรื่องในวัง”

“จ จะว่าเช่นไรได้ ก็ท่านบรรพชนพันปีที่อุตส่าเหลือชีวิตรอดมาจากเหตุการณ์โกลาหลครั้งนั้นกำลังเกรี้ยวกราดฟาดงวงฟาดงาอย่างหนักอย่างไรเล่า”

อี้หลานขยับเปลี่ยนท่าลงมานั่งที่พื้นยกร่างเล็กขึ้นกลืนลำรักที่พร้อมทำเรื่องน่าอายตลอดเวลาตั้งแต่หายป่วย

เยี่ยนชิงส่งเสียงขาดห้วงกระท่อนกระแท่นแทบทนความกระสันไม่ไหวของร้อนชำแรกช่องทางหลังเข้ามามากขึ้นจนแทบลืมเสียสนิทว่าจะเอ่ยสิ่งใด

ฟึ่บบ!

“อืม ข้าก็พอจำนิสัยนั้นได้ เป็นบุคคลที่เข้าใจไม่ได้เพราะไม่มีเหตุผลมีแค่อารมณ์ที่เอาตนเองเป็นใหญ่”

อี้หลานพรมจูบทั่วใบหน้าขาวเหงื่อซึมพรั่งพรูพยักหน้าอ้าปากหอบหายใจเมื่อถูกครอบครองช่วงล่างเอาไว้ทั้งหมดพลางปลดชุดด้านบนออกจากลาดไหล่เล็กร่างสั่นระริกหายใจหอบถี่อี้หลานไซร้จูบโจมตียอดอกเล็กแรงขึ้น ถึงกระนั้นเยี่ยนชิงก็ไม่ยอมแพ้ที่จะเอ่ยเรื่องที่ตั้งใจให้จบ

“นั่นบรรพบุรุษข้านะ”

เยี่ยนชิงยกมือชี้อกตัวเองอย่างอ่อนแรง ช่วงล่างถูกบทขยี้อัดแน่นตอกย้ำไม่ปล่อยให้พักแม้แต่เสี้ยวนาที

“พูดไม่ได้หรือ” อี้หลานลากปลายลิ้นยาวเลียรอบยอดอกเล็กปัดผ่านส่วนหัวแดงก่ำบวมเป่งด้วยแรงอารมณ์อย่างไม่ปราณี

แผล่บบ~

“ไม่อยากให้ทำแค่พูดน่ะสิเท่าที่อี้หลานเล่าให้ฟัง คงอยากจะลักพาตัวไปทิ้งกลางป่าให้รู้แล้วรู้รอดจะได้เลิกทำนิสัยแย่ๆ เสียทีอย่างน้อยก็ทำตัวสงบในวันที่บ้านเมืองสงบจะได้ไหม~”

“หึ่หึ่ ที่อารมณ์ไม่ดีเพราะไม่มีคนรักกระมัง”

อี้หลานเอ่ยพลางเปลี่ยนท่ากดร่างเล็กลงกับพื้นเกี่ยวสะโพกเล็กแอ่นขึ้นรับแท่งร้อนเชื่อมต่อกันเหนียวแน่น

ปึ้กกก!

"อือออ! เบา..มีคนรักแล้วจะดีขึ้นรึ?”

เยี่ยนชิงร้องเสียงหลงไม่วายถูกตามมาทาบทับบดขยี้ร่างจนสั่นสะท้านสะเทือนพื้นบ้านราวกับมีแผ่นดินไหว

ฟึ่บ ฟึ่บ

“ไม่รู้สิ เพราะเจ้าก็ไม่ดีขึ้นหมิงเยว่ก็ไม่ดีขึ้นส่วนอี้หงคงไม่ควรมีผู้ใดเพราะมีเมียแล้วคงอยู่ในโอวาทไม่ไปไหน”

อี้หลานเอ่ยประโยคเย้ยหยันมองร่างเล็กผ้าผ่อนหลุดลุ่ยผมยาวสยายเต็มพื้นโอบกอดลำคอแกร่งเป็นที่ยึดเหนี่ยว ปล่อยให่ร่างใหญ่ตีตราประทับจนบ้านไม้สะเทือนสั่นไหวเสียงครางคลอเคล้าเสียงธารน้ำไหลสม่ำเสมอ ดวงตาคู่คมจ้องจับที่เยี่ยนชิงไม่วางไม่มีอะไรทำให้สนใจได้เท่าคนตรงหน้า

“จ เจ้าอ่านคนขาดเหลือเกิน อืมมม”

เยี่ยนชิงครางออกมาอย่างหมดแรง ร่างเล็กขยับเขยื้อนบนพื้น มือหนึ่งยกขึ้นปิดตาด้วยความขวยเขิน แสงสว่างทำให้เห็นความต้องการในดวงตาคนรักร้องแรงเสียจนจะเผาเรือนได้ทั้งหลัง แรงกระแทกกระทั้นถี่เร็วกระชากอารมณ์วาบหวามรุนแรงในโค้งสุดท้ายให้เคลื่อนกายเข้าหากัน ...จนกระทั่งเสร็จสมในที่สุด

ฟื้บบบ

อือออ!

แฮ่กกก

.

.

“ทำไมดูไม่ค่อยร่าเริง”

น้ำเสียงราบเรียบปนหอบน้อยๆ หลังเสร็จกิจอี้หลานนอนให้ร่างเล็กนอนแปะบนกายใหญ่เงียบเชียบจนอดท้วงไม่ได้

เยี่ยนชิงนิ่งค้างไปชั่วขณะ วางมือเล็กลูบบนอกแกร่งของอี้หลานเบาๆ

“องค์ฮ่องเต้พันปีบรรพบุรุษคนดีคนเดิมของข้ากำลังเรียกรวมคนสกุลหยางเข้าพบน่ะซี”

เยี่ยนชิงเอ่ยเสียงอู้อี้เล็กน้อยเพราะถูกกอดไว้ อี้หลานไม่ตอบในทันที เพียงขยับแขนที่โอบอยู่ให้กระชับขึ้นเล็กน้อย ปลายคางแตะลงบนเส้นผมนุ่มหอมตามธรรมชาติของเยี่ยนชิง

“หึ่ ไปเรียกแบบนั้นถ้ารู้ก็โกรธอีก”

“โกรธอะไรเจ้าก็รู้ว่าองค์ฮ่องเต้รักท่านหยางหยินแล้วความซวยก็มาตกที่ข้าคนนี้อเช่นไรเล่า ข้าที่หน้าเหมือนคนรักองค์ฮ่องเต้อย่างกับฝาแฝดมีเศษเสี้ยวของท่านหยางหยินอีกต่างหาก นอกจากหมิงเยว่ หลันหลิง และอี้หงแล้วคนที่พบเจอบ่อยไม่แพ้กันก็ท่านฮ่องเต้พันปีนี่แหละ จะถูกเรียกให้เข้ารับตำแหน่งองค์รักอยู่รอมร่อ”

เยี่ยนชิงขยับตัวเล็กน้อยดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดที่มั่นคงแต่ก็ดิ้นไม่หลุดจนหยุดการเคลื่อนไหวไปเอง

“เจ้าน่ะหรือองค์รัก? เดินเล่นยังจะล้มเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะแล้วข้าก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดทำกับเจ้าดังที่ทำกับหยางหยิน ไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้หรือผู้ใดก็ตาม เจ้าเป็นของข้าเพียงผู้เดียว เจ้าคือเยี่ยนชิงของข้า”

"อี้หลาน.."

“เจ้าจะทำสิ่งใดก็ได้ ไม่ต้องถูกกักขังไม่ว่าจะในคุกหรือในวัง หรือที่ที่โดดเดี่ยวในสุสาน เจ้าอยากไปท่องยุทธภพเพื่อเขียนกวีข้าจะไปกับเจ้าทุกที่ เจ้าอยากกลับมานั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ที่บ้านข้าก็จะอยู่กับเจ้า ..ข้าจะอยู่กับเจ้าเยี่ยนชิง”

“อื้อ ขอบคุณ...ข้าก็จะอยู่กับเจ้าอี้หลาน”

“ข้ารักเจ้าเยี่ยนชิง”

“จ จะ เจ้าจู่ๆ มาบอกรักช่างน่าไม่อาย”

เยี่ยนชิงหน้าแดงจัดยกมือขึ้นปิดหูฝังหน้าเข้ากับอกอีกฝ่ายอย่างลนลาน

“ข้ารักเจ้า รักไม่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะอีกกี่พันปีข้าก็จะรักเพียงเจ้า”

อีหลานเอ่ยหนักแน่นดังคำสาบานซ้ำๆ มั่นคง อ้อมแขนที่โอบกอดร่างเล็กไม่แม้จะคลายออก ขยับฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังเล็กช้า ๆ อย่างคุ้นเคย ราวกับทำเช่นนี้มานับพันครั้ง

เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจากอกนั้น เส้นผมที่ถูกเสยสางออกจากใบหน้าน่ารักทำให้ดวงตาที่ยังแดงเรื่อสบเข้ากับสายตานิ่งลึกของอี้หลานจนได้ยินลมหายใจของกันและกัน

อี้หลานยกมือขึ้น ประคองแก้มอีกฝ่ายแผ่วเบาก้มลงบนเรียวปากเล็กจุมพิตนิ่งๆ แนบสนิทและมั่นคง เยี่ยนชิงชะงักไปเพียงอึดใจ ก่อนจะขยับริมฝีปากเปิดรับการครอบครองอย่างเต็มใจ

เมื่อริมฝีปากแยกออก อี้หลานวางหน้าผากแตะกันยกมุมปากยิ้มขึ้น เยี่ยนชิงเห็นรอยยิ้มคนรัักก็ยิ้มกว้างตามอย่างมีความสุข

อี้หลานเจ้าทำให้ข้าตาบอด

เยี่ยนชิงเจ้าทำให้ข้าเป็นใบ้

อี้หลานเจ้าทำให้ข้าตัวร้อน

เยี่ยนชิงเจ้าทำให้ข้ารัก

ไม่ๆ เจ้านั่นแหละทำให้ข้ารัก ข้ารักเจ้า

เจ้าอสูรขี้แกล้ง

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขผสานเข้าด้วยกันในวันที่ได้กลับมาเคียงคู่ กลับมาเป็นความสมดุลของกันและกัน ต่อจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะจับมือไปด้วยกัน

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...

.

.

จบแล้วพาทอี้หลานเยี่ยนชิง

เราจะลงพาทต่อฮ่องเต้ตัวร้ายรายตอนที่นี่นะคะ แต่วันละตอน แต่อีบุ๊กแยกเล่มนะคะ คำมันยาว พาทอี้หลานมีตอนพิเศษไม่น่าจะเกินสามสี่พันคำเป็นเซอร์วิสฉากเอ็นซีช่วงนี้ทำการ์ตูนยุ่งๆ หน่อยพอดีกับที่งอกพาทฮ่องเต้มาเพราะมันไม่สุดเลยไม่ได้วางอีบุ๊กสักที

ขอโทษนะคะ

ฝากติดตามวายจีนโบราณของเราด้วยนะคะดูเหมือนจะติดใจแฟนตาซีจีนเข้าให้แล้ว