LOGINShare
เจ้าคนประหลาด
Last Updated:
2026-02-02 11:37:05เอ๊!!!
แปลกหน้าเปลือยแย่งเสื้อตัวนอกไปพันรอบเอวสอบปกปิดเครื่่องเพศอันโตชวนสะพรึงกันอุจาดตา ปากบางอ้าค้างพะงาบๆ จะด่าแต่ก็ยอมให้เพราะไม่อยากมองชีเปลืือย “เจ็บ…” ระหว่างการปีนป่ายขึ้นที่สูงหนีน้ำทั้งที่ปกติไหลราบเรียบตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำใบหน้าน่ารักบิดเบ้ยุ่งเหยิงจนถูกช้อนร่างอุ้มเดินขึ้นทางลาดชันอย่างง่ายดาย ดวงตาคู่สวยเหลือบมองปลายเท้าตนเองที่ถูกช้อนอุ้มราวกับตัวเบาเท่าเด็กแรกเกิด ข้อเท้าบวมแดงเห็นได้ชัด ชายแปลกหน้ามองตามสายตานั้นแววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในพริบตา หมั่บ! ท่อนแขนใหญ่ช้อนร่างเล็กในลำธารขึ้นนั่งลงริมน้ำก่อนจะกอบกุมปลายเท้าของเยี่ยนชิงหมุนรอบเรียวไว้แน่น แรงมือที่ไม่รู้จักคำว่าปราณีหมุนข้อเท้าแทำเยี่ยนชิงสะดุ้งสองแขนผวาคว้าโอบรัดรอบลำคอแกร่งทันที “อื๊ออออ เจ็บ…มันเจ็บ…” เสียงประท้วงพร่าชิดใบหูชายแปลกหน้าทำเอาชายผู้นั้นขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบมองข้อเท้าแดงเป็นรอยนิ้วอย่างจริงจังก่อนจะยกเท้านั้นขึ้นประคองไว้กับฝ่ามือก้มหน้าลงชิดหลังเท้า ฟุด ฟิด… ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวขาวซีดที่หลังเท้าเยี่ยนชิงหัวเล็กจ้องมองคนปนะหลาดมองเท้าตนเองอย่างไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน แผล้บ~ “อื๊ออออ ทะ…ทำอะไรของเจ้า! เลียเท้าข้าทำไม!” เยี่ยนชิงหน้าแดงก่ำ ทั้งอายทั้งตกใจเสียงเล็กแหวสูงยกมือขึ้นผลักไสศรีษะตรงหน้าเต็มแรง แผล้บ แผล้บบบ~ คนหัวแข็งไม่สะทกสะท้านกับเรี่ยวแรงน้อยนิด ปลายลิ้นยาวร้อนและเปียกชื้นลากผ่านรอยช้ำแดงบนหลังเท้าเรียวไล้วนรอบข้อเท้า “ซี้ดดด ยะ…อย่านะ มันไม่ดี!” ใบเงยหน้าจ้องที่น้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำเป็นเส้นตรงจะเอ่ยขึ้น “หายแดงแล้ว” “เอ๊ะ…แดง?” เยี่ยนชิงมองปลายเท้าปลายนิ้วใหญ่แตะเบา ๆ ที่ข้อเท้าเล็กเรียวขาเนียสวยถูกคลอเคลียด้วยปลายผมชื้นเปียกชุ่มทั้งที่หนาวแทบบ้าแต่สัมผัสจากปลายลิ้นหนาแม้แต่เนื้อตัวที่แตะต้องกันก็พลันร้อนรุ่มขึ้นดั่งผิงไฟ “โอ๊ะ…จริงด้วย ไม่เจ็บแล้ว” เยี่ยนชิงขยับเท้าขึ้นลงกระพริบตาปริบๆ ก่อนหน้านี้ยังเจ็บปวดราวกับจะหลุดออกมาแต่ตอนนี้กลับหายเป็นปลิดทิ้ง “เจ้า...ทำได้เช่นไร" สีหน้าจากหวาดกลัวกลายเป็นตื่นตะลึงของเยี่ยนชิงไม่ทำให้ความนิ่งเฉยหายไปใบหน้ารูปปั้นยังคงนิ่งแข็งค้างอยู่อย่างนั้น “ไม่รู้” ชายผู้นั้นส่ายหน้าริมฝีปากของชายแปลกหน้าขยับเล็กน้อยราวกับกำลังเรียนรู้จะพูดเป็นครั้งแรก เยี่ยนชิงเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย ใบหน้าคมคายหล่อจัด เย็นชาหน้านิ่งเข้ากันดีกับเครื่องหน้าสง่างาม ริมฝีปากได้รูปหยักสวยรับกับปลายจมูกโด่งคิ้วเข้มดวงตาเรียวหางตาเชิดขึ้นดูดุดันแต่ใบหน้า..ไร้อารมณ์ “เจ้าเป็นใคร ใยมาเล่นน้ำหลังเรือนข้าดึกดื่น ไม่กลัวหรือ” เยี่ยนชิงเอ่ยถามขึ้น “กลัวสิ่งใด..เจ้ารึ?” ท่าทางฉงนกับสายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าทำเอาเจ้าถิ่นอย่างเยี่ยนชิงอยากหยิบหินมาปาใส่ให้หน้าหล่อๆ ให้แตกแหกพังยับให้รู้แล้วรู้รอด “ก็…ก็ผีไง แบร้ แบบนี้” เยี่ยนชิงยกมือทำท่าหลอกผี กลบเกลื่อนความประหม่าแต่ชายแปลกหน้ากลับทำเพียงมองลิ้นเล็กแล้วเลิกคิ้วสูง "…" ชายแปลกหน้ามองนิ่งเหมือนไม่เข้าใจมุขหลอกผีที่ใครๆ ก็เล่นกัน ไม่แนะนำตัว เอาแต่มอง เยี่ยนชิงถอดใจให้กับใบหน้านิ่งสนิทแม้การสงวนท่าทีของบุรุษยุคนี้จะยังเป็นที่นิยมแต่ใบหน้าเรียบเฉยชนิดที่รูปปั้นยังอายนี้.. ก็ดูจะเกินไปหน่อย “เอ่อ…ช่างเถอะว่าแต่เจ้าเป็นใคร ไม่เคยเห็นหน้าเมื่อครู่ตอนตกน้ำ ข้าเห็นข้างล่างเจ้ามีเกล็ดเช่นปลาแต่ตอนนี้…ไม่มีแต่..แก้ผ้าทำม๊าย!” ความรู้สึกเชื่องช้ามัวแต่มองหน้าจนลืมมองช่วงล่างอะไรต่อมิอะไรที่ใช่ว่าแสงสลัวแล้วจะมองไม่เห็นโอ้อวดความใหญ่โตด้วยท่าทีนิ่งสนิทไม่อายฟ้าอายดินจนผู้มองต้องหันหน้าหนี “…เป็นใคร” คุณครูทวนคำถามเยี่ยนชิงกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะชี้เข้าหาตัวเอง “ข้าเป็นบุตรชายตระกูลหยางที่นี่อยู่หลังเดียวท้ายหมู่บ้านเพราะท่านพ่อท่านแม่ข้ารักความสงบ” สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง! ชายแปลกหน้าหันมองก่อนจะเอ่ยสั้น ๆ “…เจ้าพูดมาก” ชายแปลกหน้าท้วงขึ้นเมื่อพูดถึงความสงบแต่ร่างเล็กเอาแต่พูดจาไม่หยุด ทำเอาเยี่ยนชิงยกมือขึ้นปิดปากฉับราวกับเป็นเรื่องต้องห้าม บ้าจริงพูดมากไปแล้ว! . .
Latest chapter
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล อยู่คู่โลก
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้งเยี่ยนชิงยืนอยู่ที่เดิม มองแท่นหมึกที่เอียงเล็กน้อย หมึกหยดหนึ่งไหลช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากบาง เงยหน้ามองหน้าต่าง ลมด้านนอกพัดผ่านกิ่งไม้เบาๆ“กับผู้อื่นกลัวหัวหดทีกับข้าแทบจะกินหัวแถมบ่นจนหูชา”เสียงที่ลอยมาตามลมของร่างสูงที่ยืนกอดอกปรายหางตามองมาแสยะยิ้มหนึ่งหนราวกับคนไม่เคยยิ้มแล้วเบะปากบึ้งตึงดังเดิมเยี่ยนชิงปาพูกันลอยละลิ่วปลิวไปถึงเสียงนั้นแต่มันก็ถูกหยุดลงแล้วกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเพียงโบกมือปัดผ่านลมเบาๆฟิ้วววตุ้บ!'โอ๊ย! ใครปาพู่กันมาใส่หัวข้า!'เสียงคนนอกห้องดังเล็ดลอดเข้ามาทำให้เยี่ยนชิงหดหัวหมอบลงบนโต๊ะแยกเขี้ยวใส่เจ้าของผลงาน“เยี่ยนชิงปาข้าวของทำไมไม่พอใจสิ่งใด~”เยี่ยนชิงสูดลมหายใจเข้ากัดฟันกรอด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับคืนสู่ท่าทางเรียบร้อยเมื่อท่านอาจารย์ถือพู่กันเข้ามา"นี่ของเจ้า เยี่ยนชิง"“เอ่อ..ศิษย์ไล่แมลง ใช่ๆ ปาไล่แมลงน่ารำคาญอยู่ขอรับในห้องเรียนมีแมลง...น่ารำคาญอยู่่"เยี่ยนชิงหันมองหน้าต่างจัดชายแขนเสื้อ ทั้งที่สายตาแวบมองเงาสะท้อนบนพื้นอย่างระแวดระวังแน่ใจว่ามีเพียงคนตรงหน้าเห็นเหตุการณ์เมื่อค
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ความไม่สงบ
“ได้ยินข่าวฆ่ายกครัวตระกูลหยางหรือไม่”เสียงสนทนากดต่ำดังลอดมาจากแถวหน้าในสำนักเรื่องเล่าเช้านี้คงไม่พ้นเรื่องนี้เพราะมันชวนสยดสยองเสียจนอดเล่าลือไมาได้ ช่วงนี้มีการเข่นฆ่ายกครัวเกิดขึ้นจนราชสำนักยุ่งเหยิงพอสมควรบรรยากาศอันหนักอึ้งไม่สดชื่นนัก“น่ากลัวมาก เด็กก็ไม่เว้น ฝีมือใครกันนะ”“สัตว์อสูรไง มันออกอาละวาดหลายหนผู้ใดใช้แซ่หยางก็ลำบากหน่อยนะไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคต ก็คงย่ำแย่ราวกับต้องสาป”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจะรับมือเช่นไรดี”ข่าวการตายยกครัวแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับควันพิษ ลอยคลุ้งอยู่ในโรงน้ำชา ตลาด และลานประลองยุทธ์ ไม่มีผู้ใดไม่พูดถึง และไม่มีผู้ใดไม่หวาดหวั่นแซ่หยางเป็นแซ่ต้องสาปจริงหรือเยี่ยนชิงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเรียน ปลายพู่กันชะงักกลางตัวอักษร ได้ยินข่าวนั้นชัดเจนหากเป็นสัตว์อสูรละก็...มีตรงนี้หนึ่งตัวนะ...ไอ้คนที่ตามติดเป็นเงาตามตัวนี่ไง!ตาคู่สวยเผลอเหลือบลงไปใต้โต๊ะเตี้ยแม้ตรงนั้นจะไร้แสง แต่่เงาบนพื้นไม้กลับทอดยาวผิดธรรมชาติ ยาวเสียจนดูคล้ายกับเยี่ยนชิงตัวสูงใหญ่นักหนาจึงได้ทอดยาวบนพื้นไม้เช่นนี้ ราวกับเป็นเงาของใครอีกคนที่ซ้อนอยู่เยี่ยนชิงขยับตัวเล็กน้อยเงานั้น
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล จะอยู่ก็อยู่ไป
"เจ้าเด็กนี่..อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้กัน ทำไมไม่เห็นความว่างเปล่า ทำไมต้องติดยันต์เชื้อเชิญสัตว์อสูร คนผู้นี้ปลดผนึกที่ไม่มีผู้ใดปลดได้ให้ข้าเพราะเหตุใด"ร่างสูงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยปรายสายตาคู่คมสอดส่ายทั่วเรือนไม้กว้างขวางสะอาดสะอ้านแต่ไร้วี่แววของการใช้ชีวิตอื่นนอกจากเสียงเดินของเท้าเล็ก ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์อื่นนอกจากเจ้าของบ้าน“ที่นี่…เป็นบ้านใครกันแน่”คำถามที่เปล่งออกมาทำให้หมอกควันรอบบ้านสงบนิ่งราวกับหมดหน้าที่ลงแล้วร่างสูงยืนนิ่งมองร่องรอยแห่งการเข่นฆ่า เลือดสาดกระเซ็นทั่วบ้านเพียงแตะต้องผนัง สิ่งของ หรือแม้แต่ตอนแตะต้องเจ้าตัวเล็กเมื่อครู่ ก็เห็นบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเพียงแต่เลือนลางไหลเข้ามาเร็วเสียจนจับต้นสายปลายเหตุไม่ได้ก็เท่านั้นตกดึกร่างหนาสวมผ้าที่เย็บต่อกันลวกๆ แต่กลับไม่ดูแย่ลงสักนิด อาจเป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาที่เข้าได้กับทุกสถาณการนั่นก็เป็นได้ห้้องนอนเยี่ยนชิงเงียบลงอีกครั้งท่ามกลางความมืด มีเพียงเสียงลมกับน้ำพัดผ่าน“ข้าไม่เข้าใจ…ว่าทำไมเจ้าถึงยอมให้ผู้อื่นแตะต้องร่างกายแรงเช่นนั้น”เสียงหนึ่งดังในความเงียบเยี่ยนชิงนอนไม่หลับแม้จะดึกดื่นมากแล
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล กลิ่นที่คุ้นเคย
“รอยบนร่างกายเจ้ามีมากเพียงนี้เพราะซุ่มซ่ามสินะมือนั่นก็ด้วยผิวสวยเสียเปล่าไม่รักษา”เสียงเอ่ยตำหนิจากด้านหลังของเยี่ยนชิงมองชายผู้มีผิวพรรณเรียบเนียนดั่งอัญมณีแต่ปล่อยให้มีตราประทับเป็นรอยแผลเป็นมากมาย ราวกับเป็นคนทนุถนอมสิ่งของอย่างดีแม้สีหน้าน้ำเสียงจะราบเรียบแต่แววตาและถ้อยคำคุ้นหูราวกับมีคนพูดเช่นนั้นกับเยี่ยนชิงมาก่อนมือเล็กจึงชะงักมือที่จับสวมเสื้อผ้าชั่วขณะกึก..“นี่เจ้ายังไม่ออกไปอีกข้าผลัดผ้าอยู่ถึงเป็นบุรุษเช่นเดียวกันก็ไม่ควรมายืนมองคนไม่รู้จักกันเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่รู้จักมารยาท เป็นคนป่าหรือไร” เยี่ยนชิงหมุนตัวกลับทันที มือกุมเสื้อที่กำลังจะถอดแน่น“แค่สงสัย”“ไม่ต้องมายุ่งกับร่างกายข้าหันหลังไปข้าไม่เคยเห็นผู้ใดที่หน้าไม่อายเช่นเจ้า”เยี่ยนชิงรีบสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ มือสั่นเล็กน้อยทั้งเพราะความหนาวเหน็บ“กลิ่นบ้านเจ้าเหมือนกลิ่นเจ้า”กลิ่นสะอาดอ่อนๆ ของดอกพลับพลึงที่ส่งกลิ่นยามค่ำกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นหมึกซึมฝังเจืออยู่ในทุกอณูของผู้อาศัย ทุกซอกทุกมุม“บ้านข้ากลิ่นไม่เหมือนข้าจะเหมือนเจ้าหรือ” เยี่ยนชิงสวนตอบกลับเร็วตอกย้ำว่าที่นี่คือถิ่นตนชายแปลกหน้ายังคงถามต่อพลางกวาดสายตาม
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ถ้าเข้ามาได้ก็…
“ถ้าคนในบ้านเห็นล่ะ”คราวนี้หันไปมองทางเรือน แสงตะเกียงจากในบ้านเลือนรางส่องออกมาผ่านช่องหน้าต่าง เส้นแสงสั่นไหวตามแรงลม เหมือนดวงตาของใครบางคนที่อาจหันมามองได้ทุกเมื่อ“ไม่เห็นหรอก”“เจ้าว่าอะไรนะ?”“ที่นี่มียันต์ด้วยนี่ ข้าเข้าได้”เยี่ยนชิงชะงัก หยุดแม้แต่การขยับปลายเท้า เขาหันกลับมามองชายตรงหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก สายตากวาดจากดวงตาสีทองที่สะท้อนแสงจันทร์บางเบา ไล่ไปตามสันจมูกคม เส้นกรามชัด และสีหน้าที่นิ่งสนิทราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คนตรงหน้านี้พูดนั้นประหลาดเพียงใดยันต์ที่ติดหน้าประตูรั้วนี้ท่านพ่อบอกว่าสิ่งที่ไม่ควรเขามาในบ้านจะเข้ามาไม่ได้ หากเจ้าคนเถื่อนเข้าไม่ได้ก็แปลว่า..."เช่นนั้นเจ้าก็เข้าประตูไปสิ""ทำไมเจ้าไม่รีบเข้าไป ไม่หนาวหรือ?"ชายแปลกหน้าถามใกล้ใบหูเยี่ยนชิงสะดุ้ง เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทาด้วยความหนาว ปากบางซีดสั่นหงึกๆ หันมาตวาดชายตัวโตเสียงแหบน้อยๆ คล้ายคนจะเป็นหวัด“หนาวเซ่…”เยี่ยนชิงเดินไปเดินมาสลับกับมองประตูอย่างใช้ความคิด ราวกับหาทางเข้าบ้านไม่ถูก ทั้งที่ประตูรั้วอยู่ตรงหน้าชายแปลกหน้าเปลือยท่อนบนยังคงยืนตรงไหล่ผายกว้างไม่่ต้องห่อตัวกอดอกสั่นเทาด้วยค
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล อย่าตามข้ามา
“เจ้ามาจากแคว้นใดกัน เอ่ยวาจาร้ายกาจด้วยใบหน้าเย็นชาดั่งคนตายเช่นนี้เสียมารยาทจริง!” เยี่ยนชิงยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองเพราะหนาวจนปากสั่นซีดเซียวร่างบางสาวเท้าก้าวเร็วเข้าใกล้รั้วบ้านทุกทีลมหนาวพัดเอากลิ่นดอกไม้กลางคืนเช่นดอกพลับพลึงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศกลิ่นหอมจาง ๆ นั้นตัดกับความมืดเงียบรอบตัวเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาและเสียงฝีเท้าที่เปียกชื้นเดินไปตามทางดินแป่ะ…แป่ะ…แปะเยี่ยนชิงก้มหน้าก้าวเดินไหล่บางห่อเข้าหากันเพราะความหนาวปลายผมเปียกน้ำแนบแก้มจนรู้สึกเย็นเฉียบในอกเต็มไปด้วยความรำคาญปนสับสนไม่ใช่รำคาญความหนาวแต่รำคาญคนที่เดินตามหลังมาไม่เลิกกึ่ก…ร่างเล็กหยุดฝีเท้าฉับเสียงแว่วซ้อนทับการก้าวเดินก็หยุดตาม เยี่ยนชิงหันกลับไปมองด้วยหางตาเงาร่างสูงใหญ่ยังคงอยู่ตรงนั้นยืนเงียบๆ ใต้แสงจันทร์สลัวใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีทองนิ่งสนิทน่ากลัวหากมองเพียงผิวเผินแต่ท่าทางเหมือนเด็กน้อยแปะ แปะ ๆๆๆๆกึก..“เจ้าจะตามข้ามาทำไม!”เยี่ยนชิงหลุดเสียงหงุดหงิดหลุดออกมาอีกทั้งที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อนแม้แต่คนในเรือน เขายังไม่เคยบ่นมากขนาดนี้ชายผู้นั้นหยุดยืนหลังตั้งตรงใกล้ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเย
You may also like
PEONY BLOOMING ผลิบานห้อมล้อมคุณ
DILEMMA 28893 viewsรักล้นใจกับหัวใจดวงใหม่
ดอกลิลลี่สีม่วง797 viewsฉาวชู้
อิสระ&ชน570 viewsรักบางบางของนายตง
กัลปังหา593 viewsนึกว่าจะ(รัก)
ชีริน1.3K viewsMerry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ
DILEMMA 28907 viewsข้ามเวลามาคว้ารักโลกคู่ขนาน
Light Pandora1.3K viewsรักของจันทรา
Me.Daisy879 views
