ตอนที่ 7 ข้าอ่อนแอ

เพราะความอ่อนแอไร้วรยุทธ กับเรื่องเล่าลือแปลกๆ เกี่ยวกับคนสกุลหยางจึงมีคนหนีเรียนเดินกลับบ้านมาตั้งแต่หัววัน นั่งคัดหนังสือปราบอสูรของกู้หมิงเยว่ด้วยมือซ้ายข้างไม่ถนัดอย่างเงียบเหงา ท่านพ่อท่านแม่คงอยู่บ้านเพราะได้ยินเสียงเปิดหนังสือพรึ่บพั่บกับกลิ่นน้ำแกงร้อนๆ โชยมา

ทำไมท่านพ่อท่านแม่จึงไม่ว่าเรื่องเวลากลับบ้านที่ช้าบ้างเร็วบ้างน่ะเหรอ..

ก็..ไม่รู้สิ

"อาาา เจ็บมือแบบนี้เขียนช้าจังเลยแหะ"

มือข้างถนัดแต่เจ็บแปลบกางหนังสือออกมือข้างซ้ายจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษความคิดเลื่อนลอยไม่ทันอ่านตัวอักษรบนหนังสือจมปลักอยู่กับความคิดติดค้างราวกับหลงลืมบางอย่างตลอดเวลา

ตั้งแต่จำความได้จนถึงวัยย่างสิบแปดความหมายของทายาทกวีเอกไม่มีสิ่งที่ทำให้รู้สึกสลักสำคัญเท่าใดอาจเป็นเพราะถ้อยคำดูถูกสายตาเหยียดหยามตลอดมาที่ส่งผลให้ความสุขเจือจางลง

ดวงตาสุกใสแหงนมองท้องฟ้าตั้งแต่สีฟ้าครามสดใสไปจนกระทั่งมันเปลี่ยนสีมีพระจันทร์ดวงโตมาแทนที่นังนิ่งริมระเบียงบ้านเช่นนั้นมานานราวกับลืมหายใจ

ความรู้สึกนีเ้ข้ากำลังรออะไรกันนะ

มือเล็กเขียนตวัดแกว่งปลายพู่กันอักษรคล่องแคล่วโดยไม่ต้องมองที่มือแต่แล้ว

ฟิ้ววว

"อ้ะ!"

ลมพัดวืดพากระดาษใบหนึ่งในหนังสือปราบสัตว์อสูรที่ไม่ยึดติดกันในเล่มเพียงถูกสอดไว้จึงปลิดปลิวออกนอกเรือนลอยไปยังลำธารหลังบ้านเยี่ยนชิงตาถลนเพราะหนังสือเล่มนี้เป็นของคนโหดนามว่ากู้หมิงเยว่!

ขาเล็กล้มลุกคลุกคลานวิ่งตามเก็บกระดาษแผ่นนั้นแม้ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคือกระดาษอะไร

จ๋อม~

กระดาษแผ่นนั้นหล่นลงไปในลำธารจากตื้นลอยไปยังกลางน้ำลึกสายน้ำไหลเชี่ยวกว่าเคยเยี่ยนชิงหลงลืมไปว่าไม่ถูกอนุญาตให้ลงน้ำยามราตรีขาเล็กสาวเร็ววิ่งเลาะขอบตลิ่งไปดักหน้ากระดาษแต่ตรงนั้นน้ำลึกกว่าที่อื่น

พรืดดดด!

ตู้มมม!!

ร่างเล็กไถลลงสู่สายน้ำเย็นเฉียบ แรงกระแทกทำให้ลมหายใจหลุดออกจากอกในพริบตา กระแสน้ำเชี่ยวกรากดึงรั้งร่างให้ลอยละลิ่วราวกับใบไม้ไร้น้ำหนัก

ตู้มม! ตู้ม!!

แขนขาปัดว่ายอย่างไร้ทิศทาง แม้จะว่ายน้ำเป็น ทว่าร่างกลับจมลงไม่ต่างจากถูกก้อนหินถ่วงภาพที่เห็นเลือนรางขึ้นทุกขณะแสงสะท้อนแตกกระจายบนผิวน้ำ

กระดาษแผ่นนั้นลอยอยู่ไม่ไกลจึงเห็นหมึกสีดำบนกระดาษหลุดลอยไหลออกเป็นริ้วๆ หลงเหลือเพียงความขาวสะอาด

วื้ด~

ในห้วงสติที่กำลังดับวูบ เยี่ยนชิงรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งขยับใกล้เข้ามา ใต้ผิวน้ำเย็นจัดนั้น ความกดดันแปลกประหลาดทำให้หัวใจเต้นแรงไม่อาจควบคุม

“ช…ช่วย…ช่วยด้วย…”

เสียงร้องเรียกของคนบ้านห่างไกลมีหรือจะมีใครได้ยินง่ายๆ ก่อนที่ร่างจะจมลงไปทั้งตัว

แต่แล้วจู่ๆ สายน้ำก็สั่นไหวแรงขึ้นมา

ซู้มมม!

ร่างหนึ่งเข้ามาโอบรัดเกี่ยวรั้งเอวเอาไว้แน่น ความเย็นจัดของสายน้ำยังคงอยู่ ทว่ากลับมีไออุ่นแปลกประหลาดแทรกซึมเข้ามาแทนที่ เงาร่างสูงใหญ่และดวงตาสีทองเรืองรองโผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำในความมืด

เยี่ยนชิงสติก็ไม่รู้ว่าตนเองทำไมลืมเรื่องที่อันตรายเช่นนี้ได้ ธารน้ำหลังบ้านอันตรายอย่างที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะอันตรายเพียงนี้

แค่ก ๆ ๆ !

เสียงไอนำพาน้ำไหลทะลักออกจากปาก ร่างสั่นเทิ้มจากความหนาวเหน็บและความตกใจ มือของข้าคว้าจับเส้นผมของผู้ช่วยชีวิตไว้แน่นเพราะอีกฝ่ายไม่มีอาภรให้คว้าจับโดยไม่รู้ตัว

รู้เพียงแต่หากปล่อยมือบางสิ่งจะหายไป

บางสิ่งที่ไม่อยากให้หายไป

เพราะฉะนั้นจึงจับเอาไว้แน่น

เยี่ยนชิงรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ข้อเท้า รอยแดงร้อนผ่าวยืนยันว่าข้าถูกบางสิ่งดึงรั้งอย่างรุนแรงก่อนหน้านี้

ดวงตายังพร่าเลือนเพราะน้ำตาและหยดน้ำที่เกาะอยู่บนขนตาทำเอาภาพตรงหน้าซ้อนทับกันไปมา แต่ความกดดันจากสายตาคู่นั้นกลับชัดเจนอย่างน่าประหลาด

“เจ้า…เป็นใคร…”

เสียงทุ้มต่ำริมฝีปากชาไปหมด ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ตอบ เขาเพียงจ้องมองข้าอย่างเงียบงัน สายตานั้นนิ่ง ลึก และน่าเกรงขามยิ่งกว่าสองอันธพาลใหญ่ในสำนักต้าอวิ๋นที่ข้าเคยพบมาทั้งชีวิตเสียอีก

"..."

คำตอบที่ไม่ตอบออกมาไม่ได้สร้างความกระจ่างให้ข้าแม้แต่น้อยใบหน้านั้นจะว่าคุ้นเคยก็เป็นเพียงความรู้สึกความเป็นจริงเยี่ยนชิงไม่เคยพบใครที่เป็นเช่นนี้มาก่อน

เจ้าร่างยักษ์ตรงหน้าเอาแต่ยืนจ้องนิ่งไม่พูดไม่จา เยี่ยนชิงไม่เคยเห็นคนจ้องตนอย่างน่าสะพรึงกลัวและหล่อมองทำท่าคิดมากเท่านี้มาก่อน

ท่าทางที่ชอบคิดคนเดียวนี่เหมือนผู้ใดกันนะ

คุ้นๆ

"ที่คอเจ้ามีเลือดออกใช่หรือไม่" เมื่อไม่ยอมตอบจึงต้องเปลี่ยนเรื่องคุยพอดีกับที่เห็นรอยบนลำคอหนาของคนผู้นั้นจึงเอ่ยถามขึ้น

"..."

"เอาแต่จ้องหน้าข้าไม่ตอบคำถามจะพูดอะไรก็ไม่พูดจะบอกอะไรก็ไม่บอกหากไม่ติดเรื่องที่ช่วยข้าไว้ข้าจะไม่สนใจใยดีเลยจริงๆ นะ"

ฟึ่บ! เจ้าคนตัวโตชี้มาที่..ข้า

ที่หว่างขาข้า?