บทที่ 7

หลังรู้ความจริงเรื่องสถานะของนิศรา ธีรวัฒน์จึงต้องเตือนสิ่งที่ตัวเองเห็น เพื่อให้อีกฝ่ายระวังตัว เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่นคินทร์ควรรู้

“ไอ้ดินวันก่อนกูเจอน้องมึงที่บาร์ กูเห็นผู้ชายสามคนคอยตามน้องมึงอยู่ตลอด น้องมึงไปมีเรื่องกับใครมาหรือเปล่า”

“บาร์ที่ไหน ท่าทางพวกมันเป็นยังไง” นคินทร์ถามด้วยความร้อนใจ

“สกายบาร์ ท่าทางเหมือนกำลังสะกดรอยตามน้องมึงอยู่ และวันนั้นก็มีผู้ชายเข้าไปจะทำมิดีมิร้ายน้องมึงด้วย ไม่รู้ว่าเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า กูเห็นเข้าพอดีเลยเข้าไปช่วยไว้ทัน”

ธีรวัฒน์บอกพร้อมกับถือโอกาสฟ้องไปในตัว ยิ่งเป็นคนที่รู้จักยิ่งน่าเป็นห่วง ไปดื่มเหล้าเมาทั้งที่ดูแลตัวเองไม่ได้แบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหน

“ไม่เห็นดาวเล่าเรื่องนี้ให้กูฟังเลย ยังไงก็ขอบใจมึงมากนะที่บอกเรื่องนี้”

“คงกลัวมึงต่อว่าเตือน ๆไว้หน่อยก็ดี มันอันตรายยิ่งกับที่แบบนั้น”

เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากเพื่อน นคินทร์จึงเล่าเรื่องครอบครัวเขาที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ให้เพื่อนฟัง เพราะไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบัง อาจเป็นผลดีกับเขาด้วยซ้ำเพราะอิทธิพลของธีรวัฒน์สามารถช่วยเขาและครอบครัวได้ ก่อนที่ทั้งสองจะวางสายจากกัน

วันถัดมาเป็นอีกวันที่นิศรามาตรวจความเรียบร้อยที่ไซต์งานตามปกติ งานที่เข้าไปตรวจในวันนี้เป็นงานออกแบบตกแต่งภายในร้านคาเฟ่ย่านชานเมือง เป็นงานที่ดำเนินการสำเร็จไปแล้ว 90% เหลือเพียงเก็บรายละเอียดงานอีกเพียงเล็กน้อย ก่อนส่งมอบให้กับลูกค้า

เมื่อหญิงสาวมาถึงก็มีโฟร์แมนที่คุมงานอยู่ เข้ามาต้อนรับและพาเธอเดินดูตามจุดต่าง ๆไปเรื่อยเหมือนทุกครั้ง

“เอ๊ะ เคาน์เตอร์ตัวนี้ไม่ตรงตามแบบนี่คะ” 

เธอชี้ไปยังเคาน์เตอร์ด้านหน้า พร้อมบอกโฟร์แมนและผู้ช่วยที่เดินตามมา

“อ๋อ พอดีทางร้านนำมาส่งผิดรุ่น เขาจะนำมาเปลี่ยนและติดตั้งให้ใหม่ในวันนี้ครับ”

โฟร์แมนรีบอธิบายให้หญิงสาวทราบ เพราะงานใกล้ส่งมอบให้ลูกค้าแล้ว หากมีปัญหาหรือผิดพลาดจะทำให้เธอกังวล

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ หากติดตั้งเรียบร้อยแล้ว รบกวนถ่ายรูปอัปเดตให้ดาวทราบด้วยนะคะ”

“ครับผม”

“ส่วนตู้เก็บเอกสารอันนี้ไม่เข้าพวกเลย มีเวลาอีกห้าวันคุณนิดพอจะหาตู้แบบนี้ สีนี้มาเปลี่ยนแทนได้ทันมั้ยคะ” 

หญิงสาวถามพร้อมส่งแบบตู้ในมือให้ผู้ช่วยสาวดู เมื่อเห็นอีกคนพยักหน้ารับ หญิงสาวจึงเอ่ยต่อ

“ส่วนอื่นงานเรียบร้อยดีค่ะ ส่วนไหนเก็บงานเรียบร้อยแล้วให้คนงานคลุมพลาสติกไว้ก่อนได้เลยนะคะ สัปดาห์หน้าลูกค้าจะเข้ามาตรวจแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราก็ทำเรื่องส่งมอบงานให้ลูกค้าได้เลยค่ะ”

เธอบอกโฟร์แมนและผู้ช่วยสาวที่เดินตามมายังด้านหน้าคาเฟ่ หลังจากเดินตรวจงานเรียบร้อยแล้ว

“ครับคุณดาว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปดูคนงานทางโน้นก่อนนะครับ”

โฟร์แมนกล่าวขออนุญาตพร้อมชี้ไปด้านในอาคารทางที่คนงานกำลังเก็บรายละเอียดสีตรงบันไดขึ้นชั้นสองอยู่

“ค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ”

ใบหน้าสวยยิ้มหวานให้กับโฟร์แมนและเจ้าหน้าที่ทุกคนที่มาช่วยงานในวันนี้ เป็นปกติเวลาทำงานเธอจริงจังทุกคนรู้ แต่เวลาจบงานแล้วหญิงสาวก็ทำตัวปกติ เป็นกันเองกับเพื่อนร่วมงานและลูกน้องเสมอ ทำให้คนงานไม่รู้สึกเกร็งเวลาทำงานกับเธอ

“คุณนิดเราก็กลับกันเถอะค่ะ ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวรถจะติดเอา” ผู้ช่วยสาวพยักหน้ารับและเดินตรงไปที่รถ

หลังขับรถออกจากไซต์งาน นิศราสังเกตเห็นว่ามีรถกระบะคันสีดำ ขับตามเธอมาสักพักแล้ว ก่อนจะหันไปบอกผู้ช่วยที่นั่งข้าง ๆ 

“คุณนิด ดาวว่ารถกระบะคันที่อยู่ด้านหลังขับตามเรามาได้สักพักแล้วนะคะ”

“จริงด้วยค่ะ นิดก็เห็นตั้งแต่ออกจากไซต์งานแล้ว แต่เขาอาจจะมาทางเดียวกันกับเราก็ได้นะคะ”

“อืม งั้นเดี๋ยวเราลองแวะเข้าปั๊มหน้ากันดู” นิศราเสนอไอเดีย

เมื่อถึงปั๊มนิศราก็ตบไฟเลี้ยวเข้าทันที แต่เธอก็ไม่ประมาท เพียงเลี้ยวเข้ามา และชะลอความเร็วทำท่าเหมือนกับว่ากำลังหาที่จอดรถ รถคันต้องสงสัยก็ขับตามเธอเข้าปั๊มมาด้วย

เธอจึงตัดสินใจเหยียบคันเร่งขับออกไปเลย โดยที่ไม่จอด เพราะหากรถคันนั้นแวะเข้าปั๊ม ก็เพราะต้องเติมน้ำมันหรือพักรถเข้าห้องน้ำ

แต่แล้วรถคันเดิมกับขับตามรถของเธอออกมา ชัดเจนแล้วว่าพวกเธอถูกตามจริง ๆ นิศราเห็นดังนั้นจึงเร่งความเร็วรถขึ้นอีก

“คุณนิดโทรหาพี่ดินเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“ค่ะ คุณดาว”

“เป็นยังไงบ้างคะ”

“คุณดินไม่รับสายเลยค่ะ คุณติก็เหมือนกัน เอาไงต่อดีคะ นิดกลัวจังเลย”

“งั้นส่งข้อความและพิกัดเราทิ้งไว้ถ้าเกิดอะไรขึ้น สองคนนั้นจะได้รู้และตามมาช่วยถูก”

“ค่ะคุณดาว” ผู้ช่วยสาวรับคำเสียงสั่นระหว่างที่กำลังกดแชร์โลเคชั่น มือก็สั่นตามไปด้วย เพราะความกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

“ใจเย็น ๆค่ะ ตั้งสติไว้อาจไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดไว้ก็ได้”

หญิงสาวกล่าวปลอบผู้ช่วยเสียงสั่นเช่นกัน เมื่อเห็นอาการประหม่าจนมือสั่นของผู้ช่วยสาว เธอคงกลัวเพราะในรถมีแต่ผู้หญิงเมื่อนึกขึ้นได้หญิงสาวจึงกดล็อกรถทันที 

จากน้ำเสียงที่เปล่งออกไปผู้ช่วยสาวก็สัมผัสได้ว่านิศราเองก็กลัวมากอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความเป็นผู้นำจึงต้องมีสติไว้ เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าสู่ตัวเมือง หญิงสาวเริ่มเบาใจขึ้นอย่างน้อยถ้าเกิดอะไรขึ้นก็น่าจะมีคนที่พอช่วยเหลือเธอได้ 

“คุณนิดคะ ถ้าข้างหน้าเจอจุดที่มีคนเยอะ ๆ ดาวจะจอดให้คุณนิดลงไปก่อนนะคะ คุณนิดลงแล้วรีบไปอยู่ในที่ปลอดภัย เมื่ออยู่ในจุดที่ปลอดภัยแล้วพยายามติดต่อพี่ดินให้มาช่วยดาวด้วยนะคะ”

“แล้วคุณดาวละคะ”

“พวกมันน่าจะตามดาวมา ดาวจะขับต่อไป ถ่วงเวลาให้คุณนิดปลอดภัยก่อน”

“ไม่ค่ะ ถ้ารอดก็ต้องรอดไปด้วยกัน จะให้นิดทิ้งคุณดาวไว้คนเดียวได้ยังไงคะ”

“ไม่ได้ค่ะ ดาวจะดึงคุณนิดมาอยู่ในอันตรายด้วยไม่ได้”

“แต่”

“ไม่มีแต่ค่ะ คุณนิดก็มีครอบครัวที่ต้องดูแลเหมือนกัน จะมาเสี่ยงอันตรายกับดาวได้ยังไงคะ ดาวรับผิดชอบไม่ไหวหรอก ทำตามที่ดาวบอกเถอะนะคะแล้วเจอกันที่ออฟฟิศ”

นิศราบอกน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ผู้ช่วยสาวจึงได้เพียงพยักหน้ารับอย่างขัดไม่ได้ ทั้งที่ไม่ได้เห็นด้วยกับแผนนี้ของเธอสักเท่าไหร่

โครม เอี๊ยด... โครม.... เสียงชนท้ายและเบรกรากยาว

ยังไม่ทันได้ทำตามแผนที่วางไว้ เหมือนรถคันที่ขับตามมาจะรู้ว่าพ้นจากจุดนี้ไปแล้วจะเป็นเขตชุมชน จึงขับชนท้ายรถของพวกเธอจนเสียหลัก การถูกชนท้ายขณะที่รถแล่นมาด้วยความเร็วสูง ทำให้รถสะบัดตกข้างทางชนเข้ากับต้นไม้เข้าอย่างจัง ศีรษะของนิศรากระแทกเข้ากับพวงมาลัย

“โอ๊ยให้ตายสิ เจ็บจัง” นิศราอุทาน เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บหญิงสาวใช้มือจับที่หน้าผากที่แล้วต้องตกใจ รู้สึกได้ถึงของเหลวสีแดงที่ไหลออกมาจากหน้าผากแต่ไม่มาก ก่อนจะตั้งสติได้เรียกคนด้านข้าง

“คุณนิด คุณนิด พี่นิดคะ เป็นอะไรมั้ย”

“อืมมม”

“พี่นิดเป็นอะไรมากมั้ยคะ”

“นิดไม่เป็นอะไรค่ะ แล้วคุณดาวละคะเป็นอะไรมั้ย”

“หัวแตกนิดหน่อยค่ะ พี่นิดลุกไหวมั้ยเราต้องไปกันแล้ว”

“ไหวค่ะ” ทันทีที่ทั้งสองเปิดประตูลงจากรถ เธอเหลียวมองรถคันที่ขับชนรถของเธอเมื่อสักครู่ที่สะบัดไปอีกทาง จากแรงกระแทกเช่นกัน ก่อนจะพากันวิ่งไปทางด้านหน้าพยายามวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด หวังว่าจะมีใครผ่านมาเห็นและช่วยเหลือพวกเธอ

“พวกมันไปนั่นแล้ว” เสียงตะโกนของชายฉกรรจ์ ดังตามมาจากทางด้านหลัง

“ตามมันไป” ชายอีกคนที่เป็นหัวหน้าตะโกนขึ้น  หญิงสาวที่เห็นรถของพวกมันพยายามถอยออกแต่ทำไม่ได้ พวกมันจึงกระโดดลงจากรถและวิ่งตามมา เมื่อเห็นว่าทั้งสองวิ่งไปไกลแล้วชายคนหนึ่งจึงยิงปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัด

เพื่อหวังให้ทั้งสองหยุดวิ่งแต่ไม่เป็นผล พวกเธอยังพากันวิ่งต่อไปข้างหน้า ชายคนเดิมจึงเล็งปืนยิงไปยังพวกเธออีกครั้ง ครั้งนี้ยิงเข้าที่หัวไหล่ของนิศราพอดี

“โอ๊ย” นิศราร้องอุทานด้วยความเจ็บ ผู้ช่วยที่วิ่งมาด้วยกันรีบหันไปมองก็ต้องตกใจ

“ว้าย คุณถูกยิง” ก่อนจะรีบเข้าไปประคองร่างหญิงสาวเอาไว้

“หยุดยิงเดี๋ยวนี้ นายต้องการมันตัวเป็น ๆ” ชายคนหนึ่งเอ่ยห้าม

“กูก็ไม่คิดว่าจะโดน กะว่าจะยิงขู่มันเฉย ๆ”

“ทำอะไรของพวกมึงว่ะ เดี๋ยวมันก็ตายห่าก่อนพอดี ไปเอาตัวมันมา”

“ทั้งสองคนเลยมั้ยพี่”

“ก็เออสิวะ อีนั่นมันเห็นหน้าพวกเราแล้ว จะปล่อยให้มันไปบอกพ่อมึงให้มาจับพวกเรารึไง ไป!”

เมื่อรับคำลูกน้องอีกคนก็ตะโกนใส่หญิงสาวทั้งสองที่ยังกึ่งวิ่งกึ่งเดินไม่ยอมหยุด

“ถ้ามึงไม่หยุดวิ่ง ครั้งนี้กูจะยิงที่หัวมึงสองคน แน่นอนว่าครั้งนี้กูไม่พลาดแน่” ชายฉกรรจ์คนเดิมขู่