2.1 นรกบนดิน

นายแพทย์ทรงยศยืนนับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ ได้เวลาฉีดยาควบคุมระดับความดันเลือดให้ผู้ป่วย VIP แล้ว แต่เขาไม่อยากย่างเท้าเข้าไปด้านในเลย โดยทั่วไปหมออย่างเขาไม่ต้องรับหน้าที่ฉีดยาให้ผู้ป่วยโดยตรง แต่เพราะประกาศิตของท่านนายกที่ได้ลั่นวาจาเอาไว้ว่า

‘หากเกิดอะไรขึ้นกับพิมพ์ลดา โรงพยาบาลแห่งนี้ต้องรับผิดชอบ’

ทำให้ผู้อำนวยการมีคำสั่งลงมาให้แพทย์เจ้าของไข้เป็นผู้ให้ยาและรับหน้าที่ดูแลรักษาพิมพ์ลดาโดยตรง เหล่าพยาบาลต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก มีเพียงเขาที่คิดช้าไปว่าควรจะยื่นใบลาออกตามหมอฝ้ายไปเสียตั้งแต่เนิ่นๆ

เห็นคุณหมอยืนเหงื่อตกไม่ยอมเข้าไปด้านในเสียที

ธีรเมศฐ์จึงส่งเสียงกระแอมเพื่อเร่งรัด คุณหมอกลืนน้ำลายหนึ่งอึก สายตาเหลือบมองไปยังพยาบาลในชุดขาวกำลังเช็ดตัวให้พิมพ์ลดาก็นึกยกย่องหล่อนในใจ

เมื่อเห็นนายแพทย์ชื่อดังเดินเข้ามาพร้อมถาดยา มัลลิกาจึงวางแขนของพิมพ์ลดาลง หลีกทางให้คุณหมอทำการรักษา คุณหมอทรงยศจำต้องเดินไปยังสายให้น้ำเกลือของคนไข้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ขณะเช็ดแอลกอฮอล์บนทางให้ยา มือก็เกิดสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

อาการของพิมพ์ลดามีแต่ทรุดกับทรุด ยาที่ให้เพียงแค่ยื้อชีวิตเอาไว้ให้นานขึ้นเท่านั้น และทุกครั้ง เขาต้องลุ้นแทบขาดใจว่าหล่อนจะยังประคองลมหายใจเอาไว้ได้

“ให้มิ้งฉีดแทนมั๊ยคะ”

อาจารย์หมอเหลียวมองพยาบาลสาว แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก็ส่งกระบอกฉีดยาในมือให้มัลลิกาทันที

“ช้าๆนะ” อาจารย์หมอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มองยาในกระบอกค่อยๆไหลเข้าไปตามสายน้ำเกลือ อีกตาเหลือบมองตัวเลขแสดงอัตราการเต้นของหัวใจกับความดันโลหิต

เหมือนว่าจะยังรักษาชีวิตรอดต่อไปได้อีกหนึ่งวัน นึกขอบคุณความใจกล้าของมัลลิกา ตอนนี้พวกเขาทั้งสองก็เหมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว

         หลังจากคุณหมอทรงยศออกไปได้ไม่นาน แม่บ้านของตระกูลอัศวเหมก็เดินกลับเข้ามาหลังออกไปพักรับประทานอาหาร

         “โธ่คุณหนูของป้า”

ป้าตุ้มลูบมือของพิมพ์ลดา น้ำเสียงเศร้าสร้อย ก่อนจะเดินตรงมากระชากร่างของมัลลิกาจนถลาล้มลงกับพื้น

“ไสหัวไป ฉันจะนั่งใกล้ๆคุณหนู”

         มัลลิกาลุกขึ้นปัดชุดขาว โดนแบบนี้ตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้วแต่เธอก็ลืมระวังตัวทุกที หญิงสาวมองถุงข้าวของถูกทิ้งไว้บนพื้น จึงเดินไปเก็บและลงมือจัดเรียงของให้เข้าที่ ส่วนใหญ่เป็นน้ำดื่มและของใช้ส่วนตัวของป้าตุ้ม

“ข้าวเธออยู่ในกล่อง รีบกินซะ”

มัลลิกามองเห็นแต่แรกแล้ว แต่เธอไม่รู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด เปิดออกดูก็พบว่าเป็นข้าวราดไข่เจียว อาหารถูกทิ้งจนเย็นชืด หน้าตาไม่น่ารับประทาน แต่ก็จำต้องกินเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ

         นับตั้งแต่วันที่ถูกจอมทัพสอบปากคำ ไม่ใช่สิ วันที่ถูกตั้งข้อกล่าวหา ‘จงใจละเลยคนรักและฆ่าคนรักของเขาทางอ้อม’ มัลลิกาก็ถูกย้ายมาเป็นพยาบาลส่วนตัวให้กับพิมพ์ลดา หากหล่อนยังมีลมหายใจ เธอก็ยังสามารถมีลมหายใจ แต่หากหล่อนหมดลมหายใจ เธอก็ต้องตายตามไปด้วย

เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมหรือเปล่านะ เธอไม่ค่อยรู้กฏหมาย แต่ถึงจะรู้ กฏหมายจะสามารถนำมาใช้กับคนมีอิทธิพลแบบเขาได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง

         ขนาดเธอถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ในห้องนี้ตลอด 24 ชม. มาร่วมหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นความผิดปกติที่ตรงไหน บางทีถ้าหากเขาฆ่าเธอขึ้นมาจริงๆ โรงพยาบาลแห่งนี้ก็คงแค่ส่งศพของเธอกลับบ้านนอกให้ครอบครัวจัดการทำพิธีทางศาสนาก็เท่านั้น นึกถึงเรื่องนี้ ในใจของมัลลิกาก็ปวดร้าว เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะไปไหว้ศพของพี่สาวเป็นครั้งสุดท้าย

         “ถ้าไม่อยากกินนักก็เอามานี่”

ข้าวกล่องในมือที่พึ่งทานไปได้สามคำถูกกระชากออกไป มัลลิกามองกล่องข้าวถูกโยนลงถังขยะโดยไม่นึกเสียดาย “สำออยนัก ไม่ต้องมาบีบน้ำตา แค่นี้มันยังไม่สาสมกับที่พวกเธอสองพี่น้องทำกับคุณหนูด้วยซ้ำ”

ป้าตุ้มว่าพลางยกเท้าขึ้นถีบใส่ร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มัลลิกาไม่ได้หลบ เธอเหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัว ปล่อยให้ป้าตุ้มระบายความโกรธแค้นออกมาตามใจชอบ

ก่อนหน้านี้เธอตั้งคำถามกับตัวเองหลายต่อหลายครั้ง ว่าเรื่องราวทั้งหมดเธอผิดที่ตรงไหน พี่สาวของเธอชดใช้ด้วยชีวิตไปแล้ว ส่วนเธอก็เพียงแค่พยายามช่วยชีวิตพี่สาวเท่านั้น เมื่อคำถามไร้ซึ่งคำตอบ หญิงสาวก็คร้านจะหาคำตอบอีก ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

ตอนที่จอมทัพเดินเข้ามา มัลลิกายังไม่หลับ แต่เธอก็แสร้งหลับตา พยายามไม่ขยับตัว

         เสียงเก้าอี้ถูกลากเข้าไปจนชิดติดขอบเตียง ตัวเธอปูผ้านอนบนพื้นชิดกำแพงด้านหลังของเก้าอี้ เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายนั่งหันหลังให้ จึงลืมตาขึ้นมอง เห็นเงาของแผ่นหลังในชุดเครื่องแบบนายตำรวจเต็มยศ แผ่นหลังที่ควรจะดูแข็งแกร่งกลับดูอ่อนแอได้อย่างไม่น่าเชื่อ

         เป็นอีกหนึ่งคืนที่มัลลิกาเห็นจอมทัพนั่งกุมมือของพิมพ์ลดาแนบข้างแก้มโดยไม่ได้เอ่ยอะไร

เขามาเยี่ยมพิมพ์ลดาทุกคืน ไม่มีวันไหนไม่มา บางครั้งมาหัวค่ำ บางครั้งก็มาดึกดื่น ทุกครั้งเขาจะทำเพียงแค่นั้น นั่งจับมือเธอ ราวสองสามชั่วโมงก็กลับไป

มัลลิกาหลับตาลง ยิ่งมองเธอก็ยิ่งเกิดความรู้สึกผิด บางทีมันอาจจะเป็นความผิดของเธออย่างที่เขาว่าจริงๆ

พึ่งคล้อยหลับไปได้ไม่นาน ร่างกายพลันตื่นตัวจากอาการปวดร้าวรอบลำคอ ตัวเธอลอยขึ้นจากพื้น มัลลิกาตกใจลืมตา เห็นเป็นดวงตาดำมืดของจอมทัพจ้องมองในระยะประชิด มือเอื้อมมาจับที่คอของตนเองก็พบกับฝ่ามือของเขาบีบรัดอยู่ อยากส่งเสียงแต่แค่หายใจยังทำไม่ได้

เธอเจ็บปวดเหมือนคอกำลังจะหัก เพียงเสี้ยววินาทีที่เหมือนจะตายจริงๆ เขาก็ปล่อยมือ

“แค่กๆๆ”

มัลลิกาล้มพับลงกับพื้น รู้สึกปวดแสบปวดร้อน ยังไม่ทันตั้งหลักปลายคางก็ถูกบีบแน่น กระชากใบหน้าให้หันกลับมา แววตาที่มองเธอมีเพียงความอาฆาตแค้น เขาสามารถฆ่าเธอได้จริงๆ

มัลลิกาไม่อาจห้ามน้ำตา แม้รู้ว่าน้ำตาไม่ช่วยอะไร ยิ่งเขาเห็นน้ำตาของเธอ เขาก็มีแต่จะยิ่งทำรุนแรง

เมื่อได้ระบายความโกรธออกไปบ้าง จอมทัพก็สะบัดตัวเดินออกจากห้อง หากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นนานอีกสักนาที เขาคงฆ่าหล่อนตายคามือ

เห็นใบหน้าเหยียบเย็นของเจ้านายเดินผ่านไป ธีรเมศฐ์ก็อดชำเลืองมองผู้หญิงอีกคนในห้องไม่ได้ เกิดความรู้สึกเวทนาขึ้นจับจิต