4.คนหน้าดุที่ทำให้ใจสั่น (2)

ครู่หนึ่งตมิสาก็ออกมาหน้าสำนักงานพร้อมกระเป๋าใบเล็กๆ เตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอก แม้ยังไม่แน่ใจว่าจะไปอย่างไรก็ตาม เธอล้างแผลด้วยน้ำสะอาดและใช้ผ้าเช็ดหน้าพันชั่วคราว แม้เจ็บหน่อยหากแผลก็ไม่ลึกจนน่ากลัว

“ถ้าจะออกไปข้างนอกก็ไม่น่าพามันมาด้วย”

เสียงเข้มดุดันทำเอาคนเพิ่งออกมาชะงักเท้านิดๆ พยายามไม่เข้าไปใกล้ ปล่อยให้ชายหนุ่มคุยกับเด็กสองคนของเขาไป

ร่างสูงใหญ่กอดอกมองจอยกับจีจี้ด้วยสายตาดุ ทั้งสองคนมีหน้าที่เลี้ยงลิตเติ้ลในตอนที่น้องสาวเขาไม่อยู่ ปกติก็เห็นออกมาคนเดียว อีกคนดูสุนัข ไม่ออกมาด้วยกันแบบนี้ ซึ่งทั้งคู่ได้แต่ก้มหน้าจ๋อยรับผิด ขณะที่จอยอุ้มลิตเลิ้ตไว้

“พามันกลับไป แล้วก็ไม่ต้องเอาออกมาอีก”

ทั้งสองคนเงยหน้าอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูด

“ทำไม มีอะไร”

“เอ่อ...คือ...คุณ...”

“มะ...ไม่มีค่ะ”

จีจี้จะพูดบางอย่างแต่จอยสวนขึ้นมาก่อน

“ตกลงมีหรือไม่มี”

คนของเขาหน้าเสีย หันมองกันเอง ต่างก็ส่งสายตาให้กันชนิดที่ดูออกว่ามีปัญหา

จามิกรพอมองออกแต่ไม่อยากซักไซ้ให้เสียเวลาเพราะสิ่งสำคัญตอนนี้คือพาบัญชีสาวไปทำแผล

“มีอะไรไว้ไปคุยกันที่บ้านก็แล้วกัน กลับไปได้แล้ว”

คำสั่งของเขาทำเอาทั้งสองคนสะดุ้ง แต่ก็ต้องทำตามคำสั่งนายหนุ่ม

สายตาคู่เข้มดุมองจอยกับจีจี้ขี่มอเตอร์ไซค์ซ้อนกันไปอย่างจ๋อยๆ พร้อมสุนัขตัวน้อยแล้วจึงหันกลับมาก็เห็นตมิสายืนตัวลีบอยู่ จามิกรส่ายหน้าหากก็พยายามพูดเสียงเรียบไม่เข้มมากนัก

“ขึ้นรถ ผมจะพาไปหาหมอ”

ตมิสาขยับตัวในทันทีอย่างไม่มีโอ้เอ้ เพราะได้เห็นแล้วว่าเจ้านายของตนกำลังอารมณ์ไม่ดีนัก เธอไม่อยากเพิ่มความหงุดหงิดให้เขา

ภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบตั้งแต่ออกมาจนถึงโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล กระทั่งเธอทำแผลเสร็จแล้วกลับก็ยังเหมือนเดิมทำเอาหญิงสาวอึดอัด หายใจไม่ค่อยทั่วท้องนักเพราะพยายามหายใจให้เบาที่สุด นึกกลัวคนทำหน้ายักษ์ตลอดเวลาอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่าจะตอนขับรถหรือกลับออกมาจากห้องหลังฉีดยาและทำแผลเธอก็เห็นเจ้าของร่างสูงใหญ่ตีหน้าเข้มนั่งกอดอกรออยู่

ในเมื่อเธอกับเขาก็แทบจะไม่ค่อยพูดจากันเท่าไรนักหลังจากวันสัมภาษณ์ อีกอย่างนับแต่วันที่เห็นเจ้านายของตนถอดเสื้อ ตมิสาก็พยายามเลี่ยงเขาตลอด แทบไม่กล้ามองหน้าหรือสบตา เพราะแม้ไม่มอง บ่าไหล่หนากำยำ กล้ามอกแน่นกว้าง กล้ามท้องตึงเต็มไปด้วยซิกซ์แพ็คก็ยังติดตาอย่างลืมไม่ลง เพียงเท่านี้เธอก็รู้สึกแก้มร้อนซู่ ใจเต้นทุกครั้งที่บังเอิญเจอเขาแล้ว

คนที่ขับรถอยู่เหลือบมองเจ้าของร่างเล็กเป็นระยะ เห็นมือบางลูบแขนตัวเองเบาๆ จึงเอ่ยถามขึ้น

“หนาวเหรอ”

“เอ่อ...”

ตมิสาสะดุ้งนิดๆ หันมองชายหนุ่มแวบหนึ่งแล้วหลุบตาลงต่ำ

“เปล่าค่ะ แค่เผลอลูบแผลน่ะค่ะ”

ใบหน้าคมคายที่มีไรเคราชัดเจนอย่างที่เจ้าตัวไม่ใส่ใจโกนเท่าไรพยักเล็กน้อยรับรู้แล้วต่างก็เงียบไป

นอกจากโดนกัดแล้ว ตมิสามีแผลถลอกที่ข้อศอกและคงมีรอยช้ำตรงเข่าในข้างเดียวกัน หากเดาไม่ผิด แต่เพราะเจ้าตัวใส่กางเกงยีนผ้าหนาสีดำคงช่วยบรรเทาได้มากกว่าส่วนศอก จามิกรนึกขัดใจที่หญิงสาวเจ็บตัวอีกแล้ว แถมครั้งนี้ยังในไร่ของเขา แม้จะเพราะความสะเพร่าของเธอเอง ทว่าชายหนุ่มก็คิดว่าส่วนหนึ่งมาจากคนของตนที่เอาลิตเติ้ลมาไว้ที่สำนักงานอย่างไม่ควรทำ

“คุณเจ็บเยอะเหมือนกัน ผมอนุญาตให้กลับบ้านพักได้เลย พรุ่งนี้ถ้ามีไข้ก็ลางานกับสาวิตได้เลยนะ เอาเป็นว่าไม่ต้องมาก็ได้ ถือว่าผมรับรู้แล้ว”

“เอ่อ ฉันคิดว่าน่าจะไม่เป็นไรมาก”

“พักไปเถอะ”

“แต่ว่า...”

“ผมสั่งให้พักก็พักเถอะน่า”

จามิกรเสียงเข้มจัดแม้จะไม่ได้หันมองหญิงสาวก็ตาม โมโหคนของตัวเองแล้วก็โมโหคนเจ็บด้วย มีอย่างที่ไหนโดดมาขวางรถหน้าตาเฉย เขารู้ว่าเธอเห็นรถเขา แต่เขาไม่เห็นลิตเติ้ลเพราะมันตัวเล็ก ทั้งยังมีซุ้มดอกไม้เตี้ยอยู่ตรงส่วนหน้าลานจอดรถสำนักงานอีกด้วย ตมิสาปกป้องสุนัขของน้องสาวเขา ชายหนุ่มจึงไม่รู้จะดุอย่างไรที่เจ้าตัวทำอะไรโดยไม่คิดถึงชีวิตอย่างนี้

ตมิสาหุบปากฉับ กลั้นหายใจอย่างลืมตัวแล้วแอบเป่าออกมาช้าๆ เธอไม่ค่อยชินกับคนดุ บิดากับพี่ชายเธอใจดีมาก น้อยครั้งที่จะดุหรือขึ้นเสียงกับเธอ แม้จะกระทบกระทั่งกับแม่เลี้ยงสาวบ่อยครั้งและบิดาเสียงเข้มแต่เธอก็รู้ว่าท่านเพียงแค่ปรามให้เห็นแก่ท่านบ้างเท่านั้น ส่วนพี่ชายก็ใช้เหตุผลคุยกันตามนิสัยสุขุมของเขามากกว่า มาเจอคนเข้มดุ เสียงดังตลอดเวลาอย่างเจ้านายของไร่ฤทธากาจ ทำเอาเธอใจหายใจคว่ำทุกทีที่ต้องเข้าใกล้

แน่นอนว่าหุ่นล่ำบึกของเขาก็มีอิทธิพลน่าเกรงขามต่อใจดวงน้อยไม่แพ้กัน ก็เธอเพิ่งเคยเห็นแผงอกเปลือยเปล่าล่ำๆ ของผู้ชายเลยสักครั้งในชีวิตนี่นา

“ผมไปส่งคุณที่บ้านพักเลยก็แล้วกัน เอากระเป๋ามาแล้วนี่”

คนเป็นลูกน้องอึกอัก แต่เพราะโดนดุมาแล้วจึงไม่กล้าค้าน

“เอกสารการเงินผมจะกลับไปเซ็นให้ แล้วอันไหนด่วนให้สาวิตจัดการไปก่อน เขารู้อยู่แล้ว”

“ค่ะ”

ในเมื่อชายหนุ่มสั่งการจนจบความอย่างนี้แล้ว พรุ่งนี้เธอก็คงต้องหยุดตามคำสั่งของเขา และเรื่องเอกสารบัญชีเธอก็เพียงจัดทำดูแลจัดเก็บ ไม่ได้มีหน้าที่เบิกจ่ายเงินถือเงินแต่อย่างใด ทุกอย่างผู้จัดการไร่เป็นคนจัดการ

=====