ตอนที่ 2: กลยุทธ์พิชิตใจ

ตอนที่ 2: กลยุทธ์พิชิตใจ

เช้าวันที่ควรจะสดใสของใครหลายคน กลับกลายเป็นวันมหาโหดของเหล่านักศึกษาปีหนึ่ง คณะนิเทศศาสตร์ เพราะโจทย์ใหญ่จากอาจารย์ที่สั่งให้นำภาพถ่ายส่งเข้าประกวดนิทรรศการ ซึ่งงานนี้ไม่ได้มีแค่ความภูมิใจเป็นเดิมพัน แต่ยังมีคะแนนเก็บก้อนใหญ่ที่ทำเอาทุกคนนั่งไม่ติด

“โอ๊ย! จะบ้าตายรายวัน อาจารย์สั่งงานอะไรเนี่ย ให้เวลาเตรียมตัวแค่สามวัน แถมต้องส่งวันจันทร์อีก สุดยอดไปเลยครับ!” เสียงโวยวายนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากธีมเจ้าเก่าเจ้าเดิม

“เลิกบ่นน่าธีม ยังไงเราก็มีเวลาตั้งสามวัน รวมเสาร์อาทิตย์ด้วย มอก็หยุดพอดี งั้นพวกเราหาสถานที่ไปถ่ายรูปกันเถอะ” ปันฟ้าพูดปรามด้วยความใจเย็นตามสไตล์

“แล้วจะไปที่ไหนดีล่ะ? เชียงใหม่ไหม? หรือเชียงรายดี?” อั่งเปาเสนอเป็นคนแรก

“ไม่เอาอ่ะเคยไปกันบ่อยแล้ว ไปหนองคายกันไหมมึง” ธีมสวนขึ้นทันทีจนอั่งเปาหน้ามุ่ย

“เราลองไปทะเลกันดูไหม? พวกเรายังไม่เคยไปถ่ายงานที่ทะเลด้วยกันเลยนะ” ฉันลองเสนอไอเดียบ้าง

“ทะเลก็ดีนะ แล้วจะไปที่ไหนกันดีล่ะ?” ปันฟ้าถามย้ำ

“เกาะเต่า-เกาะนางยวนไหม? เราจำได้ว่าคุณอามีโรงแรมอยู่ที่

สุราษฎร์ธานีพอดี” ใช่สิ! ฉันลืมไปได้ยังไงว่าครอบครัวเรามีกิจการอยู่ที่นั่น

“จริงด้วย! งั้นไปสุราษฎร์กันนะ จะได้ไม่ต้องวุ่นวายหาที่พักด้วย ทุกคนโอเคไหม?” เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้าตกลงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แผนการออกทริปจึงเริ่มต้นขึ้น

ระหว่างที่กำลังคุยกัน ฉันเหลือบไปเห็นอั่งเปากำลังเก็บของ เตรียมตัวจะมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่ง… ซึ่งก็คงไม่พ้นคณะวิศวะฯ แน่นอน ฉันจึงรีบคว้าแขนเพื่อนไว้

“เดี๋ยว ๆ จะไปไหนน่ะอั่งเปา?” ฉันแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบดี

“ไปหาพี่แทนไง แกมีอะไรหรือเปล่า?” มันหันมามองอย่างสงสัย ฉันเลยชูของในมือให้ดู

“เอ้า! ไหนบอกว่าจะแอบเอาไปวางให้พี่เขาเองไง?” ตอนแรกก็ว่าจะแอบเอาไปวางไว้เองแต่ดันมีสถานการณ์ฉุกเฉินซะก่อน

“ก็ใช่… แต่พอดีวันนี้ฉันต้องกลับบ้าน เฮีย ๆ มารับน่ะ เลยแวะไปเองไม่ได้ ฝากแกหน่อยนะ” อั่งเปาพยักหน้ารับของไปอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินจากไป

“วันนี้กลับบ้านเหรอ?” สีครามหันมาถามด้วยสีหน้าสงสัยเพราะฉันไม่ได้บอกไว้ก่อน

“ใช่ ๆ คุณแม่โทรตามน่ะ เดี๋ยวว่าจะบอกเรื่องไปทะเลด้วยเลย สีครามกลับด้วยกันไหม? แม่คงคิดถึงหลานรักจะแย่แล้ว” สีครามเป็นอีกคนที่แม่ฉันเองก็รักมากเช่นกันเพราะเขาเลี้ยงสีครามคู่มากับฉัน

“เอาสิ เราเองก็คิดถึงรสมือคุณอาเหมือนกัน” สีครามยิ้มรับก่อนจะหันไปบอกเพื่อนคนอื่น ๆ

“งั้นพวกเราแยกย้ายกันตรงนี้เลยนะ”

ทุกคนแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง ส่วนธีม… รายนั้นคงไม่พ้นสนามแข่งรถงานอดิเรกที่เจ้าตัวรักพอ ๆ กับการถ่ายรูปนั่นแหละ

            ยามเย็น ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์

“เอ…วันนี้แม่สาวรหัสลับของมึงหายไปไหนนะไม่เห็นเอาของมาส่งเลย หรือว่าเขาถอดใจไม่อยากจีบมึงแล้ววะไอ้ดิน?” อาทิตย์จอมกวนประสาทประจำกลุ่มเอ่ยทักขึ้น

“อาทิตย์…มึงไม่พูดก็ไม่มีใครว่ามึงเป็นใบ้นะเงียบ ๆ บ้างก็ดี” ผมนึกขอบใจไอ้แทนจริง ๆ ที่ช่วยขัดจังหวะมันให้

“นู่นไง น้องอั่งเปาเดินมาแล้ว แต่ไม่รู้จะมีของฝากจาก รหัสลับ W มาด้วยหรือเปล่านะอยากรู้จังเลย” เวนิสเพื่อนอีกกับคนร่วมวงแซะด้วย

“เราก็อยากรู้เหมือนกัน…” ผมเปรยขึ้นลอย ๆ

“ฮั่นแน่! ที่แท้ก็รอน้องเขาอยู่นี่เอง” เพื่อนในกลุ่มรีบโห่ฮาขึ้นมาทันที

“ที่บอกว่าอยากรู้น่ะ…คือไม่ได้อยากรู้เรื่องตัวเองแต่อยากรู้ว่าน้องในแชตที่มึงก้มหน้าพิมพ์อยู่น่ะใครกันแน่มากกว่า ว่าไงเวนิส? สงสัยต้องสืบบ้างแล้วมั้ง” ผมสวนกลับนิ่ง ๆ จนเวนิสหน้าเหวอไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“โอเค ๆ ไม่ยุ่งแล้วก็ได้ เชอะ!” พอสู้ไม่ได้มันก็สะบัดตูดหนีไปทันที

ทันทีที่พวกมันพูดกันจบ น้องเขาก็เดินมาถึงโต๊ะม๊าหินอ่อนที่พวกผมนั่งกันพอดี

“น้องอั่งเปามาพอดีเลย… คราวนี้มีคนฝากอะไรมาให้เพื่อนพี่ไหมเอ่ย?” ไอ้พวกนี้มันขี้สงสัยกันจริง ๆ จบคนหนึ่ง อีกคนก็เสียบต่อทันที!

“ก็เหมือนเดิมนั่นแหละค่ะพี่แทน อันนี้ของที่เพื่อนหนูฝากมาให้พี่ดิน” อั่งเปาพูดพลางยื่นถุงขนมและแก้วกาแฟมาให้ผม

“คราวนี้เป็นอะไรล่ะเนี่ย” สิ้นเสียงไอ้คนมือไวอย่างไอ้อาทิตย์ มันก็ฉวยถุงจากมือผมไปเปิดดูทันที

ในนั้นมี บราวนี่ช็อกโกแลต เนื้อหนึบและ กาแฟลาเต้ อีกหนึ่งแก้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจเต้นแปลก ๆ กลับเป็น รูปถ่ายโพลารอยด์ ที่แนบมาด้วย

มันเป็นรูปดอกไม้ในแจกันที่วางรับแสงแดดยามเช้าข้างประตูกระจก มองเห็นท้องฟ้าสีครามอยู่รำไร แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือในบานกระจกเงา กลับปรากฏ ‘เงาสะท้อน’ เสี้ยวใบหน้าเล็ก ๆ ของคนถ่ายที่เจ้าตัวคงไม่ทันสังเกต เธอปล่อยผมยาวสลวยและใส่แว่นสายตา แม้จะเห็นไม่ชัดเจนเพราะแสงที่สะท้อนออกมา หัวใจผมของกระตุกทีหนึ่งเมื่อเห็นเงาสะท้อนลาง ๆ นั่น แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าแล้วแว่นกรอบบางเพียงเล็กน้อย แต่กลับให้ความคุ้นเคยได้อย่างน่าประหลาดใจ แต่กลับดึงดูดสายตาผมจนละไปไหนไม่ได้‘สงสัยจะไม่ได้ตรวจรูปก่อนส่งล่ะมั้ง… รหัส W’

ผมรีบคว้าใบโพลารอยด์นั้นมาเก็บไว้เองก่อนที่พวกสอดรู้สอดเห็นจะทันสังเกตเห็นสิ่งเดียวกับผม พร้อมกับอ่านข้อความสั้น ๆ ที่เขียนทิ้งท้ายไว้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาว่า

ช่วงนี้เห็นพวกวิศวะต้องปั่นโปรเจกต์กันดึก ๆ ฉันเลยส่งบราวนี่กับลาเต้หวานน้อยมาให้เอาไปเติมพลัง อย่ามัวแต่ดูแบบเพลินจนลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะดูแลสุขภาพด้วยนะคะ….เป็นห่วง (ในฐานะของคนแปลกหน้าที่อยากรู้จัก)

            ….จาก W

“ผมกวาดสายตามองลายมือที่เขียนทิ้งท้ายไว้… ‘ในฐานะคนแปลกหน้าที่อยากรู้จัก’ ประโยคนี้ทำให้ผมเผลอกำใบโพลารอยด์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างจากเงาสะท้อนในกระจกบวกกับถ้อยคำที่ดูใส่ใจนั่น… มันทำให้ ‘คนแปลกหน้า’ คนนี้เริ่มมีตัวตนในความคิดของผมมากขึ้นทุกที”

“พี่ปฐพีคะ เป็นยังไงบ้างหรอค่ะของที่ได้วันนี้ถูกใจหรือเปล่าเจ้าของเขาคงอยากรู้แล้วล่ะค่ะ” แต่ทันทีที่น้องพูดจบก็มีเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาก่อนที่ผมจะได้พูดตอบ

            กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

“พูดยังไม่ทันขาดคำเลย สงสัยโทรมาเช็กผลงาน” ก่อนที่น้องจะรับสายน้องชูมือถือให้พวกผมดูแต่ไม่ได้โชว์ชื่อแแล้วน้องก็รีบรับสายทันที

“ฮัลโหลสาว เป็นยังไงบ้างส่งถึงมือแล้วใช่ไหม” ทันทีน้องรับสายพวกผมก็เห็นน้องทำหน้าแบบหมั่นไส้เพื่อนตัวเอง

“ใจคอจะไม่ถามเพื่อนคนนี้หน่อยหรอว่ามาคณะวิศวะยังไงใจคอจะถามแค่เรื่องพี่เขาอย่างเดียวเลยหรอ” อั่งเปาพูดด้วยนํ้าเสียงที่ประชดประชันนิดหน่อย

“โอ๋ ๆ ไม่งอนเรานะ เรารู้ไงว่าพี่แทนไม่ปล่อยให้เธอเดินไปเองหรอกจริงไหมล่ะ”

“รู้ดีจริง เราส่งของถึงมือพี่เขาแล้วสบายใจได้มั้ง” น้องพูดด้วยนํ้าเสียงหยอกล้อกับเพื่อน

“โอเคงั้นแค่นี้นะฉันแค่อยากรู้เฉย ๆ” หลังจากนั้นก็วางสายกันไป

“เออ พี่แทนค่ะ พรุ่งนี้นัดของเราต้องเลื่อนไปก่อนนะคะ” แทนรีบสวนขึ้นมาทันที

“เอ้า ทำไมล่ะครับ หนูจะไปไหนครับ” ไอ้แทนทำหน้าตาน่าสงสารแล้วเข้าไปอ้อนน้องแต่ถ้าท่าทางของมันสำหรับพวกผมมันไม่ได้น่าเอ็นดูสักเท่าไร มันเหมือนจะอ้อนให้น่าโดนถีบซะมากกว่า

“อาจารย์ให้พวกหนูปี1ทุกคนในสาขาภาพถ่ายส่งเข้าประกวดนิทรรศการให้เวลาสามวันในการจัดหาภาพ แล้วส่งในวันจันทร์กลุ่มหนูก็เลยว่าจะไปสุราษฎร์เพื่อถ่ายภาพ” น้องอธิบายให้แทนคุณฟังจบแล้วน้องก็พูดต่อ

“พวกพี่ไปด้วยกันไหมคะ พวกหนูจะไป “เกาะเต่า-เกาะนางยวน” น้องถือโอกาสชวนพวกผม

“เอาสิ ไป ๆ ไหน ๆ ม.ก็หยุดตั้งสามวันแล้วยังมีเสาร์อาทิตย์อีก ที่สำคัญช่วงนี้พวกเราแทบไม่ได้หยุดพักเลย ถือว่าไปพักผ่อนแล้วกันนะ” เป็นเวนิสที่ตอบรับก็อย่างที่บอกช่วงนี้พวกผมมัวยุ่งกับโปรเจกต์

พวกผมพยักหน้าตอบตกลงที่จะไปทริปนี้ของน้อง ๆ สักพักน้องก็ทำหน้าตกใจแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ขยุกขยิก ทำหน้าตารู้สึกผิด จนไอ้แทนต้องรีบถามน้องเขาทันที

“หนูคะ เป็นอะไรหรือคะ” น้องหันไปตามที่ไอ้แทนเรียกแล้วน้องน้องไม่ตอบได้แต่ส่ายหน้าแทนคำตอบ

            กลุ่ม:“หมาสองแมวสาม”

“แงง ทุกคนเค้าทำเรื่องอีกแล้ว” อั่งเปารีบทักบอกเพื่อน ๆ และทำตัวเลิ่กลัก

“ทำเรื่องอะไรหรอ ดีหรือไม่ดีล่ะ “ปันฟ้าตอบกลับมาทันที

“อาจจะดีและก็อาจจะไม่ดีอ่าา” อั่งเปาตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

“งั้นว่ามาสิเรื่องอะไร ที่ว่าทั้งดีแล้วไม่ดี” ฉันเลยตอบกลับไปบ้าง

“ก็ฉันเผลอปากชวนพวกพี่เข้าไปอ่ะดิ ก็เพราะว่าฉันเห็นพี่แทนบ่นว่าเหนื่อย เลยอยากให้ไปพักผ่อนด้วยกัน” อั่งเปาพิมพ์มาทันที

“พวกพี่ไหนอั่งเปา รุ่นพี่ในคณะเราหรอหรือใครอีก” สีครามที่อ่านเฉย ๆ ได้ตอบกลับมา

“คือ…พวกพี่แทนอ่าทั้งกลุ่มเลยเค้าขอโต้ดนะเว” อั่งเปารีบขอโทษทันที

“สรุปชิบหายของจริงแล้วมึง @wanwayla” ธีมมันส่งข้อความมาทับถมให้กับความซวยของฉันในครั้งนี้ทันที เออ ชิบหายของจริง ตัวฉันเองก็ยังช็อกอยู่ ถึงกับพิมพ์ตอบโต้อะไรไม่ได้เลย

“@Angpao คราวหลังหายใจเข้าลึกก่อนตอบนะอั่งเปา” สีครามแซวอั่งเปานาน ๆ ทีสีครามจะนึกแซวเพื่อน

“@ทุกคนฉันขอเวลาไปทำสมาธิก่อนนะ หรือไม่ก็ไปหัดกลั้นหายใจใต้นํ้าก่อนนะทุกคน ฮืออออ” ฉันได้แต่นึกทำใจเพราะคงทำอะไรไม่ได้แล้วทะเลสุราษฎร์ที่ว่าร้อน คงไม่เท่าหน้าของฉันที่กำลังไหม้ในตอนนี้แน่ ๆ