ตอนที่ 1: ปฏิบัติการจีบรุ่นพี่

ตอนที่ 1: ปฏิบัติการจีบรุ่นพี่    

บรรยากาศเช้าวันใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัยดูจะสดใสกว่าทุกวันสำหรับ ‘วันเวฬา’ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยแบกไว้ตลอดหลายเดือนดูจะเบาบางลงไปทันทีที่ภาพใบหน้าของ ‘นายวิศวะ’ คนนั้นแวบเข้ามาในหัว

“พวกมึง!”

เสียงใสตะโกนนำมาก่อนตัว ทำให้กลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งอออยู่ใต้ตึกนิเทศศาสตร์เงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว

“มาทรงนี้… ตกหลุมรักรอบที่ร้อยแปดแล้วสิมึง” ธีม เพื่อนปากร้ายประจำกลุ่มชิงขัดขึ้นทันควัน “ตบปากตามอายุเดี๋ยวนี้ถ้าจะบอกว่าเป็นคนในชุดกาวน์คนเดิม”“คนใหม่ย่ะ!” วันเวฬายืดอกตอบอย่างมั่นใจ “ชื่อพี่ปฐพี วิศวะปี 2 หล่อ นิ่ง ใจดีเหมือนพระเอกนิยายเป๊ะ”

“พี่ดินน่ะเหรอ?” อั่งเปา โพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่ม “ถือว่าแกตาถึงนะเวฬา พี่เขาเป็นเพื่อนสนิทพี่แทนแฟนเราเอง ประวัติสะอาดกริบ ข้อมูลแน่น บอกเลยว่าคนนี้… ผ่าน!”

“เดี๋ยวนะ…” ปันฟ้า สาวมาดนิ่งขยับแว่นพลางช็อตฟีลเบา ๆ “วิศวะปี 2 ดีกรีเฮดว้ากเชียวนะเว ประวัติเขาเงียบขนาดนั้น แกแน่ใจนะว่ารอบนี้จะไม่ต้องไปยืนร้องไห้เหมือนตอนวิ่งตามพี่หมอคนก่อน?”

สีคราม พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของวันเวฬาขมวดคิ้ว มองน้องสาวด้วยสายตาเป็นห่วง “ถ้ามันลำบากนักก็พอเถอะเวฬา เราไม่อยากเห็นเธอเหนื่อยวิ่งตามใครจนหอบอีก… แต่ถ้าเธอยืนยันจะลุย เราก็จะคอยดูอยู่ห่าง ๆ แล้วกัน” สมกับเป็นสีคราม ยังติดนิสัยชอบเห็นฉันเป็นเด็กน้อยอยู่

วันเวฬายิ้มกว้างพลางส่ายหน้า “คราวนี้ไม่วิ่งตามจนหอบแล้วค่ะสีคราม เพราะเวฬาจะเดินเข้าไปหาเขาตรง ๆ เลย! เปา… แกคือความหวังของหมู่บ้าน ฉันจะส่งเสบียงพร้อมรูปโพลารอยด์รหัส ‘W’ ฝากแกผ่านพี่แทนไปส่งให้พี่ดินที”

“โห… คิดแผนเสร็จตั้งแต่ขี่รถพ้นหน้าคณะเขาเลยเหรอ? ยอมใจความพยายามมึงจริง ๆ ว่ะ” ธีมส่ายหัวพลางขำในลำคอ

"เออ! พักเที่ยงนี้เลยนะเปา เดี๋ยวเราโทรสั่งขนมร้านเจ้าประจำให้มาส่งที่เลย ฝากด้วยนะเพื่อนรัก!”

“โอเค ๆ เดี๋ยวเราจัดให้เลย” อั่งเปาพูดตอบพล่าวยิ้มให้กับความที่เพื่อนอยากมีแฟน

            ช่วงพักกลางวัน คณะวิศวะ

บรรยากาศในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านิสิตเสื้อช็อป แต่โต๊ะหินอ่อนตัวยาวริมสุดกลับดูสงบกว่าจุดอื่น เพราะเป็นที่จับจองของกลุ่มคนดังประจำคณะอย่าง ปฐพี อาทิตย์ แทนคุณ และ เวนิส

“เออ กูว่าจะถาม… เมื่อเช้ามึงไปช่วยใครที่ไหนมาวะ” แทนคุณถามขึ้นด้วยความอยากรู้ นาน ๆ ทีเพื่อนมาดนิ่งของเขาจะมีวีรกรรมเป็นพ่อพระ

“เอาจริงกูก็ไม่รู้หรอกว่าใคร เห็นเขายืนเกาหัวอยู่ข้างรถ ท่าทางน่าสงสารก็เลยเข้าไปช่วยแค่นั้นเอง” ผมตอบแบบขอไปที แต่ก็ไม่วายมีเสียงกวนเบื้องล่างดังสวนมา

“ไงครับเพื่อน… วันนี้จะมีสาวส่งขนมให้อีกไหมน้ำ” เป็นไอ้อาทิตย์ที่วัน ๆ ไม่ทำห่าอะไรนอกจากกวนประสาทผมไปวัน ๆ

“นั่นไง… แฟนใครเดินมาแล้ว” เวนิสพูดขึ้นพร้อมพยักพเยิดหน้าไปทางทางเข้าโรงอาหาร ในกลุ่มเรามีแค่ไอ้แทนคนเดียวที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน ส่วนเวนิสน่ะหรอ… แอบคุยกับเด็กแต่เก็บเงียบกริบชนิดที่พวกผมยังล้วงความลับไม่ได้

“แฟนเราเอง มีไรไหมเวนิสตัวน้อย” แทนคุณตอบกลับเวนิสด้วยท่าทีดี๊ด๊าผิดกับมาดดุ ๆ ของมัน ก่อนจะรีบวิ่งไปรับอั่งเปาถึงที่

“เดินมาทำไมคะ แดดร้อน ๆ แบบนี้ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ เดี๋ยวพี่เอารถไปรับหนูเองที่คณะก็ได้นะคะ” แทนคุณปรายตามองแฟนสาวด้วยสายตาหวาน แต่แฝงไปด้วยความเอ็นดูและความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด ไม่เคยมีใครได้สายตาแบบนี้จากแทนคุณนอกจากอั่งเปาแฟนสาวของเขาคนเดียว

“ก็อั่งเปาเอาอันนี้มาให้ค่ะ” อั่งเปาชูกล่องขนมขึ้น แต่พอแทนคุณจะรับไป เธอกลับดึงหลบจนคนตัวสูงทำหน้าเหวอ

“อันนี้ไม่ใช่ของพี่ค่ะ แล้วก็ไม่ใช่ของหนูด้วย… แต่เป็นของที่เพื่อนหนูฝากมาให้ ‘พี่ปฐพี’ ค่ะ”

คำพูดของอั่งเปาทำเอาคนทั้งโต๊ะชะงัก ผมเลิกคิ้วมองกล่องขนมนั้นอย่างแปลกใจ

“ให้พี่หรอครับ?”

อั่งเปาพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะวางของทั้งหมดลงตรงหน้าผม ไอ้แทนที่โดนเมินถึงกับหน้ามุ่ย รีบเซ้าซี้ต่อทันที

“น้องอั่งเปาครับ พอจะบอกพี่ได้ไหมว่าใครฝากมาให้ไอ้ดินมัน?”

“ไม่บอกค่ะ… เจ้าของเขาฝากมาบอกแค่ว่า ‘ขอบคุณ’” อั่งเปาส่ายหน้ายิ้ม ๆ “หนูรับปากเขาไว้แล้วว่าจะไม่บอกใคร พี่ปฐพีรีบเปิดดูสิคะ หนูเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้างในมีอะไร”

ไม่ใช่แค่อั่งเปาหรอกครับที่อยากรู้ ไอ้เพื่อนตัวแสบสามตัวของผมตอนนี้ตาเป็นประกายสามัคคีกันเสือกอย่างพร้อมเพรียง

ผมค่อย ๆ แกะของออกมาทีละอย่าง… มีเค้กมะพร้าวกับขนมปังอบกรอบจากร้านดังที่ต้องต่อคิวยาวเหยียด แถมยังเป็นร้านโปรดที่ผมชอบกินบ่อย ๆ และอเมริกาโนเย็นอีกหนึ่งแก้ว ทุกอย่างถูกจัดเตรียมมาอย่างประณีตจนสัมผัสได้ถึงความตั้งใจ

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ รูปโพลารอยด์ ใบหนึ่ง…

มันเป็นรูปกระถางดอกไม้เล็ก ๆ ตรงริมหน้าต่าง มีแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาดูอบอุ่น ผมพลิกไปด้านหลังภาพ ลายมือบรรจงเขียนข้อความสั้น ๆ ไว้ว่า…

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้ ถ้าจะบอกว่าแค่เจอหน้าคุณครั้งแรกฉันก็ชอบคุณแล้ว… แต่คุณไม่ต้องชอบฉันตอบก็ได้ค่ะ แค่ขอให้ฉันได้ส่งของให้คุณแบบนี้ก็พอ ทานขนมให้อร่อยนะคุณปฐพี… ยิ้มบ่อย ๆ นะคะ โลกสดใสขึ้นเยอะเลย — จาก… W”

ผมรู้สึกสะดุดตากับประโยคที่ว่า “ไม่ต้องการให้ชอบตอบ” มันทำให้ผมเริ่มสนใจผู้หญิงคนนี้มากกว่าคนอื่นที่ผ่าน ๆ เข้ามาในชีวิตเขา

“น่าสนใจจริงผู้หญิงคนนี้” ผมคิดในใจแล้วผมก็มองภาพโพลารอยด์ในมือ นิ้วเรียวยาวลูบไปบนตัวอักษร W เบา ๆ ผมไม่ได้รู้สึกรำคาญเหมือนทุกครั้งที่มีสาว ๆ มาจีบ แต่มันกลับมีความรู้สึก ‘คุ้นเคย’ อย่างประหลาด… กลิ่นอายของข้อความนี้มันดูจริงใจและไม่ยัดเยียด

“ยิ้มบ่อย ๆ งั้นเหรอ…” ผมพึมพำกับตัวเองก่อนจะเผลอยกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว จนอาทิตย์หันมาเห็นเลยจัดการแซวผมเลยทันที

“ฮั่นแน่ มียงมียิ้มด้วยนะเพื่อนแบบนี้คิดไรเปล่าเนี่ย” เสียงกวนประสาทของอาทิตย์ได้เริ่มทำงานอีกครั้ง

“อาทิตย์… กินข้าวไปเถอะ ไม่ต้องพูดมาก” ผมปรามมันเสียงนิ่งหวังจะให้มันเอาข้าวอุดปากตัวเองไปซะ

“แน่ใจนะ ว่าไม่คิดไรน่ะ?” แทนคุณช่วยเสริมทัพอีกแรง แต่ผมเลือกที่จะเงียบแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ สายตายังคงเหลือบมองขนมสองอย่างนั้นเป็นระยะ

“ถ้าไม่สนใจ งั้นกูขอนะ” เวนิสทำท่าจะแกล้งดึงกล่องขนมไป ผมเลยรีบคว้ากลับมาทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮาของเพื่อนในกลุ่ม แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของใครบางคนก็ดังรัวขึ้นมา

            ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง!

ทุกคนชะงักและมองหน้ากันเลิ่กลั่ก จนอั่งเปารีบหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วบอกว่า “ของหนูเองค่ะ”

หน้าจอโชว์ข้อความรัว ๆ จากเพื่อนสนิทที่น่าจะลุ้นจนตัวโก่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของคณะ

‘เป็นไงบ้าง โอเคไหม’

‘ฮัลโหล ตอบหน่อยจ้า อ่านแล้วก็ตอบเราหน่อยสิ’

อั่งเปาแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของผมเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

“มาแล้วจ้า”

“ทุกอย่างโอเคดีเลยหล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“พี่เขามีแอบยิ้มด้วยนะแก”

อั่งเปาแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของผมเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงพิมพ์ตอบแชทที่รัวเข้ามาไม่หยุด

‘โทรได้ไหมอ่า’

“ได้ เดี๋ยวโทรไปเลย” อั่งเปาพูดพึมพำก่อนจะกดโทรออกแล้วมือของอั่งเปาไปโดนที่เปิดลำโพงโดยที่ไม่รู้ตัวแล้ววางไว้บนโต๊ะ

ไอ้อาทิตย์ที่กำลังอินจัดรีบโพล่งขึ้นมา “W ใครวะ? วิศวะฯ เราคนชื่อขึ้นต้นด้วย W เยอะมากเลยนะเว้ย วิเวียนปี 2 หรือจะเป็นพี่วาดดาวปี 3 หรือว่าน้องวิสกี้ดาวปี1?”

ผมส่ายหน้า “ถ้าเป็นคนที่พวกมึงพูดมา กูก็ต้องจำได้ดิ แต่นี่กูนึกไม่ออกเลย แล้วที่สำคัญ น้องอั่งเปาบอกว่าเป็นเพื่อนเขานี่”

“มึงนี่ช่วยคนแล้วไม่จำหน้าเลยเหรอวะ ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ” อาทิตย์หลอกด่าผมเนียน ๆ

“ส่งรูปกระถางต้นไม้มาแค่นี้กูจะไปตรัสรู้ได้ไงวะ” ผมสวนกลับ “แต่ถ้าเห็นหน้ากูคงนึกออกเองแหละ ตอนนี้เจ้าตัวเขาคงยังไม่อยากให้กูรู้ กูก็จะไม่ตามหา… แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่กูอยากรู้ขึ้นมา กูก็จะหาจนเจอเองนั่นแหละ”

“หนูคะ… บอกไม่ได้จริง ๆ เหรอว่าใคร” แทนคุณถามแฟนสาวอีกครั้งด้วยเสียงหวานใส่แฟนสาวโหมดที่พวกผมเห็นแล้วหมั่นไส้

“ก็อย่างที่บอกแหละค่ะ เจ้าตัวเขายังไม่อยากให้รู้” อั่งเปายิ้มกริ่ม “แต่รับรองเลยว่าหลังจากนี้ชีวิตพี่ดินไม่สงบสุขแน่ เผลอ ๆ ของจะมาส่งให้พี่แทบทุกวัน หนูรับประกันความตื๊อเลยค่ะ”

“น้องอั่งเปา… เพื่อนเรานี่ดูจะทรงน่าจะตื๊อเก่งมากเลยนะเนี่ยจากที่เล่ามา” เวนิสแซวขำ ๆ

“ไม่ขนาดนั่นหรอกค่ะพี่! เอาจริง ๆ นางน่ารักมากนะคะ เสียอย่างเดียวคือใจร้อนไปนิดหน่อย…”

“นินทากูระยะเผาขนเลยนะมึง!”

เสียงใสที่ติดจะห้าวและแหบพร่าเล็กน้อยคล้ายคนกำลังเริ่มป่วย ดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์กลางโต๊ะ ทำเอาอั่งเปาสะดุ้งโหยงรีบตะครุบมือถือทันที ท่ามกลางสายตาพวกผมที่มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความคาดไม่ถึง

“ห่ามึง… พูดซะโอเวอร์เลย กูไม่ใช่คนแบบนั้น แค่วันละครั้งก็พอแล้ว!” เสียงปลายสายยังคงรัวใส่เพื่อนรักไม่หยุด “แล้วแกน่ะ กรุณาอ่านไลน์ฉันด้วยนะ แล้วช่วยตอบกูด้วย ไม่ใช่เอาแต่ตอบในใจ หรือเงียบกริบใส่กันเหมือนครั้งที่แล้ว!”

พวกผมได้แต่ถอนหายใจปนขำออกมาพร้อมกัน ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้คงดูรุกแรงจนน่ารำคาญ แต่พอมันออกมาจากเสียงใส ๆ ที่ฟังดูจริงใจแบบนั้น… ผมกลับรู้สึกว่า ‘W’ คนนี้น่าสนใจกว่าที่คิดแฮะ