All Chapters of อุ่นไอรักในวัน(เวฬา): Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ:จุดเริ่มต้นในวันที่ดอกไม้บานเสียงชัตเตอร์ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับภาพโพลารอยด์ที่ค่อยๆ เลื่อนออกมาจากตัวกล้องคู่ใจ 'วันเวฬา' สะบัดแผ่นฟิล์มในมือเบาๆ รอให้ภาพสีหม่นชัดเจนขึ้นทีละน้อย... ภาพนั้นคือแผ่นหลังของชายหนุ่มในชุดกาวน์สะอาดตาที่เธอมองตามมาตลอด 4 เดือนแต่น่าแปลกที่วันนี้หัวใจที่เคยเต้นแรงกลับรู้สึกนิ่งสงบ... สงบจนน่าใจหาย"เวฬา... แกโอเคไหม?" อั่งเปา เพื่อนสนิทถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเธอยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่นาน"อื้ม... โอเค" วันเวฬายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สดใสที่สุดในรอบหลายเดือน "ฉันตัดสินใจแล้วเปา ฉันจะพอแล้วล่ะ ความพยายามที่เขาไม่ต้องการ มันก็แค่ความวุ่นวายที่ไปรบกวนชีวิตเขาเท่านั้นเอง"เธอบอกเลิกความรักครั้งเก่าในวันที่ท้องฟ้าดูเหงากว่าปกติ เพื่อนๆ ทุกคนต่างเข้ามากอดและให้กำลังใจ วันเวฬาสัญญาว่าจะกลับมาเป็น 'เวฬาคนเดิม' ที่ร่าเริงและรักตัวเองให้มากขึ้นเปิดภาคเรียนที่ 2แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันเปิดเทอมควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใส แต่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของวันเวฬากลับทรยศส่งเสียงกระตุกแล้วดับสนิทอยู่ข้างทางหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์"โธ่เอ๊ย! มาเสียอะไรตอนนี้เนี่ย" ร่างบางในชุดนักศึกษา

ตอนที่ 2: กลยุทธ์พิชิตใจเช้าวันที่ควรจะสดใสของใครหลายคน กลับกลายเป็นวันมหาโหดของเหล่านักศึกษาปีหนึ่ง คณะนิเทศศาสตร์ เพราะโจทย์ใหญ่จากอาจารย์ที่สั่งให้นำภาพถ่ายส่งเข้าประกวดนิทรรศการ ซึ่งงานนี้ไม่ได้มีแค่ความภูมิใจเป็นเดิมพัน แต่ยังมีคะแนนเก็บก้อนใหญ่ที่ทำเอาทุกคนนั่งไม่ติด“โอ๊ย! จะบ้าตายรายวัน อาจารย์สั่งงานอะไรเนี่ย ให้เวลาเตรียมตัวแค่สามวัน แถมต้องส่งวันจันทร์อีก สุดยอดไปเลยครับ!” เสียงโวยวายนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากธีมเจ้าเก่าเจ้าเดิม“เลิกบ่นน่าธีม ยังไงเราก็มีเวลาตั้งสามวัน รวมเสาร์อาทิตย์ด้วย มอก็หยุดพอดี งั้นพวกเราหาสถานที่ไปถ่ายรูปกันเถอะ” ปันฟ้าพูดปรามด้วยความใจเย็นตามสไตล์“แล้วจะไปที่ไหนดีล่ะ? เชียงใหม่ไหม? หรือเชียงรายดี?” อั่งเปาเสนอเป็นคนแรก“ไม่เอาอ่ะเคยไปกันบ่อยแล้ว ไปหนองคายกันไหมมึง” ธีมสวนขึ้นทันทีจนอั่งเปาหน้ามุ่ย“เราลองไปทะเลกันดูไหม? พวกเรายังไม่เคยไปถ่ายงานที่ทะเลด้วยกันเลยนะ” ฉันลองเสนอไอเดียบ้าง“ทะเลก็ดีนะ แล้วจะไปที่ไหนกันดีล่ะ?” ปันฟ้าถามย้ำ“เกาะเต่า-เกาะนางยวนไหม? เราจำได้ว่าคุณอามีโรงแรมอยู่ที่สุราษฎร์ธานีพอดี” ใช่สิ! ฉันลืมไปได้ยังไงว่าครอบครัวเรามี

ตอนที่ 4: กลิ่นไอทะเลและเลนส์กล้องในที่สุดก็จบการเดินทางอันยาวนานของพวกเราทุกคน พวกเราทุกคนได้มาถึงที่พักแล้ว เป็นบ้านพักตากอากาศของครอบครัวฉันเองก่อนมาคุณแม่คงได้ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดไว้ให้แล้ว บ้านพักของฉันเป็นบ้านที่ติดชายหาดสามารถเดินเล่นนํ้าได้“สวัสดีค่ะป้าศรี” ฉันทักทายป้าแกอย่างสนิทสนม“คุณหนูคะ ป้ากับหลานสาวมาทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วตามคำสั่งของคุณหญิงค่ะ” ฉันยิ้มตอบให้ป้าแล้วเอ่ยบอกแกไป“ขอบคุณค่ะป้าศรี ลำบากป้าแล้วค่ะ” ป้าแกยิ้มตอบให้ฉัน“ไม่ลำบากเลยค่ะ คุณหนูที่คุณท่านกับคุณหญิงช่วยป้าไว้ป้าก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้วค่ะ ถ้าตอนนั้นคุณท่านไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยหลานสาวป้าคงได้ป่วยตายไปแล้ว” ในตอนนั้นฉันจำได้ว่าป้าแกลำบากมาก ๆ ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อยา“คุณหนูมาพักกี่คืนคะ ให้ป้ากับหลานสาวอยู่ช่วยทำอาหารไหมคะ”“แค่คืนนี้ค่ะป้าแล้วป้ากลับไปพักเถอะค่ะที่เหลือพวกหนูจะจัดการกันเอง”“อ้าว คุณสีครามก็มาด้วยหรอคะ” หลังจากป้าแกทักทายสีคราม“ป้าศรีสวัสดีครับ ป้าสบายดีใช่ไหมครับ” สีครามเอ่ยทักทายป้าศรีอย่างสนิทสนม ทุกคนได้แต่ทำหน้างงว่าทำไม สีครามถึงได้รู้จักป้าแกได้แถมทักอย่างสนิทสนม“

ตอนที่ 6: น้ำเมาเป็นเหตุหลังจากนั่งดูดาวกับพี่เขาได้สักพักแล้วฉันก็ชวนพี่เขาดื่มเพราะว่ากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลเริ่มเปิดขวดดื่มกันบ้างแล้วถึง ฉันจะไม่ได้คอแข็งมากแต่ก็พอดื่มได้บ้างนิดหน่อย ในขณะที่พวกเราดูดาวก็จิบเหล้าเข้าไปบ้างพูดคุยกันบ้าง สักพักฉันว่าฉันเริ่มเมาแล้วพี่เขาก็อาสาไปส่งที่ห้อง แต่ฉันต้องไปเอาคีย์การ์ดที่ปันฟ้าก่อนพอพวกฉันไปก็ไม่เห็นปันฟ้ากับพี่อาทิตย์แล้วสงสัยกลับไปนอนพักกันแล้ว“พี่ดินคะ สงสัยปันฟ้าไปที่ห้องแล้วเดี๋ยวไปเคาะห้องเรียกก็ได้ค่ะ” เมื่อฉันพูดจบพี่เขาก็ย่อตัวลงให้ฉันขี่หลังแล้วพาเดินไปที่ห้อง ในตอนนี้ฉันว่าฉันเมามากแล้วแหละเพราะแค่จะขึ้นหลังพี่เขาฉันยังเดินเซเล็กน้อยเลย ก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันเคาะจนประตูจะพังแล้วแต่ก็ไม่มีคนเปิดประตูเลยสักคน จนฉันนึกขึ้นได้ว่าตอนเย็นปันฟ้าได้ส่งคีย์การ์ดห้องมาให้ฉันแล้ว“เห้อ ๆ” ฉันยิ้มแหย ๆ ให้พี่เขา” พี่ดินคะหนูลืมว่าเมื่อเย็นปันฟ้าให้คีย์การ์ดหนูมาแล้ว” ฉันพูดด้วยเสียงอ้อแอ้เพราะความเมามาครับเดียวพี่เปิดให้” ฉันส่งคีย์การ์ดให้เขาเขาพาฉันเข้ามาในห้องแล้วค่อย ๆ วาง ฉันลงบนเตียงแล้วจะเดินออกไปฉันดึงมือเขาแล้วพูด

ตอนที่ 8: โดนจีบ“เดี๋ยวนะ นี่แกเป็นน้องสาวของพี่ ๆ เขาหรอ” ฉันไม่ตอบได้แต่พยักหน้าให้ธีมมันถามออกมาด้วยความตกใจ จะตกใจก็ไม่แปลกก็ไม่เคยมีใคร ๆ เคยเห็นพวกเฮียอยู่กับฉันหรือลงรูปฉันก็ลงให้เห็นแค่ด้านหลัง แต่ที่เฮียรีบออกมาแก้ข่าว คงเพราะพี่สาวคนสวยคนนั้นแน่เลย“งั้นกูขอถามมึงหน่อยนะ ยังมีอะไรอีกบ้างที่มึงยังไม่ได้บอกพวกกู” ปันฟ้าถามออกมาด้วยความสงสัยพอฉันมองไปรอบ ๆ ก็ได้แต่คิดว่า คงไม่ได้มีแค่มันหรอที่สงสัยเพราะพี่ ๆ เขามองฉันด้วยสายตาที่สงสัยไม่ต่างจากกัน“ขอนึกแป๊บหนึ่งนะ ว่ามีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอก” ฉันทำสีหน้าครุ่นคิดว่ามีเรื่องอะไรอีกบ้างไหม“คิดว่าไม่มีแล้วนะ” ฉันบอกพวกมันพอเรื่องนี้จบพวกเพื่อนของฉัน ก็หันไปมองพวกพี่เขาแล้วก้เป็นไอ้ธีมเจ้าเดิมเจ้าประจำที่ชอบแพ้เสียงในหัวตัวเองเอ่ยถามออกมาโต้ง ๆ“พวกพี่มาทำอะไรกันหรอครับ ถ้าแค่พี่แทนกับพี่เวนิสมาผมไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะเขามาหาแฟนเขา แต่พี่สองคนมาทำไมหรอครับหรือมีแฟนอยู่คณะนี้”ฉันทนไม่ไหวกับคำพูดกวนบาทาของมันเลยประเคนบาทาไปให้มันหนึ่งทีจนมันหันมาโวยวายกับฉัน“โอ๊ย…มึงถีบกูทำไมเนี่ย อ่อ ๆ” มันตั้งท่าจะแซวต่อฉันเลยหยิบขวดน้ำที่อ