ตอนที่ 5 : ความสงสัยใต้แสงดาว

ตอนที่ 5 : ความสงสัยใต้แสงดาว

หลังจากเมื่อคืนผมรู้สึกเหมือนว่าน้องกำลังหลบหน้าหลบตาผมอยู่แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมสงสัยได้ยังไงว่าน้องจะคือคนเดียวกับน้องรหัสลับของผมหรือเปล่า

“ไอ้ดิน ทำไมมึงมองน้องเขาด้วยสายตาแบบนั้น” ไอ้แทนมันขยับเข้ามากระซิบกับผมเบา ๆ

“ทำไม กูทำสายตาแบบไหน” ผมหันไปถามมันแล้วแสร้งทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ตอบมันกลับไป

“ไอ้ดิน เมื่อคืนกูเห็นนะว่ามึงไปคุยกับน้องเขาอ่ะ”

“กูแค่ไปเดินเล่นแล้วบังเอิญเจอน้องเขาเข้าเลยไปคุยด้วยเฉยๆ”

“เอาจริง ๆ นะ กูสงสัยว่าน้องเวฬาอาจจะเป็นคนเดียวกับน้องรหัสลับของมึง

“ทำไมมึงคิดแบบนั้นวะ” ผมได้ถามมันกลับไปแสดงว่าผมไม่ได้คิดไปเองคนเดียว

“ก็ที่ไอ้ธีมมันพูดเรื่องกล้องไงแล้วประจวบเหมาะกับชื่อน้องไง วันเวฬา กับมี W เหมือนกัน” มึงพูดออกมาเหมือนที่ผมคิดเลยแต่จะคิดแบบนี้ก็ไม่ได้

“แต่มึงอย่าลืมนะว่าไม่ใช่น้องแค่คนเดียวที่ชอบกล้องฟิล์มและก็ไม่ใช่แค่น้องที่จะมีชื่อที่ขึ้นด้วย W” ผมบอกมันออกไป เพราะถ้าไม่ใช่น้องเขาเราอาจจะหน้าแตกได้และที่สำคัญเราอาจจะมองหน้ากันไม่ติดเลยก็ได้

“คุยไรกันอ่ะ บอกเรามั่งซิ” เป็นเวนิสที่เอาหน้าเข้ามาแทรกด้วยความอยากรู้ ผมกับไอ้แทนก็เลยตอกกลับไปว่า

“เอาเรื่องของเธอก่อนเลยไหม ว่าไปทำไงถึงไปคุยกับสีครามได้” ผมถามออกไป

“นั่นซิ เมื่อวานเห็นทำหน้าน้อยอกน้อยใจเข้า ทำไมวันนี้กลับมาร่าเริงอยู่ตรงนี้ อ่อลืมไปเมื่อคืนคงเคลียร์กันแล้วซินะ” เป็นไอ้แทนที่สวนกับเห็นไอ้นี่นิ่ง ๆ แต่มันปากร้ายมากเลยนะ อย่าได้ไปท้าทายระบบมันเชียวนะ“ไม่อยากรู้ก็ได้ ว่าแต่ทำไมแทนรู้เรื่องเราด้วยล่ะ ตอนแรกคิดว่ามีแต่ดินที่รู้เรื่องนี้ซะอีก” หึ ตัวเองเก็บอารมณ์กับสีหน้าเก่งก็จริงแต่สายตามันฟ้องว่ารู้สึกอย่างไร

“พวกมึงสามตัวกระซิบกระซาบอะไรกัน” เป็นไอ้อาทิตย์ ไอ้ห่านี่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาหรอกนอกจากแกล้งคนอื่นไปวัน ๆ พวกผมเลยประสานเสียงตอบมันไปถึงคำพูดจะไม่เหมือนกันแต่ความหมายเป็นไปในแนวทางเดียวกันแน่นอนผมรับประกัน

“ยุ่ง/เสือก” ไม่ต้องถามเลยว่ามันจะทำหน้าอย่างไงมันก็ลอยหน้าลอยตาแล้วตอบพวกผมว่า

“กูไม่เจ็บหรอก เพราะไม่เกินจากที่คาดไว้” แล้วมันก็เดินไปหาไอ้ธีมที่ตรงนั้นมีน้อง ๆ นั่งอยู่ด้วย

ผมมองตามมันไปจนไปตรงกับจังหวะที่น้องเงยหน้าขึ้นมา เราสองคนเลยได้สบสายตากันผมเลยโปรยยิ้มไปให้น้องและก็เป็นน้องที่หลบสายตาผม แล้วหันไปซุบซิบกับเพื่อนแล้วอั่งเปาก็เดินมาและก้มลงไปกระซิบกับไอ้แทน ไอ้แทนเลยหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วอั่งเปาก็เดินไปหาน้อง ไอ้แทนมันหันมามองผมแล้วก้เอ่ยปากบอกกับผมว่า

“มึงเก็บสายตาไว้ก่อนนะเพื่อน เมื่อกี้อั่งเปาบอกว่าน้องเขาพูดว่าถ้ามึงจะคิดเล่น ๆ กับเพื่อนเขาก็อย่ามาทำสายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น”

“ไม่ต้องห่วงหรอ ถ้ากูจะรักใครสักคนกูจริงจังแน่นอนมึงน่าจะรู้นิสัยกูดีนะ” ผมพูดกับมันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผมถ้าลองได้รักได้ชอบใครแล้วผมจะมีแต่คน ๆ นั้นคนเดียว พอผมหันไปมองน้องก็เห็นน้องเดินไปหาเพื่อนอีกด้านของเรือแล้ว ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็ถึงเกาะพวกเรากำลังลงจากเรือกัน ผมเห็นน้องถือของพะรุงพะรังก็เลย เข้าไปอาสาช่วยถือของ

“มาครับ ให้เฮียช่วยดีกว่า” น้องเงยหน้าขึ้นสบตาผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบหลบสายตาพัลวัน มือเรียวรีบยื่นของส่งมาให้ผมช่วยแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวนำไปทันที ทิ้งให้ผมยื่นยิ้มตามหลังอยู่คนเดียวแล้วได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้น้องใช่คนเดียวกับน้องรหัสลับเถอะไม่งั้นผมอาจจะดูเป็นคนโลเลหลายใจ แต่ผมก็เชื่อในเซนส์ตัวเองว่ายังไงก็น้องก็ต้องใช่คนนั้น

            ด้านของวันเวฬา

เฮ้อ เมื่อคืนกว่าฉันจะข่มตาหลับได้ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว กลัวว่าพี่เขาจะรู้ว่าน้องรหัสลับคนนั้นเป็นฉัน ตื่นเช้ามาฉันก็ทำได้แค่ทำตัวให้ไม่มีพิรุธ แล้วก็แสร้งไปไหนมาไหนกับเพื่อนจนกระทั่งขึ้นเรือเกือบจะถึงเกาะ พอเงยหน้าขึ้นก็ประสานสายตากับพี่เขาพอดิบพอดีเหมือนยิ่งมองตาคู่นี้ก็ยิ่งทำให้ใจฉันสั่นมากขึ้นฉันทำอะไรไม่ได้ทำได้แค่หลบสายตาคู่นี้อย่างยอมแพ้

“เป็นไรทำไมวันนี้เอาแต่ก้มหน้า” ฉันไม่ได้บอกมันทำได้แค่ก้ม มันเลยหันไปด้านของพี่แทนมันก็เห็นสายตาที่พี่เขาใช้มองฉันแล้วก็หัน

มากระซิบกับฉัน

“อ่อ ที่เอาแต่ก้มหน้าเนี่ยเพราะพี่เขาหรอแกมีอะไรที่ไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า” มันหันมากระซิบกับฉันด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“จะว่ามีก็มีแหละ คือฉันว่าพี่เขาสงสัยแล้วว่าใครคือน้องรหัสลับ เมื่อคืนอยู่ ๆ พี่เขาก็พูด เรื่องพวกขนมที่ฉันส่งไปให้ไหนจะรูปพวกนั้นอีก”

“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ พี่เขาก็แค่อยากจะเล่าให้ฟังเฉย ๆ หรือเปล่า เพราะพวกเราก็เรียนถ่ายรูปและที่สำคัญ ไม่ใช่มีแค่แกที่ชอบกล้องฟิล์มและมีชื่อขึ้นต้นด้วย Wแกทำตัวให้ปกติก็พอ” หลังจากมันพูดกับฉันเสร็จมันก็เดินไปหาพี่แทนแล้วก้มกระซิบอะไรบ้างอย่างแล้วก็เดินกลับมาหาฉัน

“เดี๋ยวฉันมานะแก ไปดูพวกมันก่อน” มันไม่ได้ตอบ แต่พยักหน้าให้แทน

สักพักเราก็ถึงที่หมาย พวกเราต่างพากันลงจากเรือพวกฉันถือของเต็มไม้เต็มมือ แต่ก็มีเสียงมาดึงความสนใจจากสิ่งของตรงหน้า แต่เสียงนี้กลับเป็นของคนที่ฉันอยากหลบหน้ามากที่สุด

เขาอาสาช่วยฉันถือของ ฉันก็ให้เขาช่วยและรีบเดินนำหน้าเขาไปด้วยความเร็ว

            ล็อบบี้

“เอาล่ะ ถึงเวลาแบ่งห้องพักแล้วนอนด้วยกันเหมือนเดิมไหมหรือจะเปลี่ยนคู่นอน” เป็นเสียงของพี่เขาถามออกมา

“กูว่าต้องมีคนเปลี่ยนแน่นอน” พี่อาทิตย์มันพูดพร้อมทำสีหน้าเจ้าเล่ห์แล้วมองไปที่พี่เวนิสกับสีคราม

“กูนอนกับอั่งเปาเหมือนเดิม” พี่แทนพูดพร้อมแย่งกุญแจที่มือพี่ดินไป

“ผมนอนกับพี่เวนิสก็แล้วกัน” แต่ครั้งนี้กับเป็นพี่เวนิสที่แบมือของกุญแจจากพี่ดิน พี่เขาเลยเอาวางให้ในมือ

“ฉันนอนกับแกนะเว” เป็นเสียงของยัยปันฟ้าที่พูดกับฉัน ฉันไม่ตอบแต่พยักหน้าให้พลางยิ้มตอบ

“ยัยบ๊อง ผู้หญิงเหลือกันแค่สองคน เธอจะนอนกับผู้ชายหรอถ้าไม่นอนกับน้องเวอ่ะ” พี่อาทิตย์นี่แปลกแล้วนะ ทำไมถึงชอบแกล้งยัยปันฟ้าจังกับพี่เวนิสก็ไม่เห็นค่อยแกล้งแบบนี้ แต่มีหรือยัยปันฟ้าจะยอมปกติปันฟ้าจะเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในกลุ่ม แต่ก็เห็นมีแค่กับพี่อาทิตย์นี่แหละที่มันจะต่อปากต่อคำกับพี่เขามากเป็นพิเศษ

“เฮ้อ ถ้าไม่เห็นเป็นรุ่นพี่ฉันคงด่าพี่ไปแล้ว พี่ก็ช่วยเงียบ ๆ หน่อยเถอะถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าพี่เป็นใบ้หรอกนะ” ตามสไตล์มันตอบกลับ

ด้วยหน้าไม่สบอารมณ์

“นี่ครับกุญแจ” พี่เขายื่นกุญแจให้ฉัน ฉันรับมาจากมือเขาแต่ก็มีปลายนิ้วของฉันที่ไปโดนปลายนิ้วของพี่เขา ฉันเหมือนจะโดนไฟช็อตเลย

แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันไปเก็บของในขณะนั้นฉันกลับได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์

            “กลุ่มวิศวะหวานใจนิเทศ”

 ใครตั้งกลุ่มอะไรว่ะเนี่ย ถ้าจะให้เดาน่าจะเป็นไอ้ธีมที่ทำแบบนี้ได้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่กลุ่มของพวกฉันน่าจะมีพวกพี่เข้ามาด้วย

“คือกูอยากทราบ ไอ้หมาตัวไหนมันตั้งชื่อกลุ่ม” เป็นพี่เวนิสที่ถามออกมา

“กูกับไอ้ธีมเอง ใครมีปัญหากับการตั้งชื่อของกูไหม” พี่อาทิตย์ตอบกลับมากวนแม้กระทั่งในแชตก็ยังสามารถกวน

“อะ คือกูเข้าใจนะไอ้แทนกับอั่งเปาอะกำลังคบกัน

 ส่วนกูกับครามก็กำลังคุยกัน แล้วไอ้ที่เหลือน่ะ คือหรือมึงไปรู้อะไรดี ๆ มาแล้วไม่ยอมบอก” ฉันได้แต่อ่านแชตแล้วคิดว่าหรือไอ้บ้าธีมมันหลุดปากเรื่องนั้นไปแล้วนะ

“เอ้า มึงลืมไอ้ดินไปอีกคนได้งั้นเวนิส ถ้าให้กูเดาน้องรหัสลับของมันก็ต้องเรียนคณะนิเทศเหมือนกันถ่ายรูปออกมาอย่างมืออาชีพแบบนั้น”

หลังจากนั้นแชตกลุ่มก็เงียบสนิท เพราะไม่มีใครตอบพี่อาทิตย์เลยสักคนส่วนตัวฉันก็ทำได้แค่อ่านแชต

นั้นไป ฉันขี้เกียจจะนอนพักแล้วเลยหยิบกระเป๋ากล้องไปแล้ว ออกไปเดินเล่นเผื่อจะเจอบรรยากาศที่น่าสนใจจะได้ถ่ายรูปไว้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบแว่นตากรองแสงออกไปด้วย

“อ้าว ลงมากันหมดเลยหรอ นึกว่าจะนอนเล่นกันซะอีก” ฉันถามออกไปเมื่อเห็นทุกคนอยู่กันครบเลย

“ตอนแรกก็จะชวนอยู่หรอก แต่เห็นเมื่อคืนแกนอนไม่หลับเลยคิดว่าแกอยากจะนอนพักเลยไม่ได้ชวนลงมา"

พวกฉันก็พากันเดินออกมาจากที่พัก แล้วมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีขนาดใหญ่มาก พอเป็นร่มเงาให้พวกฉันได้นั่งเล่นละนั่งพักผ่อนกันได้ ในขณะที่พวกพี่เขานั่งกินลมชมวิวกันอยู่ ฉันได้ลืมตัวและกำลังจะหยิบแว่นออกมาใส่ดีที่ปันฟ้ายั้งฉันไว้ได้ทัน ไม่งั้นโป๊ะแตกแน่นอน

“ยัยเวแกเก็บแว่นไปเดี๋ยวนี้เดี๋ยวก็โป๊ะแตกหรอก”

“เอ้อ ๆ ฉันลืมเลย” ฉันรีบเก็บแว่นเข้ากระเป๋าไปทันที

ในเวลาไม่กี่ชั่วโมงฉันได้ ถ่ายรูปไปเยอะเลยพอที่จะมีรูปที่จะถูกใจบ้างแต่ก็ยังไม่มากพอที่ฉันอยากจะเอาไปส่งอาจารย์ พวกฉันเลยหยุดพักกันแล้วลงไปเล่นน้ำกัน แกล้งกันไปมาไอ้ธีมมันสาดน้ำใส่ฉัน ฉันค่อย ๆ เดินถอยหลังเพื่อที่จะหนีแต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะหลังดันไปชนเข้ากับแผงอกของใครบางคน พอหันไปฉันกลับเห็นเป็นคนที่ชอบทำให้ฉันใจสั่นอยู่เรื่อยเลย

“พี่ดิน เวขอโทษค่ะ เวไม่ได้ตั้งใจ” พี่เขายิ้มกลับมาแล้วค่อย ๆ โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูให้แล้วเอ่ยตอบมา

“เฮียยังไม่ได้ว่าอะไรนะครับ” เขาพูดแค่นั้นก็ทำให้ฉันเขินได้ ฉันดันพี่เขาออกเบา ๆ แล้วรีบเดินออกไปแต่สงสัยเพราะรีบเดินไปจึงทำให้ขาสะดุดเกือบล้มดีที่มีคนมารับไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นหน้าแหกแน่ อายตายเลย

“พี่ดิน เออปล่อยเวก่อนนะคะ เวไม่ได้เป็นอะไรแล้วค่ะ” ฉันเอ่ยบอกพี่เขาออกไป

“แน่ใจนะครับน้องเว ว่าไม่ได้เป็นอะไร” พี่เขาทำหน้าตาจริงจังมากแล้วเอ่ยตอบฉันออกมา

“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ เดี๋ยวเวเดินให้ดูเลยค่ะ โอ๊ย” ฉันพูดแล้วทำท่าจะเดินให้พี่เขาดูแต่แล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้าจนต้องร้องออกมาเบา ๆ

“ไหนว่าไม่เป็นอะไรไงครับมาเฮียช่วยดีกว่า” ว่าจบพี่เขาก็เดินเข้ามาแล้วอุ้มฉันขึ้นและเดินตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที

            ห้องพยาบาล

พี่เขาค่อย ๆ วางฉันลงที่เตียงคนไข้ แล้วตัวเขาเองก็ย่อตัวลงมือหยาบกร้านจากการทำงานช่างกลับสัมผัสลงบนข้อเท้าของฉันอย่างเบามือ

“น่าจะข้อเท้าแพลง มาครับเดี๋ยวพี่ประคบเย็นให้แล้วค่อยทายาอีกที” ตอนนี้เหมือนเวลาหยุดเดินเลย พอมองมุมนี้พี่เขาก็หล่อไปอีกแบบ

“มองพอไหมครับ ถ้าไม่พอเอาพี่กลับห้องไปดูเพิ่มได้นะครับ” ฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินพี่เขาพูด

“อะ เฮียทายาให้เสร็จแล้วครับ”

“อะ..เออ…ขอบคุณมากนะคะทำพี่ลำบากอีกแล้ว” ฉันพูดกับพี่เขาแต่ก็ก้มหน้าก้มตาพูดไม่ได้มองเขาหรอก พี่เขาหล่อเกินไปมองแล้วใจชอบเต้นแรง

“จะพูดกับอะไร ก็มองหน้าอีกฝ่ายด้วยครับไม่เอาครับไม่ก้มหน้าครับหนู” ฉันไม่ตอบอะไร แต่ก็ค่อย ๆ เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ ด้วยตาใส ๆ

“เอาแบบนี้ดีไหมครับ ถ้าเราเกรงใจที่พี่ทำแผลให้งั้นคืนนี้เรามาดูดาวกับพี่ได้ไหมครับเดี๋ยวยังไงพรุ่งนี้เราก็อยู่เป็นวันสุดท้ายแล้วเย็นก็กลับคงไม่ได้มานั่งดูดาวแบบนี้” ฉันพยักหน้าให้เป็นการตอบตกลง เพราะโอกาสมาอยู่ตรงหน้าใครจะไม่คว้าโอกาสแบบนี้ไว้ โอกาสที่จะได้นั่งดูดาวกับคนที่ชอบ

หลังจากนั้นพี่เขาก็ให้ฉันขี่หลังแล้วเดินมาส่งที่หน้าห้อง ฉันเดินไปอาบน้ำแล้วก็นอนพักทันที ตื่นขึ้นมาก็เห็นปันฟ้ามานอนข้างแล้ว ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ก็ปาไปสี่โมงเย็นแล้ว

            “กลุ่มวิศวะหวานใจนิเทศ”

“ตื่นกันหรือยัง” พี่เวนิสทักมาในไลน์กลุ่ม

“ถ้าตื่นกันแล้ว ใครจะไปตลาดก็ลงมานะ”

“เวคงไม่ไปนะคะ พอดีข้อเท้าเจ็บนิดหน่อย” ฉันเลยบอกทุกคนในกลุ่มไปเลยว่าขาเจ็บ

“เป็นไรมาหรือเปล่า”

“เราไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกสีคราม ประคบแล้วทายาแล้วด้วย”

“โอเค เราค่อยหายห่วงหน่อย”

“กูก็ไม่ไปนะ จะนอนเล่นอยู่ห้อง” เป็นพี่เขาที่ตอบ

“สรุปที่เหลือไปนะ” แล้วพี่แกก็เงียบหายไปเลย

หลักจากกลุ่มที่ไปตลาดกลับมาพวกเราก็ทำของกินกับ ปิ้งย่างและอย่างอื่นอีกเล็กน้อย กินกันจนอิ่มพี่เขาก็มาสะกิดฉันแต่ฉันก็ไม่ลืมเอากล้องไปด้วย ฉันได้เอากล้องถ่ายแผ่นหลังของเขาแล้วติดท้องฟ้าที่มีดาวมาด้วย ฉันมัวแต่มองรูป พอเงยหน้าขึ้นก็เจอกับสายตาที่เขาสงสัยอะไรบางอย่างแต่ก็แค่แวบเดียว เรานั่งดูดาวด้วยกันไม่มีใครพูดอะไรออกมา เป็นสถานการณ์ที่มีแต่ความสบายใจถึงจะไม่มีการพูดอะไรก็ตาม