ตอนที่ 4: กลิ่นไอทะเลและเลนส์กล้อง

ตอนที่ 4: กลิ่นไอทะเลและเลนส์กล้อง

ในที่สุดก็จบการเดินทางอันยาวนานของพวกเราทุกคน พวกเราทุกคนได้มาถึงที่พักแล้ว เป็นบ้านพักตากอากาศของครอบครัวฉันเองก่อนมาคุณแม่คงได้ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดไว้ให้แล้ว บ้านพักของฉันเป็นบ้านที่ติดชายหาดสามารถเดินเล่นนํ้าได้

“สวัสดีค่ะป้าศรี” ฉันทักทายป้าแกอย่างสนิทสนม

“คุณหนูคะ ป้ากับหลานสาวมาทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วตามคำสั่งของคุณหญิงค่ะ” ฉันยิ้มตอบให้ป้าแล้วเอ่ยบอกแกไป

“ขอบคุณค่ะป้าศรี ลำบากป้าแล้วค่ะ” ป้าแกยิ้มตอบให้ฉัน

“ไม่ลำบากเลยค่ะ คุณหนูที่คุณท่านกับคุณหญิงช่วยป้าไว้ป้าก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้วค่ะ ถ้าตอนนั้นคุณท่านไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยหลานสาวป้าคงได้ป่วยตายไปแล้ว” ในตอนนั้นฉันจำได้ว่าป้าแกลำบากมาก ๆ ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อยา

“คุณหนูมาพักกี่คืนคะ ให้ป้ากับหลานสาวอยู่ช่วยทำอาหารไหมคะ”

“แค่คืนนี้ค่ะป้าแล้วป้ากลับไปพักเถอะค่ะที่เหลือพวกหนูจะจัดการกันเอง”

“อ้าว คุณสีครามก็มาด้วยหรอคะ” หลังจากป้าแกทักทายสีคราม

“ป้าศรีสวัสดีครับ ป้าสบายดีใช่ไหมครับ” สีครามเอ่ยทักทายป้าศรีอย่างสนิทสนม ทุกคนได้แต่ทำหน้างงว่าทำไม สีครามถึงได้รู้จักป้าแกได้แถมทักอย่างสนิทสนม

“ป้าสบายดีค่ะคุณสีครามไม่ได้ดุคุณหนูเยอะใช่ไหมคะ” ป้าแกถามพลางหัวเราะ

“ก็มีบ้างแหละครับ ก็ยัยตัวแสบดื้อเหลือเกิน” สีครามพูดจบก็เอามือมาขยี้หัวฉัน

ฉันจับมือสีครามออกแต่แวบหนึ่งฉันเห็นสายตาพี่เวนิสมองสีครามด้วยสายตาที่น้อยใจหรือว่าฉันตาฝาดกันนะ อาจจะใช่สีครามไม่น่ารู้จักกับพี่เขาแต่ในขณะนั้นก็มีเสียงของปันฟ้าดังขึ้น

“โอ๊ย นายถือของดี ๆ ไม่เป็นหรอฮะ โดนคนอื่นแล้วเนี่ย” ปันฟ้าพูดด้วยความไม่สบอารมณ์

“นี่ยัยเด็กบ้าฉันเป็นรุ่นพี่เธอนะ เรียกฉันดี ๆ หน่อยก็ได้มั้ง” เป็นพี่อาทิตย์ที่เป็นคู่กรณีปันฟ้า ปกติปันฟ้าไม่เคยโวยวายใส่ใครเลยนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นปันฟ้าเป็นแบบนี้

“เอาล่ะ เข้าบ้านกันก่อนเถอะจะได้แบ่งว่าใครจะนอนกับใครป้ากลับไปเถอะค่ะ”

หลังจากนั้นป้าศรีก็ไปที่บ้านพักตัวเองแล้วพวกฉันก็เข้ามาในบ้านแล้วฉันก็อธิบายให้ทุกคนฟัง

“ห้องนอนมีสี่ห้องจะต้องมีหนึ่งห้องที่นอนสามคนค่ะใครจะนอนกับใครก็เลือกเอานะคะ”

“พี่นอนกับแฟนพี่นะครับ” พูดจบก็เดินมากอดคออั่งเปาแล้วเดินไปเลย

“งั้นพี่ขอนอนกับไอ้ธีมก็แล้วกันนานจะได้เจอกับคนที่นิสัยเหมือนกันพูดคุยกันถูกคอดี” พี่เขาพูดจบก็เดินไปกับไอ้ธีมเลย

“คงเหลือพี่กับผมแล้วล่ะเราคงต้องนอนห้องเดียวกัน” สีครามพูดจบพี่เขาก็พยักหน้าแต่ก่อนจะเดินไปสีครามหันมามองฉันแล้วเอ่ยทักขึ้นมาว่า

“ให้เราช่วยยกขึ้นไปให้ไหม” ฉันไม่ได้ตอบแต่ส่ายหน้าส่งไปให้สีครามก็พยักหน้าตอบแล้วเดินขึ้นข้างบนไป

“พี่เวนิสนอนกับพวกเราได้ใช่ไหมคะ ไม่อึดอัดใช่ไหมคะ” พี่เขายิ้มตอบแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า

“ไม่อึดอัดเลยค่ะ พี่คิดว่าพวกเราจะอึดอัดซะอีก”

“พวกเราชิว ๆ ค่ะ นอนกันเยอะ ๆ ไม่เหงาดี” พวกเราพูดคุยกันจบก็ขึ้นห้องพักไปทันที

ห้องที่พวกฉันได้เป็นห้องใหญ่สุดของทุกห้องที่มีในบ้าน หลังจากจัดของกันเสร็จพวกเราก็นอนพักผ่อนเอาแรงกันก่อน ที่จะลงไปข้างล่าง

            เวลาสี่โมงเย็น

ทุกคนได้มารวมตัวกันที่โถงกลางบ้าน ดูเหมือนฉันจะลงมาเป็นคนสุดท้ายก่อนที่จะไปไหนกัน ฉันเลยบอกให้ทุกคนไปกันเลยฉันขออยู่ที่บ้าน สรุปที่ออกไปข้างนอกจะมีแค่พวกผู้ชายและก็อั่งเปาที่คอยไปเช็กของที่ซื้อ

“ทุกคนไปเถอะ” พูดจบฉันกำลังจะเดินออกไปแต่ก็มีเสียงของสีครามที่พูดออกมา

“ให้เราอยู่เป็นเพื่อนไหม” ฉันไม่ตอบได้แต่ส่ายหัวไปให้แล้วก็เดินตรงไปที่ห้องห้อง

หนึ่งที่อยู่ห้องข้างล่างเป็นห้องที่มีอยู่ห้องเดียว มันเป็นห้องของคุณตาคุณยายของฉันแต่ตอนนี้พวกท่านเสียชีวิตไปแล้วตอนที่พวกท่านยังอยู่ฉันสนิทกับพวกท่านมาก

“คุณตาคุณยายคะ หนูคิดถึงคุณตาคุณยายคะมากเลยนะคะ คิดถึงสมัยตอนที่คุณยายยังสอนหนูทำขนม คิดถึงภาพตอนคุณตาสอนหนูถ่ายรูปริมทะเลสวย ๆ พาหนูออกไปจับปูตอนนั้นมันสนุกมาก ๆ เลยค่ะ” ฉันพูดออกไปในอากาศแม้ไม่รู้ว่าพวกท่านจะได้ยินไหม แต่ฉันก็อยากจะพูดออกมาฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ก็มีนํ้าตาไหลออกมา

            ด้านตลาดของสด

“สีคราม กูรู้ว่ามึงเป็นห่วงมัน” เสียงของอั่งเปาเอ่ยขึ้นมาอย่างลอยพวกผมที่นั่งอยู่ในรถได้แต่นั่งฟังอย่างเงียบ

“กลับมาที่นี่เมื่อไร เวจะเป็นแบบนี้ทุกทีทำตัวเหมือนว่าไม่เป็นไรแต่ก็ ช่างเถอะเรารีบไปซื้อของและรีบกลับไปดูเวกันเถอะ” ผมได้แต่นึกสงสัยว่าทำไมน้องถึงเป็นห่วงน้องเวฬากันนัก เพราะน้องก็แค่อยู่ที่บ้านเองนะหรือจะมีเรื่องอะไร

หลังจากที่พวกผมเดินซื้อของจนได้ของครบพวกผมก็เดินทางกลับกันทันทีเลยเพราะเดี๋ยวจะมืด พอมาถึงบ้านน้องสองคนก็รีบเดินเข้าบ้านและถามปันฟ้า

“มันยังไม่ออกมาอีกหรอ นี่กูว่าพวกกูก็ไปนานอยู่นะ” เสียงของอั่งเปาพูดด้วยความเป็นห่วง

“มันได้กินอะไรรองท้องหรือยัง” ปกติเท่าที่ผมเห็นธีมมาถึงพึ่งจะได้รู้จักแต่น้องก็มีนิสัยเหมือนไอ้อาทิตย์แต่ครั้งนี้น้องดูทำหน้าเครียดแล้วอยู่สีครามก็สบถออกมาว่า

“กูไม่น่าอนุญาตให้มาที่นี่เลยกูไม่น่าเลยจริงถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้” เพราะเหมือนห้องนั้นจะล็อกสีครามหยิบพวงกุญแจออกมาแล้วเดินตรงไปที่ห้องนั้น พอผมหันไปก็เห็นเวนิสที่มองไปยังสีครามด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะเศร้าและมีความน้อยใจอยู่ ผมว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ ในขณะที่คนอื่นเตรียมของอยู่สองคนนั้นก็ยังไม่ออกมาจากห้องนั้นเลย

            แก๊ก แก๊ก แก๊ก

ในที่สุดประตูห้องก็เปิดออกมาคนที่ออกมาคนแรกก็เป็นสีครามตามมาด้วยวันเวฬาที่เดินออกมาพร้อมกัน

เพื่อน ๆ น้องที่อยู่ในครัวก็รีบวิ่งออกมาอย่าง

กระตือรือร้น ด้วยความเป็นห่วง การกระทำนี้กลับยิ่งทำให้พวกผมสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่แล้วผมกับได้ยินเสียงที่น้องตอบกลับ

เพื่อน

“เราไม่เป็นไร เดี๋ยวเข้าไปช่วยทำอาหารนะวันนี้เราขอโชว์ฝีมือ” น้อง ๆ เขาคงสนิทกันมากเลยนะแค่มองก็รู้ว่าเพื่อนไม่โอเคหรือเพื่อนโอเค

“เวนิสตกลงเป็นอะไร อย่าคิดว่าเราไม่เห็นนะเมื่อกี้” เวนิสหันมามองผมด้วยความไวและท่าทางตกใจมาก

“ดูออกขนาดนั้นเลยหรอ”

“เราไม่ได้ตาบอดนะ แต่ถ้าไม่ได้สังเกตก็ไม่สงสัยอะไรหรอก”

            เวลาทานอาหารเย็น

กว่าจะได้ทานอาหารก็ปาไปจะหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ว่าอาหารแต่ละอย่างดูน่าทานมาก ๆ เลยพวกเรามานั่งรวมกันเพื่อทานอาหารและพูดคุยเพื่อจะได้รู้สึกไม่ประหม่ากันและจะได้สนิทกันเร็ว“อ่ะ ๆ อาหารเย็นมื้อนี้ต้องยกต้องยกความดีความชอบให้สาว ๆ นะคะ พวกเราตั้งใจทำกันสุดฝีมือเลย”

“เออ พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมอะ พอดีเมื่อเย็นเห็นสีครามแทบสติหลุดอะ เลยอยากรู้ว่า สีครามกับน้องเวฬากิ๊กกันหรือเปล่าดูแล้วเหมือนทั้งสองจะสนิทกันมากคงมากว่าเพื่อนด้วยหรือเปล่าแต่ถ้าอึดอัดพี่ขอโทษด้วยนะ” เป็นไอ้อาทิตย์ที่ชอบสอดรู้สอดเห็น

“จะบอกว่ามากกว่าเพื่อนก็ได้นะคะ”

“ฮะพวกมึงคบกันจริงหรอ”

“ไอ้ธีม ไอ้บ้าตบปากตัวเองเลยนะ มึงก็รู้ยังจะมาพูดแบบนี้อีก”

“เอ้า ก็เผื่อมึงเปลี่ยนใจไง” คำพูดทีเล่นทีจริงของเพื่อนน้องน่าจะเป็นคำที่ทำให้เพื่อนของผมเสียใจก็ได้ถ้ามันเป็นแบบนั้น

“ถ้าพวกกูคบกันนะมึง บรรพบุรุษพวกกูคงได้ลุกออกมาเขกกบาลพวกกูแน่ๆ” ทำไมแค่คบกันเองหรือว่าบ้านของทั้งสองไม่ถูกกันนะ

“เลิกแกล้งพวกมันได้แล้วเว แค่นี้พวกมันก็อยากจะเสือกกันเต็มที่แล้ว”

“กูสองคนขอโทษพวกมึงล่วงหน้าไว้ก่อนนะ คือกูสองคนมีเรื่องที่ยังบอกพวกมึงไม่หมดอะ” น้องเขาทำหน้าตาหน้าสงสารใส่เพื่อน ๆ

“เรื่องไร แล้วไม่ต้องมาทำหน้าตาน่าสงสารเลยนะ บอกมาเลย”

“คือ กูกับสีครามเป็นลูกพี่ลูกน้องกันอะ พ่อของสีครามเป็นพี่ชายแม่กูอะ “น้องพูดพลางยิ้มแหย ๆ ให้เพื่อน

“ฮะ พี่น้องกูไม่แปลกใจเลยทำไมป้าคนเมื่อเย็นถึงได้สนิทกับมัน”

“เออ ๆ ทดไว้ก่อนนะมึง กินข้าวเถอะพรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าจะได้พักผ่อนกันเร็ว ๆ” ผมนั่งมองน้อง ๆ คุยกันแต่ก็ต้องสะดุดกับรอยยิ้มของน้องเขา เป็นรอยยิ้มที่ส่งให้คนรับอย่างจริงใจ

“ฉันว่าจะออกมาถ่ายรูปคืนนี้อะ พวกแกพักกันเถอะ”

“นี่พี่ผมจะบอกอะไรให้นะ ไอ้เวเพื่อนผมคนนี้มันถ่ายรูปเก่งมาก ยิ่งถ้าเป็นกล้องฟิล์มด้วยแล้วนะอย่างงี้เลย” ธีมว่าพร้อมกับทำท่ายกนิ้วให้ แต่ผมกับสะดุดกับคำว่าถ่ายรูปกล้องฟิล์ม วันเวฬาคนนี้จะใช่คนที่ส่งของให้ผมหรือเปล่านะ ชักน่าสงสัยซะแล้ว

หลังจากนั้นพวกเราก็ทานอาหารกันอาจจะมีพูดคุยกันนิกหน่อยแต่ก็ไม่เงียบเหงา เพราะนอกจากมีไอ้อาทิตย์ที่คอยป่วนบนโต๊ะอาหารมันกลับได้คู่หูคอยช่วยแกล้งคนอื่นอีก อาหารมื้อนี้กับเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสนุกสนานและการกระชับมิตร

สองทุ่มบรรยากาศกำลังดี ผมออกมาเดินเล่นแต่ก็ต้องพบกับน้องวันเวฬา ผมเลยเดินเข้าไปชวนน้องพูดคุย

“ทำอะไรอยู่ครับ น้องวันเวฬา”

“อุ้ย ตกใจหมดเเลยค่ะพี่ปฐพีทำไมเงียบ ๆ แบบนี้ล่ะคะ และอีกอย่างไม่ต้องเรียกชื่อเต็มขนาดนี้ก็ได้นะคะ เรียกว่าเวก็พอค่ะ” ดูเหมือนน้องน่าจะตกใจจริง ๆ ดูทำหน้าตาตื่นเชียว

“ครับน้องเว เราก็เรียกพี่ว่าเฮียดินก็ได้นะคะ”

“คะ เฮียดินหรอคะ” น้องหันมาหาผมพร้อมทวนคำถามอีกครั้ง

“ครับ” ผมตอบน้องกลับไปด้วยเสียงหนักแน่น

ว่าแต่ผมว่าผมคุ้น ๆ กับนํ้าเสียงนี้มากเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่นึกอย่างไงก็นึกไม่ออก ในขณะที่ผมใช้ความคิดนั้น น้องเขาก็ดึงผมเข้ามาหลบที่หลังพุ่มไม้

“ดึงพี่เข้ามาทำไมครับ” น้องทำท่าจุ๊ปากแล้วพูดเสียงเบา ๆ ออกมา

“ชู่เบา ๆ สิคะ พี่ไม่ได้ยินเสียงคนเดินมาหรอคะเหมือนหนูจะได้ยินเสียงของสีครามเลย” ผมคิดว่าไม่น่าจะใช่แค่สีครามคนเดียวแล้วผมได้ยินเสียงผู้หญิงเดินพูดมาผมน่าจะเป็นเสียงของเวนิส พวกผมสองคนแอบอยู่หลังพุ่มไม้รอฟังเงียบ ๆ

“เป็นอะไรครับ เห็นเงียบ ๆ มาตั้งแต่เมื่อเย็นแล้ว” นี่น่าจะเป็นเสียงของสีคราม

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยก็บอกไปแล้วไง” ฮะเวนิสหรอน่าจะเป็นอย่างที่ผมคิดแล้วแหละ

“ถ้าเรื่องเวล่ะก็ ผมกับเวเป็นญาติกันจริง ๆ ไม่ได้โกหกเลยพี่อย่าคิดมากซิ”

“ไม่ได้คิดมากจริง ๆ”

“เชื่อได้ใช่ไหมครับ พี่ยิ่งมีอะไรแล้วไม่ค่อยพูดอยู่”

คนข้างผมนี้นั่งฟังนิ่งมากแต่พอหันกลับไปดู ที่ว่านิ่งอาจจะไม่ใช่เพราะเจ้าตัวกำลังกลั้นขำอย่างสุดกำลังแต่แล้วก็ทนไม่ไหว หัวเราะลั่นเลยจนสองคนนั้นได้ยิน

“ใครน่ะ ออกมาเดียวนี้เลยนะ” เสียงของสีครามตะโกนถามผมกับน้องจึงค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาทีละนิด

“เว/ดิน” ทั้งสองเรียกด้วยเสียงที่ตกใจ

“จะเสียงดังทำไมเนี่ยเดี๋ยวความก็แตกอีกหรอก เก็บเงียบไม่บอกเราเลยนะ”

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ไม่ไปนอน”

“ก็ถ้าเราไปนอนจะได้เห็นเรื่องดี ๆ หรอ ตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยอ้อนใครแบบนี้เลย” น้องเขาแซวคนอื่นก็เป็นด้วยหรอ

“ถ้ายังไม่เลิกแซวเราอาจจะหลุดปากเรื่องนั้นก็ได้นะ” พอสีครามขู่น้องเขาถึงกับหน้าเสียแล้วก็เงียบไปเลย

“ดิน ไม่ตกใจหน่อยหรอ”

“ก็ไม่เกินจากที่คาดคิดสักเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยตกใจ”

“ไม่กวนแล้วจ้า ไปถ่ายรูปก่อน” น้องพูดจบแต่แทนที่จะเดินไปคนเดียวกลับลากผมไปด้วยหลังจากที่พวกเราเดินมาได้สักพัก

“เราชอบกล้องฟิล์มหรอ” ผมถามออกไปเพราะเห็นว่าเพื่อนของน้องพูดว่าน้องถ่ายรูปที่ใช้กล้องฟิล์มสวยมาก

“ใช่ค่ะ เวชอบกล้องฟิล์มมากเลยค่ะ เพราะคุณตาเป็นคนสอนใช้มาตั้งแต่เด็ก” ตอนแรกน้องเขาก็ยิ้มอยู่หรอกแต่พพูดถึงคุณตาน้องก็ทำหน้าเศร้าแต่ก็กลบเกลื่อนด้วยการหันมายิ้มให้ผม พูดถึงกล้องมันทำให้ผมนึกถึง รหัสลับW ถ้ามองดี ๆ น้องก็มีความคล้ายอยู่ส่วนหนึ่งนะ ในขณะที่ผมกำลังคิดกลับได้ยินเสียงกดชัดเตอร์

            แชะ แชะ แชะ

“ไว้เวจะส่งรูปไปให้นะคะ” น้องหันมายิ้มให้ผมแล้วยื่นรูปมาให้ผมดู จะเป็นไปได้ไหมที่น้องจะเป็นคน ๆ นั้นที่คอยส่งขนมแล้วก็รูปสวยมาให้ผม งั้นลองหยั่งเชิงดูดีกว่า

“สวย รูปสวยมากครับ ทำให้พี่นึกถึงคนที่ชอบส่งขนมกับรูปมาให้พี่เกือบทุกเช้าเลย”

“หรอคะ พี่รู้ไหมคะว่าเขาเป็นใคร” น้องถามผม แต่ผมสังเกต

เหมือนหน้าทำเป็นไม่รู้แต่สายตากับสั่น ๆ

“เออ หนูว่าพวกเรารีบกับไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า” หลังจากที่น้องพูดเสร็จก็รีบลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกจากชายหาดเข้าบ้านไปโดยมีผมเดินตามข้างหลังมองแผ่นหลังของน้องเขา วันเวฬา ก็ตัว W เสียอย่างเดียวที่ไม่ได้ใส่แว่นไม่อย่างงั้นคงได้คำตอบที่