ตอนที่ 3:การออกเดินทาง

ตอนที่ 3: การออกเดินทาง

คืนของการเตรียมตัวก่อนออกเดินทางไปทริปเที่ยวทะเลกับรุ่นน้องที่ไม่ค่อยรู้จัก มันทำให้ผมทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไรเพราะว่าผมเป็นคนไม่ค่อยชอบคนเยอะ ๆ สักเท่าไรแต่ที่ต้องไปเพราะ เพื่อน ๆ ลงความเห็นว่าควรไปเที่ยวพักผ่อนกันบ้าง กลุ่ม “เสือสี่กับกระต่ายหนึ่ง”

“สรุปว่าต้องไปรวมตัวกันที่ไหน” ผมทักเข้าไปในแชตกลุ่มเพราะก่อนกลับบ้านก็ลืมถามว่าควรจะไปรวมตัวกันที่ไหน

“เออ เดี๋ยวกูถามอั่งเปาก่อน เมื่อเย็นเห็นน้องหน้าเครียดเลยลืมถามเหมือนกัน” มันตอบเสร็จก็หายไปเลยคงโทรไปถามแฟนมันแหละมั้ง

“นี่ไอ้แทนมันก็หายไปนานแล้วนะมันจะลืมถามแล้วมัวแต่อ้อนแฟนอยู่เปล่านะ”หึ ๆ แสดงว่าไม่ได้มีผมคนเดียวที่คิดแล้วแหละต้องขอบคุณเวนิสมันที่พิมพ์แทนผมไปหมดแล้ว

“กูว่าใช่แหง ๆ หรือไม่มันก็คงลืมคำถามมึงไปแล้วแหละไอ้ดิน” เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นด้วยกับไอ้อาทิตย์

“เออ นินทากูเข้าไปกูไม่บอกแล้ว” ไอ้แทนแม่งทำตัวเหมือนเด็กน้อยพวกผมมีนิสัยบางส่วนที่จะไม่ทำให้คนนอกเห็นนอกจากคนที่สนิทด้วยเท่านั้น

“เออ สรุปยังไงแม่งเป็นแพลนที่พวกเราไม่ทันเตรียมตัวด้วย” ผมถามมันทันทีขี้เกียจต่อความยาวแล้ว

“เออน้องบอกว่าตีสี่ให้ไปรวมกันที่คอนโดเพื่อนน้องคอนโด B ก่อนถึงคอนโดมึง”

“งั้นแยกย้ายกันไปเตรียมตัวเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก”หลังจากนั้นพวกผมก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวแล้วก็นอน

            ตีสาม

เพราะเด็กวิศวะอย่างพวกผมไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้สักเท่าไหร่นอกจากจะมีกิจกรรมเช่น รับน้องหรือออกค่ายของคณะ ผมขับรถออกไปที่คอนโด B เพื่อที่จะไปยังสถานที่รวมตัว

“เอ้ามึงมาถึงไวจังเลยมึงซื้อไรมาเยอะแยะวะ” ผมเห็นไอ้แทนลงจากรถแล้วเดินตรงมาพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ

“ทำไมมึงมาเร็วจังว่ะไอ้ดิน อ่อของในมือกูหรอ ของน้อง ๆ เขาน่ะอั่งเปาบอกว่าเพื่อน ๆ ฝากซื้อด้วยงั้นมึงขึ้นไปพร้อมกับกูเลยไหม กว่าจะถึงเวลาอีกนาน”

“กูขึ้นไปได้หรอว่ะ เกรงใจเจ้าของห้องว่ะ” ผมว่าถ้าผมคนที่ไม่สนิทขึ้นไปมันดูน่าเกลียดเกินไปไหม

“ขึ้นไปเถอะน้องเขาไม่ว่าอะไรหรอก” ผมพยักหน้าให้แล้วเดินตามมันขึ้นไปยามหน้าคอนโดก็ไม่ได้ห้ามเพราะคงคุ้นเคยกับไอ้แทนดีมันมาที่นี่บอกเพราะมันเคยมารับแฟนมันที่นี้

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เอ้ามาแล้วหรอคะพี่แทน พี่ดินมาด้วยหรอคะ เข้ามาก่อนค่ะพี่กว่าจะถึงเวลาออกเดินทางก็อีกตั้งหนึ่งชั่วโมง” อั่งเปาพูดจบก็เดินนำพวกผมเข้าไป

“แกใครมาหรอ” น่าจะเป็นเสียงเพื่อนของอั่งเปาเธอเดินมาแล้วรีบหันหลังกับไปทันทีแล้วก็รีบหันกลับมาพร้อมในมือน้องถือแว่นตาไว้

“เอ้าน้องเวถอดแว่นออกทำไมหรอครับ ถอดออกแล้วมองเห็นหรอครับ” เป็นเสียงของไอ้แทนที่ถามน้อง

“มองเห็นสิคะพี่แทนเวไม่ได้สายตาสั้นสักหน่อย อันนี้แว่นกรองแสงค่ะ เมื่อกี้นั่งหน้าคอมเลยต้องใส่ไว้เฉย ๆ ค่ะ” น้องตอบกลับมาพลางยิ้มให้

“เออพี่ลืมแนะนำเลย นี่ไอปฐพีครับน้องเวเพื่อนพี่เอง ไอ้ดินนี่น้องวันเวฬานะเพื่อนของอั่งเปาแล้วก็เป็นเจ้าของห้องนี้ด้วย” น้องหันมายิ้มให้ผมแล้วเอ่ยทักทาย

“สวัสดีค่ะ พี่ปฐพี” ทำไมนํ้าเสียงนี้ถึงได้ฟังดูคุ้นเคยมาก ๆ กันนะไม่ใช่แค่เสียงรอยยิ้มนั่นก็ด้วย

“สวัสดีครับน้องวันเวฬา” น้องยิ้มให้ผมแต่ทำไมกันนะรอยยิ้มนี้ถึงได้ดูคุ้นเคยยังไงอย่างบอกไม่ถูก

“พี่นั่งก่อนนะคะเดี๋ยวเวไปเอานํ้ามาให้ทาน” น้องตอบแล้วเดินมาหยิบของที่ฝากแทนซื้อแล้วลากน้องอั่งเปาเข้าไปในครัวทันที

ก่อนที่น้องจะได้ลากอั่งเปาไปในครัวก็มีเสียงของประตูห้องเปิดออกตามด้วยผู้ชายสองคนแล้วก็ผู้หญิงหนึ่งคนดูท่าแล้วน่าจะเป็นเพื่อนของน้อง

น้อง ๆ สองหันมาเห็นผมก็ทำตาโตกันผมได้แต่งงทำไมน้อง ๆ ถึงมีท่าทีกับผมแบบนี้ส่วนอีกคนก็มองผมด้วยสายตานิ่ง ๆ แล้วเดินมาหาเพื่อนตัวเองทันทีผมมองไอ้แทนพร้อมสงสายตาว่ากูทำอะไรผิดหรือเปล่า

            ด้านของเจ้าของห้อง

หัวใจฉันแทบจะกระดอนออกมานอกอกอยู่แล้ว เมื่อฉันเห็นคนที่ฉันแอบชอบมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ในห้องของตัวเองดีที่ตอนแรกหันกลับมาถอดแว่นทันไม่อย่างงั้นความแตกแน่เรื่องที่เธอตามจีบพี่เขาพอทักทายเสร็จก็ว่าจะลากยัยเพื่อนตัวดีไปจัดการแต่ยังไม่ทันได้ลากเลยก็มีเสียงคนเปิดประตูเข้ามาซะก่อน

“เอ้าทำไมมาไวจังเลยสีคราม แล้วนี่มายังไงมาด้วยกันหรอ” ฉันถามเพราะเห็นพวกมันเดินมาพร้อมกับสีคราม

“เปล่าหรอกเจอกันข้างล่างน่ะเลยขึ้นมาพร้อมกันคุณอาให้เรามาเช็กเวก่อนว่าเตรียมของไปครบหรือเปล่า ยิ่งขี้ลืมเก่งซะด้วย”

“ครบแล้ว สีครามไม่ต้องไปฟังแม่เรามาหรอกแต่ก็ลืมไปเธออะหลานรักแม่เรา เชิญเจ้าค่ะ” ฉันพูดพร้อมทำหน้ามุ่ยใส่แล้วเดินแต่ก็ไม่ลืมยัยตัวดีตามมาด้วยแต่ก่อนจะเดินไปถึงฉันหยุดแล้วหันไปเรียกไอ้คนจอมกวนประสาทกับยัยแม่ชีของกลุ่มให้ตามมาด้วย

“จะยืนอีกนานไหมไอคนขี้กวน แกด้วยยัยแม่ชีตามฉันมาเร็ว ๆ เลย” ฉันเร่งให้พวกมันเดินเร็ว

            ในห้องนอน

เพียะ เสียงฉันตีอั่งเปาหมั่นเขี้ยวมันที่ทำให้ฉันยังไม่ทันตั้งตัวก็เจอกับพี่เขาเข้ามานั่งในห้องแล้ว

“โอ๊ย ตีฉันทำไมเนี่ยฉันทำอะไรผิดอีก” มันหันมาถามฉันตาใสชั่งกล้าถามคำนี้

“ที่นั่งอยู่คืออะไรไม่ทราบยะ เดินออกไม่เจอแทบสิ้นพระชนม์เลยฉันหัวใจจะวายเลย ดีนะถอดแว่นออกทันไม่งั้นความแตกแน่” ฉันตอบมันไปเมื่อกี้ใจเต้นแรงมากแต่ก็ต้องทำตัวไม่ให้มีพิรุธ

“เหอะ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะแกเปิดประตูออกไปก็เจอพี่แกยืนอยู่กับพี่แทนแล้วอะ ชวนเขาเข้ามาแล้วว่าจะเดินไปบอกแกแต่แกออกมาก่อนเลยไม่ทันบอกแกเลยอะ” มันพูดพร้อมทั้งทำหน้าอ้อนใส่ฉัน

“ห้ามหลุดพูดเรื่องรหัสลับเด็ดขาด โดยเฉพาะมึงไอ้ธีม จะแซวอะไรก็ได้แต่ห้ามหลุดเรื่องนี้เด็ดขาดเลย” มันไม่ตอบแต่พยักหน้ารับรู้

พวกฉันเดินออกมาจากห้องก็พบว่าพี่ปฐพีอยู่คนเดียวแล้วอั่งเเปาเลยพี่เขาไปถามว่า

“พี่ปฐพีคะ พี่แทนไปไหนหรอคะ” อั่งเปาถามพี่เขาแล้วทำหน้าสงสัย

“อ่อ มันไปรับไอ้สองคนนั้นขึ้นมาน่ะ น้องวันเวฬาโอเคใช่ไหมครับที่เพื่อนพวกพี่อีกสองคนจะขึ้นมาด้วย ถ้าไม่โอเคบอกได้นะครับพวกพี่เข้าใจดีว่าห้องเป็นพื้นที่ส่วนตัว” พี่เขาถามฉันแต่ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรแต่ก้มหน้ามองนาฬิกาเห็นว่ามันพึ่งผ่านไปแค่ยี่สิบนาทีเลยพยักตอบพี่เขาไปแล้วตอบพี่เขาไป

“เวโอเคค่ะ อีกตั้งนานกว่าจะถึงเวลาออกเดินทางให้พี่ ๆ เขาเข้ามานั่งพักก่อนดีกว่า” ฉันลืมตัวเผลอปากแทนตัวว่าเวกับพี่เขาอย่างสนิทสนม ทั้งที่พึ่งเจอกันแท้ ๆ

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันดันให้อั่งเปาไปเปิดประตูให้พี่แทนกับเพื่อนอีก 2 คน มันหันมาชักสีหน้าใส่ฉันแล้วรีบไปเปิดประตูทันที

“หวัดดีจ้า ทำไมมากันเร็วจังสองคนนี้” พี่ผู้หญิงที่มาที่หลังถามพี่ปฐพีกับพี่แทน

“จะอะไรอีกหละของไอแทนไม่ต้องแปลกใจมันติดเมียครับผม” พี่อีกคนท่าทางจะออกแนวกวน ๆ เหมือนไอ้ธีมเลยแล้ว พี่ผู้หญิงคนที่พูดก่อนหน้านี้ก็หันมาทางพวกฉัน

“นี่เพื่อน ๆ น้องอั่งเปาหรอคะ พี่ชื่อเวนิสนะคะเรียกพี่ว่าเวนิสก็ได้” แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือพี่เข้าหันไปมองสีครามแล้วยิ้มให้แล้วสายตานั้นอีก

ฉันรู้สึกว่าสองนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล

“อ่อพี่ชื่ออาทิตย์นะครับ” พี่เขาแนะนำตัวกับพวกฉันแต่สายตากับมองไปที่เพื่อนของฉันอีกคนอย่างเจ้าเล่ห์

“พี่ ๆ คะไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วหนูจะแนะนำไอ้พวกตัวแสบพวกนี้ให้รู้จักอีกรอบนะคะ คนนี้ไอ้ธีมจอมกะล่อนตัวป่วนของกลุ่มพวกหนู ส่วนคนนี้ สีครามคนเย็นชาที่ตอบคำถามทีตอบได้หน้าตายสุด ๆ คนนี้ปันฟ้าสาวหวานแม่ชีของกลุ่มใจเย็นประดุจนอนอยู่ในนํ้า ส่วนนี้วันเวฬาค่ะสาวห้าวของกลุ่มจัดหมดไม่สนหน้าใครถ้าพูดจาไม่เข้ารูหู แถมเป็นสายลุยด้วยนะคะ แล้วอีกอย่าง”

ก่อนที่มันจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ฉันจึงกระแอมเบาเพื่อส่งสัญญาณว่าควรหยุดได้แล้ว

แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงประตูเปิดจากด้านนอกเข้ามาแล้วไอ้ธีมมันก็รีบหันมาถามฉัน

“มึงได้ชวนใครไปอีกไหมเนี่ย” ฉันส่ายหัวแล้วไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไรกับไปก็มีเสียงอีกของอีกคนที่ไม่ได้อยู่ในห้องก็ดังออกมา

“จะไปแล้วหรอตัวแสบ” ฉันก็นึกตกใจว่าไปเอ่ยปากชวนใครมาอีกไหม ที่แท้พี่ชายสุดที่รักของฉันเอง

“อ้าวก็นึกว่าใครที่แท้เฮียเตอร์เองหรอ เฮียมาทำไมอะ” ฉันถามออกไปด้วยท่าทีเฉย ๆ

“เอ้าไอ้เด็กนี่ เฮียจะมาห้องน้องสาวไม่ได้หรอ หรือว่าเราจะเอาหนุ่มที่ไหนมาซ่อน” พูดจบเฮียก็เดินมาล็อกคอฉันทันที

“ปล่อยหนูจะได้เวลาออกแล้ว” ฉันสะบัดออกเล็กน้อย

“อะเฮียให้” อยู่เฮียแกก็ส่งของออกมาให้ฉันฉันได้แต่ทำหน้างงแล้วถามอกไป

“อะไรอะ กล้องฟิล์มหรอซื้อให้หรอฮืออ เฮียหนูรักเฮียที่สุดเลยอ่าา” ฉันหอมแก้มเฮียหลายรอบเป็นการขอบคุณ

“ไป ๆ ไปได้แล้ว” หลังจากนั้นเฮียก็เดินมาส่งฉันที่รถแล้วพวกเราก็ออกเดินทาง

ฉันนั่งกับปันฟ้า พี่แทนนั่งกับอั่งเปา พี่อาทิตย์นั่งกับพี่ปฐพี

สีครามนั่งกับพี่เวนิส ส่วนไอ้ธีมมันขอนั่งคนเดียวข้างหลัง

ข้าง ๆ ที่นั่งของฉันเป็นอั่งเปากับพี่แทน ส่วนด้านหลังจะเป็นพี่อาทิตย์กับพี่ปฐพี

ในขณะที่พวกเราเดินทางก็มีแวะทานข้าวกันบ้างมีแวะร้านสะดวกซื้อกันบ้างแวะปั๊มกันบ้างเพื่อเข้าห้องน้ำ

“โอ๊ย ใครสั่งใครสอนให้นั่งรถไปใต้วะ เมื่อยชิบหาย” ไอ้ธีมลงรถมาได้มันก็บ่นเอาบ่นเอา

“ควายถ้าจองตั๋วกันทันจะนั่งรถมาเองไหมพูดไม่คิดอีกแล้วมึง” ปันฟ้ามันคงรำคาญเต็มทนถึงได้สวนขึ้นมา

“ชิบหายนั่งมากี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย เมื่อไหร่จะถึง” มันก็ยังบ่นไม่เลิก

“เดี๋ยวก็ถึงแล้ว จะบ่นอะไรตอนใกล้จะถึงไม่ทราบไอ้คนปากสุนัข หลบด้วยกูจะไปห้องนํ้า” ฉันพูดจบก็เดินชนมันไปเลยฉันเข้าไปได้สักพักแล้วก็เดินออกมา ได้ยินพี่แทนพูดกับอั่งเปา

“หนูคะ อันนี้ไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหมคะ” คนอื่นพลางพยักหน้าเห็นด้วยเป็นเสียงเดียว

“ปกติค่ะ อันนี้ถือว่าเบามากแล้วนะคะยังถือว่ามีพวกพี่อยู่ด้วยพวกมันเลยออมมือกันแล้ว” ดูพวกพี่เขาทำหน้าอึ้ง ๆ กันเหมือนว่าไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้

“เดี๋ยวพวกพี่รู้จักพวกเราไปนาน ๆ ก็จะชินเองแหละค่ะและที่สำคัญพวกเราเล่นกันแรงเป็นปกติอยู่แล้วพวกพี่ไม่ต้องตกใจนะคะ” ฉันเดินออกไปแล้วพูดกับพวกพี่ ๆ เขา