บทที่ 2 เหลือเวลาเพียงน้อยนิด

บทที่ 2 ความหวังอันริบหรี

“ผมไม่เหนื่อยเลยสักนิด ขอแค่มีคุณอยู่ข้างๆ ต่อให้ต้องแลกด้วยอายุขัยครึ่งหนึ่งของผม ผมก็ยอม”  ชายหนุ่มจุมพิตลงบนหน้าผากมนของเธอเนิ่นนาน  อย่างแสนรัก

 “อย่าทิ้งผมไปนะภัทร ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีคุณ”

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ก่อนที่ประตูห้องพักฟื้นจะถูกเปิดออก ปรากฏร่างของ ‘นายแพทย์จักราช’ หรือ ‘หมอจักร’ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็งวิทยาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของปฐวี จักราชเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชาร์ตประวัติคนไข้ สีหน้าของเขาเรียบเฉยตามสไตล์แพทย์มืออาชีพ แต่แววตาที่มองมายังเพื่อนสนิทกลับเต็มไปด้วยความหนักใจ

“เป็นไงบ้างภัทร วันนี้ดีขึ้นไหม”  จักราชเอ่ยทักทายคนไข้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ก็เรื่อยๆ ค่ะคุณหมอ...ไม่ด้แย่ลง  แต่ก็ไม่ดีขึ้นไปกว่าทุกวัน” ภัทรธิดาตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ฝากดูแลผู้ชายขี้แงคนนี้ด้วยนะคะ เขาดื้อเหลือเกิน”

จักราชหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่แววตาไม่ได้ขำตามไปด้วย เขาหันไปสบตากับปฐวีแล้วพยักหน้าไปทางประตูเป็นเชิงเรียกให้เพื่อนออกไปคุยกันข้างนอก ปฐวีบีบมือภรรยาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามเพื่อนออกไป  เมื่อประตูห้องปิดลง ทิ้งให้เหลือเพียงความเงียบงันในโถงทางเดิน จักราชก็ถอนหายใจยาว พลิกแฟ้มประวัติคนไข้ปิดลงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเพื่อนรัก

“ว่าไงจักร ผลตรวจเลือดล่าสุดเป็นยังไงบ้าง ยาตัวใหม่ที่แกให้ภัทรลองใช้มันได้ผลใช่ไหม” ปฐวีถามรัวเร็วด้วยความหวังที่ยังคงริบหรี่จักราชมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความเวทนา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของปฐวี

“ฉันเสียใจว่ะปัฐ... ยาตัวใหม่ไม่ได้ผล มะเร็งมันลามไปถึงตับกับปอดแล้ว การทำงานของอวัยวะภายในล้มเหลวไปทีละส่วน...”

“มะ... ไม่จริง แกดูผิดหรือเปล่าจักร! แกเก่งเรื่องนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอวะ แกต้องมีวิธีสิ!”

ปฐวีพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อกาวน์ของเพื่อนสนิท เขย่าอย่างแรงด้วยความควบคุมสติตัวเองไม่อยู่

“ตั้งสติหน่อยดิวะไอ้ปัฐ! แกเองก็เป็นหมอ แกอ่านฟิล์มเอ็กซเรย์กับค่าเลือดเมื่อวานแกก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าผลมันเป็นยังไง!” จักราชตวาดกลับเพื่อเรียกสติเพื่อน ก่อนจะค่อยๆ แกะมือของปฐวีออก

“ภัทรจะอยู่กับเราได้อีกไม่นาน... อาจจะแค่ไม่กี่สัปดาห์ หรืออาจจะเร็วกว่านั้น สิ่งที่แกทำได้ตอนนี้ไม่ใช่การดันทุรังรักษาจนภัทรต้องเจ็บปวดจากการประคองอาการ แต่แกต้องทำให้วาระสุดท้ายของเธอมีความสุขที่สุด”

คำพูดของเพื่อนสนิทเหมือนมีดแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทงทะลุหัวใจ ปฐวีทรุดฮวบลงกับพื้นหลังพิงกำแพงโรงพยาบาลอย่างคนหมดแรง น้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่พังทลายลงมาอย่างไม่อายใคร

“ฉันมันห่วยแตก... ฉันเป็นหมอได้ยังไงวะจักร แค่เมียตัวเองยังรักษาไม่ได้ แล้วฉันจะเก่งไปทำไมวะ!”  ชายหนุ่มกำหมัดทุบลงบนพื้นกระเบื้องซ้ำๆ จนข้อนิ้วแตกเลือดไหลซิบ จักราชต้องรีบย่อตัวลงมาจับมือเพื่อนไว้แน่น

“หยุดทำร้ายตัวเองเถอะว่ะ โลกนี้มีโรคที่เราเอาชนะมันไม่ได้อีกเยอะ แกทำดีที่สุดแล้ว ภัทรเองก็รู้ว่าแกสู้เพื่อเธอมาตลอด ไปเถอะ... กลับเข้าไปหาเธอ ใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันให้คุ้มค่าที่สุด”   จักราชบีบไหล่เพื่อนเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไป เพื่อปล่อยให้ปฐวีได้จัดการกับอารมณ์ของตัวเอง   เขานั่งจมอยู่กับความสิ้นหวังพักใหญ่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า พยายามปั้นหน้าให้ดูเข้มแข็งที่สุด แม้ข้างในจะแหลกสลายไม่มีชิ้นดี  ชายหนุ่มผลักประตูเดินกลับเข้าไปในห้องพักฟื้นอีกครั้ง

ภัทรธิดากำลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เหม่อมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของสามี เธอก็หันกลับมาส่งยิ้มให้   “ปัฐคะ...” หญิงสาวเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่มีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่

“ครับภัทร คุณอยากได้อะไรบอกผมมาเลย”  ปฐวีรีบเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง กุมมือเธอไว้เช่นเดิม

“ฉันอยากกลับบ้านค่ะปัฐ” คำขอนั้นทำให้คนฟังชะงักไปเล็กน้อย  

“ภัทรไม่อยากนอนอยู่ที่นี่แล้ว มันอุดอู้ แล้วกลิ่นยาก็ทำให้ภัทรเวียนหัว ภัทรอยากกลับไปสูดอากาศที่บ้านของเรา อยากกลับไปนอนกอดคุณบนเตียงของเรานะคะ”