ตอนที่ 6 ตำราปั๊มลูก NC

เรือนร่างบอบบางของบัวบุษยาขยับกายขึ้นคร่อมทับบนร่างหนาของสามี ความอึดอัดแน่นตึงแผ่ซ่านไปทั่วช่องทางรักอันบอบบาง เมื่อแก่นกายขนาดใหญ่ฝังลึกอยู่ภายในอย่างแนบแน่น เธอกัดฟันเพื่ออดทนต่อความจุกเสียดที่ตีรวนขึ้นมา ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกโยกคลึงขึ้นลงตามจังหวะที่สามีโปรดปราน

แรงโน้มถ่วงและน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาทำให้ความลึกซึ้งยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ทุกครั้งที่เธอยกสะโพกขึ้นและกดลง ความคับแคบและร้อนผ่าวทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นถี่ ผิวเนื้อเนียนชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมและแผ่นหลัง

สามีหนุ่มไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเหนื่อยลำพัง เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะประกบปากเข้าครอบครองปทุมถันสีหวานที่ชูชันอยู่ตรงหน้า ลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียและดูดดื่มความอวบอิ่มสลับซ้ายขวาอย่างเอาแต่ใจ

มือหนาที่เคยจับสะโพกเปลี่ยนมาบีบเคล้นและขยำเนื้อนุ่มหยุ่นของทรวงอกคู่นั้นอย่างแรง เพื่อช่วยระบายความเสียวซ่านและกระตุ้นให้ร่างกายของเธอปลดปล่อยอารมณ์ร่วมไปพร้อมกับเขา

“อร๊ายยย!!!... พี่บี๋!!!... อย่าบีบแรงสิคะ เดี๋ยวเต้านมบัวก็เหลวหมดหรอก” เสียงหวานร้องครางระคนสะอื้น แรงขยับของเธอบริเวณสะโพกเริ่มแผ่วเบาและช้าลงด้วยความหมดแรง กล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างปวดร้าวไปหมดจากการฝืนเกร็ง

“พี่ใกล้แล้ว... บัวจ๋า!!!”

เสียงทุ้มพร่าสั่นของคเชนทร์ครางกระซิบชิดลำคอระหง ท่ามกลางอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนระอุราวกับไฟสุม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนบัวบุษยาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

ในวินาทีนั้น ศีรษะหนาผงกขึ้นซุกเข้าหาทรวงอกอวบอิ่มที่กระกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความกระหายอยาก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะอ้าครอบงำปทุมถันสีหวานชูชันไว้อย่างเต็มคำ

“อื้อส์!!!... พี่บี๋!!!...” บัวบุษยาส่งเสียงครางผวา แรงสั่นสะเทือนจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่ตวัดโลเลียสร้างความวาบหวามจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสโดยอัตโนมัติ

 ทว่า... ความเร่าร้อนยังไม่หมดเพียงเท่านั้น เมื่อคเชนทร์จงใจเพิ่มความจัดจ้านให้บทรักด้วยการขบเม้มริมฝีปากแน่นขึ้น ก่อนจะใช้คมเขี้ยวขบกัดลงเบาๆ บนยอดอกอิ่มสลับกับการดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ

แรงขบกัดจากฟันคมที่ขูดผ่านปุ่มเนื้อที่ไวต่อความรู้สึก ทำให้กระแสความเสียวซ่านแล่นจี๊ดขึ้นสู่สมองราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตไปทั่วร่าง

 “โอ๊ยย! พี่บี๋อ่า บอกไม่ฟังกันเลย อื้ยยย!!! พี่!!!...อย่ากัดสิคะ อร๊ายยย!!!... มันเสียว!!...”

 บัวบุษยาร้องอุทานเสียงหลง มือเรียวเล็กขยุ้มกลุ่มผมหนาของสามีไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านสะท้านทรวง การถูกขบเม้มและกัดย้ำๆ ลงบนจุดอ่อนไหวทำให้ความเจ็บแปลบเล็กๆ ผสมผสานเข้ากับความซ่านเสียวจนแยกไม่ออก ผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นสีแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ หยาดเหงื่อพราวระยับตามไรผมและร่องอกยิ่งขับเน้นให้ภาพตรงหน้าเย้ายวนใจถึงขีดสุด

 คเชนทร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อได้ยินเสียงหวานร้องครวญครางไม่เป็นภาษา เขายิ่งได้ใจ ละเลียดดูดดึงและขบกัดยอดอกทั้งสองข้างสลับซ้ายขวาอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย มือหนาอีกข้างก็บีบเคล้นสะโพกและทรวงอกนุ่มหยุ่นจนขึ้นรอยมือ

 “เสียวเหรอหืม์...” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาภรรยาสาว เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากแกร่ง แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยไฟพิศวาสที่แผดเผา

 “เสียวค่ะ... พี่บี๋กัดแรงอะ ไม่กลัวมันขาดหรือไงคะ”

 บัวบุษยาหอบหายใจถี่กระชั้น นัยน์ตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสม อารมณ์ปรารถนาที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุดทำให้เธอไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงจะต่อต้าน มีเพียงเสียงครางกระซิบและร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของสามี เป็นสัญญาณว่าทั้งคู่กำลังก้าวเข้าสู่ห้วงสุดท้ายของบทเพลงรักอันเร่าร้อนของในค่ำคืนนี้แล้ว

 “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่พี่ชอบที่เห็นบัวเสียว มันทำให้พี่มีอารมณ์ขึ้นเยอะเลย ยิ่งบัวกรีดร้องเท่าไหร่พี่ยิ่งชอบ” เขาบอกเสียงพร่า

 “ตอนนี้ก็เสียวค่ะ”

 “เสียวตรงไหนหืม์”

 “เสียวทั้งนมทั้งหอยเลยค่ะ...”

 คำพูดวาบหวามที่หลุดลอดจากเรียวปากสวยยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด

 “ดีมาก ถ้าไม่บัวเจ็บแล้ว เดี๋ยวพี่ขอทำเองบ้างนะ”

 การส่งอารมณ์ร่าน ๆ ของภรรยาทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนของคเชนทร์พุ่งสูงจนไร้การยับยั้ง จนสุดท้ายภรรยาสาวก็เริ่มอ่อนระทวยและหมดแรงที่จะขยับต่อ เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพยุงน้ำหนักตัวไว้ได้อีกต่อไป

 คเชนทร์จึงพลิกตัวกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมด้วยความรวดเร็ว ร่างหนาทาบทับลงมาด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ก่อนจะกระหน่ำสะโพกเข้าใส่ด้วยจังหวะที่ดุดันและรวดเร็ยิ่งกว่าเดิม เพื่อเร่งส่งตัวเองและเธอให้พุ่งทะยานไปสู่จุดหมายปลายทางแห่งความสุขสม

 “อีกนิดเดียวพี่ก็จะเสร็จแล้ว อดทนหน่อยนะที่รัก เพื่อลูกของเรา” คเชนทร์กระซิบเสียงพร่าข้างหูภรรยา บัวบุษยาใช้มือเรียวสองข้างจับขาของตัวเองแยกออกจากัน ก่อนที่ฝ่ายสามีจะดุนดันแท่งรักเข้าไปภายในช่องทางที่ยังคงคับแน่นและแห้งผากอีกครั้งอย่างไร้การปรานี จนบัวบุษยาสะดุ้งเฮือก ร้องครางผวาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 “อะ โอร๊ยยยย! พี่บี๋... บัวเจ็บ บัวเจ็บจริงๆ นะคะ!”

 “พี่ใกล้แล้ว... บัวอดทนไหวมั้ย” คเชนทร์ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความเห็นแก่ตัวเล็กน้อย

 “อือ!!!...” ภรรยาสาวหลับตาปี๋แล้วพยักหน้าเล็กน้อย แม้หัวใจจะประท้วงด้วยความทรมาน

 “มันเจ็บจังเลยค่ะพี่บี๋... มันฝืดยังไงไม่รู้ค่ะ โอ๊ยๆ เบาค่ะบัวเจ็บ อื้มมม โอ๊ยยย ฮื้อๆๆ... โอ๊ยท่านี้บัวเจ็บเหลือเกิน” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด

คเชนทร์ชะงักสะโพกที่กำลังโถมกระหน่ำทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พร้อมและคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนพวงแก้มของภรรยา เขาจูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบาพลางมองใบหน้าหวานด้วยความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

“ให้บัวใช้ปากแทนได้ไหมคะ...” บัวบุษยาเอ่ยรำพันด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจที่ร่างกายตนเองฝืนไม่ไหว คเชนทร์ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“ไม่เป็นไรบัว... เดี๋ยวพี่ช่วยตัวช่วยเอาดีกว่า”