บทที่ 7 จับตัว

2 วันต่อมา..

@คฤหาสน์หวงเฟยหง

"อะ..อ๊าา" เสียงเนื้อกระทบเนื้อเคล้าเสียงครางกระเส่าของหญิงสาวที่ทำงานเป็นอีตัวดังเล็ดลอดออกมาจากห้องๆ หนึ่งภายในคฤหาสน์หวงเฟยหงซึ่งคนที่กำลังทำเรื่องคาวโลกีย์แบบนี้อยู่คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของคฤหาสน์

ทุกครั้งที่มาเฟียหนุ่มอยากปลดปล่อยเขาจะให้ลูกน้องโทรไปสั่งเจ๊สวยให้จัดหาเด็กๆ เกรดพรีเมี่ยมมาใช้บริการเป็นครั้งคราวตามประสาหนุ่มโสด เสร็จสมดั่งใจก็จ่ายเงินแยกย้ายจบไม่มีการสานสัมพันธ์ต่อใดๆ 

หลังจากปลดปล่อยเสร็จเขาก็เดินกลับมาอาบน้ำชำระร่างกายที่ห้องนอนตัวเองแล้วมานั่งดูเอกสารในห้องทำงานต่อ

ก็อก! ก็อก!

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นก่อนจะเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามา

"นี่ครับนายประวัติของผู้หญิงคนนั้น" อาเหว่ยเดินมาหยุดหน้าโต๊ะทำเจ้านายหนุ่มก่อนยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือให้ มาเฟียหนุ่มรับซองเอกสารมาเปิดแล้วล้วงเอกสารด้านในออกมาดู

"พิชญาภา วรสิทธ์สกุล ฉันจะทำให้เธอปากดีไม่ออกเลยคอยดู" เสียงเค้นหัวเราะดังกระหึ่มในลำคอหนาอย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นประดับริมฝีปากหนาหลังจากได้อ่านข้อมูลของหญิงสาวอย่างละเอียด 

พอได้อ่านประวัติของเธอแล้วเขาจึงเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมรับงานที่เจ๊สวยเสนอเหมือนผู้หญิงคนอื่น

เธอเป็นถึงลูกสาวเจ้าของร้านเพชรอันดับต้น ๆ ของประเทศไทยเลยทีเดียว ฐานะร่ำรวยเอาการแถมมีดีกรีเป็นนักศึกษาปริญญาโท เรียนเก่งแถมหน้าตาดีอีกต่างหาก 

และคุณสมบัติแบบนี้แหละที่เขาต้องการให้มาอุ้มบุญทายาทของตัวเอง ดวงตาคมกริบละออกจากเอกสารแล้วออกคำสั่งกับลูกน้อง "ไปพาตัวเธอมาให้ฉัน"

"ครับนาย" อาเหว่ยน้อมรับคำสั่งของเจ้านายหนุ่มแล้วเดินออกไปทันที

"หึ" รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นประดับมุมปากหนาอีกครั้งเมื่อคิดถึงใบหน้าสวย ๆ ของผู้หญิงปากดี เขาจะสั่งสอนให้เธอได้รู้ว่าผลของคนที่กล้าพูดดูถูกเขาเป็นยังไง

ทางด้านของพีชไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังจะคืบคลานเข้าหาตัวเอง เธอยังคงใช้ชีวิตตามปกติวันนี้เป็นวันหยุดเธอจึงชวนเพื่อนสาวออกมาช้อปปิ้งที่ห้างอย่างสบายใจ

"ไปไหนกันต่อดียัยจิน" เธอเอ่ยถามเพื่อนสาวเสียงใสหลังจากพากันช้อปปิ้งกันจนหนำใจแล้ว

"ไปหาอะไรกินกัน"  

"อืม ว่าแต่กินอะไรดี"  

"ไปร้านอาหารเจวายไหมเราเห็นเขารีวิวในเน็ตว่าอาหารอร่อยและเด็ดมาก" จินใช้ความคิดสักพักก่อนเอ่ยบอกเพื่อนสาว

"งั้นไปกันเลย" พีชพยักหน้ารัว ๆ เมื่อเห็นพ้องต้องกันทั้งสองก็ออกจากห้างเดินทางไปร้านอาหารเจวายทันที ทานอาหารเสร็จจินก็มาส่งเธอที่คอนโดแล้วขับรถกลับคอนโดตัวเอง

ตึก! ตึกๆ!

ขณะที่พีชกำลังเดินขึ้นคอนโดเธอก็รู้สึกเหมือนมีคนกำลังตามอยู่แต่พอหันมองรอบๆ ก็ไม่เห็นมีใครเลย เธอจึงรีบเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงห้องไว ๆ เพราะสัญชาตญาณของเธอมันบอกว่าไม่ปลอดภัย

"โอ๊ย!"

"อยู่ไหนเนี่ยคนยิ่งรีบ ๆ" เสียงหวานบ่นอุบอิบระคนหัวเสียเมื่อล้วงไปหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าสะพายข้างแต่กลับไม่เจอ ดวงตากลมโตชำเลืองมองซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง ขณะวางถุงข้าวของในมือลงบนพื้น แล้วเอากระเป๋าสะพายออกจากบ่าใช้มือคว้านหาคีย์การด์โดยไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาหา

ระหว่างที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาหาคีย์การ์ดในกระเป๋าอย่างตั้งใจลูกน้องของมาเฟียหนุ่มก็เดินย่องมาประชิดตัวเธอจากด้านหลัง ก่อนใช้ผ้าที่มียาสลบปิดจมูกเธอ 

อุ๊บ!

"ช่วยด้วยชะ..!" เธอพยายยามดีดดิ้นสุดแรงพลางส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่นานสติเธอก็ดับวูบไปด้วยฤทธิ์ของยาสลบ พอเธอหมดสติลูกน้องของมาเฟียหนุ่มก็อุ้มร่างเธอไปขึ้นรถแล้วขับตรงกลับคฤหาสน์หวงเฟยหงทันที

"มาแล้วครับนาย" อาเหว่ยอุ้มหญิงสาวเข้ามาภายในห้องโถงแล้วรายงานเจ้านายหนุ่มที่นั่งไขว้ห้างสูบบุหรี่อยู่

"พาเธอไปขังไว้ที่ห้องข้าง ๆ ห้องนอนฉัน" มาเฟียหนุ่มช้อนสายตาขึ้นมองร่างหญิงสาวพร้อมแสยะยิ้มร้ายมุมปาก ก่อนออกคำสั่งแล้วยกบุหรี่ขึ้นสูบต่อ 

สิ้นคำสั่งเจ้านายหนุ่มอาเหว่ยก็อุ้มหญิงสาวขึ้นบันใดไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ทันทีโดยมีสายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มมองตามจนสุดสายตา "อยากรู้นักว่าจะปากดีได้สักแค่ไหนกัน"