ตอนที่2

ลี่เซียนที่พาร่างกายผอมแห้งของตนเดินมาจนเจอเพิงเล็กๆ ที่ดูเก่าแต่ยังพอให้ได้หลบแดดหลบฝน คงจะเป็นเพิงพักของชาวบ้านที่เข้ามาหาของป่า กอดกระชับร่างเล็กของเด็กน้อยที่เหมือนว่าจะรู้สึกตื่นขึ้นมาแล้วเข้าไปนั่งยังเพิงพักนั้น ใช้มือผ่ายผอมสกปรกข้างหนึ่งหักกิ่งไม้ใบหญ้ามาสุมกองไว้แล้ววางร่างเล็กลง ทันทีที่เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเห็นนางตาคู่โตคู่นั้นพลันคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแบะปากร้องไห้จ้า

แง้ แง้ แง้

ลี่เซียนที่กำลังจะเอื้อมมือไปหาร่างน้อยเพื่อปลุกปลอบพลันชะงักเมื่อเห็นมือที่กระดำกระด่างสกปรก รีบยกมือคู่นั้นขึ้นเช็ดกับชุดที่สวมซึ่งตอนแรกนั้นเป็นสีขาวแต่ตอนนี้มองแทบไม่เห็นสีเดิม ดูๆ ไปนางก็เหมือนขอทานจริงๆ นั่นแหละ

"โอ๋เอ๋ โอ๋เอ๋ เด็กดีไม่ร้องนะคะ" 

ยกมือขึ้นลูบหลังลูบไหล่เด็กน้อยเอ่ยปลอบเสียงอ่อนเสียงหวานจนร่างเล็กคลายสะอื้น แหงนเงยใบหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองนาง

"หม่ำ หม่ำ" 

"โอ๋ โอ๋ หิวหรือลูก ทำยังไงดีล่ะ" 

ใบหน้ากระดำกระด่างนั้นหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะทำอย่างไรดี คงต้องลองหาอะไรแถวๆ ให้เด็กน้อยคนนี้กินก่อนไม่อย่างนั้นคงร้องไห้งอแงไม่หยุดแน่ เมื่อภพก่อนนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและหน้าที่ของนางคือดูแลเด็กเล็กๆ ที่ถูกนำมาทิ้งยังที่แห่งนั้น นางจึงพอจะรับมือกับเด็กน้อยคนนี้ได้ แต่ตอนนี้สิ่งที่ยากคือจะหาอะไรให้เด็กได้กิน ซึ่งตัวนางนั้นก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเช่นกัน พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นห่อผ้าที่แม่ของเด็กส่งมาให้ จึงคิดจะใช้ผ้าผืนนั้นทำเป็นแปลเพื่อใส่เด็กน้อยสะพายหลัง จึงเทของทุกอย่างออกมาจากห่อผ้านั้น ซึ่งภายในนั้นมีเสื้อผ้าสตรีเนื้อดีมากหนึ่งชุดกับของเด็กผู้หญิงหนึ่งชุดคงจะเป็นของเด็กน้อยผู้นี้ที่เนื้อผ้าไม่ต่างกันแต่นุ่มจนกันอากาศหนาวได้อย่างดีเยี่ยมบ่งบอกว่าสตรีนางนั้นคงมีฐานะไม่น้อย ชิ้นหยกสีแดงนั่นก็ดูล้ำค่าหายากและถุงเงิน ดวงตากลมโตปรากฏความดีอกดีใจรีบหยิบถุงเงินมาเปิดดู

"เราไม่อดตายแล้วหนูน้อย" 

เอ่ยออกมาอย่างยินดีนักเพราะด้านในถุงเต็มไปด้วยตำลึงทองเต็มถุงและยังมีเครื่องประดับที่ดูจะราคาแพงเป็นอย่างมากอีกถุงหนึ่ง นางจึงรีบเก็บของทุกอย่างใส่ไว้ในห่อผ้าดังเดิม มองดูท้องฟ้าที่บ่งบอกว่ากำลังจะมืดค่ำลงทุกขณะ คืนนี้นางก็คงต้องใช้ที่นี่ซุกหัวนอน รีบนำถุงผ้าไปซ่อนเอาไว้จนมิดชิดดีแล้วก็กลับมาอุ้มร่างเล็กกลมป้อมไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินสำรวจรอบๆ ว่ามีอะไรให้พอกินได้บ้าง จนมาเจอต้นกล้วยป่าที่มีลูกกำลังสุกเหลือง จึงวางร่างเล็กลงใกล้ๆ

"นั่งตรงนี้แป๊บนึงนะ เด็กดี" 

จากนั้นจึงหันไปหากิ่งไม้มาสอยให้กล้วยที่สุกงอมนั้นหล่นลงมา เมื่อเห็นว่าได้มาพอแล้วจึงเก็บใส่ใบไม้ที่ใบใหญ่พอจะใส่ผลกล้วยได้มาห่อ แล้วพาร่างเด็กน้อยไปยังลำธารที่เดินเรียบผ่านมา ก่อนหน้า ล้างมือจนสะอาดหมดจดนำกล้วยที่ได้มาปอกเปลือกเอาเมล็ดออก บดเนื้อกล้วยด้วยมือเปล่าป้อนให้เด็กน้อยได้กินประทังความหิว เด็กน้อยดูจะชอบมากเสียด้วย

"อร่อยใช่หรือไม่" 

เอ่ยถามเจ้าเด็กตะกละที่ส่งยิ้มน่ารักมาให้ปรากฏฟันซี่เล็กสี่ซี่ที่ขึ้นทั้งบนและล่างยิงฟันขาวมาให้นาง

"หร่อย หร่อย แม่" 

เสียงเล็กที่เอ่ยเรียกนางช่างไร้เดียงสานัก ช่างน่าสงสารเสียจริงตัวแค่นี้กลับต้องกำพร้ามารดา นางรู้ว่าการเป็นเด็กกำพร้านั้นต้องทุกข์ใจแค่ไหน

"ข้าจะเป็นมารดาของเจ้าเอง ลูกรัก"

เอ่ยกับเด็กน้อยแล้วหอมแก้มนุ่มอย่างรักใคร่รู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้นัก นั่งป้อนกล้วยให้เด็กน้อยบ้างตัวเองบ้างจนอิ่มจึงได้ล้างเนื้อล้างตัวให้ร่างเล็ก จากนั้นจึงล้างเนื้อล้างตัวให้ตนเองเห็นเงาตัวเองในน้ำ นางเกือบจะช็อค เพราะเส้นผมที่พันกันจนยุ่งเหยิงหน้าตากระดำกระด่างดวงตาลึกโบ๋ ว่าแล้วทำไมเด็กน้อยเห็นนางถึงกับร้องไห้จ้า สภาพยังกับซอมบี้ซะขนาดนี้นางเห็นยังกลัวตัวเองเลย คงต้องจัดการตัวเองให้ดูเป็นผู้เป็นคนกว่านี้ รีบล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ แล้วพาบุตรีสดๆ ร้อนๆ ของนางกลับเพิงพัก