ตอนที่3

ลี่เซียนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เจ้าตัวเล็กเพราะอากาศตอนนี้ช่างหนาวนักใช้ผ้าชุดเก่ามาปูรองให้เด็กน้อยนั้นนอนไปก่อนกล่อมเด็กน้อยจนหลับใหล นางนั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นอย่างเอ็นดูนัก บิดามารดาของเด็กคนนี้คงหน้าตาดีมาก นางเห็นใบหน้าซีดขาวของสตรีคนนั้นถึงจะมีคราบเลือดและดินสกปรกแต่เค้าหน้านั้นงดงามมาก ใครกันช่างใจร้ายใจดำตามสังหารสตรีอ่อนแอและเด็กตัวแค่นิดเดียวได้ลงคอ 

"ไม่เป็นไรนะ ต่อไปมารดาผู้นี้จะปกป้องเจ้าเอง เสี่ยวซี แม่ขอตั้งชื่อให้เจ้าว่าเสี่ยวซีแล้วกัน ต่อแต่นี้ไปเจ้าคือ หลานเสี่ยวซี ของแม่" 

กล่าวกับร่างเล็กที่หลับสนิทอย่างรักใคร่ แล้วผละออกมาก่อกองไฟเล็กๆ เพื่อให้ความอบอุ่นและกันอันตรายจากสัตว์ ดีที่นางยังพอมีความสามารถเล็กๆ น้อยๆ กับการก่อไฟในยุคนี้ไม่อย่างนั้นคงจะลำบากไม่น้อย หันไปมองเสี่ยวซีที่ยังคงหลับสนิทนางคงต้องจัดการตัวเองเสียหน่อยหากเข้าไปในเมืองในสภาพเช่นนี้คงจะโดนคิดว่าเป็นขอทานอีกแน่จะทำอะไรก็คงจะไม่สะดวก ตอนนี้นางมีเด็กน้อยพ่วงมาด้วยหากจะมัวแต่อาลัยอาวรณ์ชีวิตเก่าที่จากมาคงจะไม่สามารถดูแลเด็กคนนี้ให้อยู่รอดได้ นางจะต้องทิ้งชีวิตในอดีตไปเสียแล้วเริ่มต้นเป็นหลานลี่เซียนคนใหม่ในชีวิตใหม่นี้และยุคที่แม้จะไม่คุ้นเคยแต่ก็ต้องอยู่ให้ได้ ผ่านมาตั้งสองภพสองชาติคงไม่มีอะไรยากเกินไปกระมัง คิดได้ดังนั้นจึงเดินไปยังลำธารใกล้ๆ ที่มองเห็นเพิงพักอยู่ในระยะสายตา นางไม่อยากทิ้งบุตรสาวไว้ลำพัง จึงเดินมาที่ลำธารใกล้ๆ ถึงแม้น้ำจะตื้นแต่ยังพออาบได้ โดยไม่ลืมหยิบชุดของสตรีนางนั้นติดมือมาด้วย ชุดที่นางสวมอยู่ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วเท่าใดนัก ก่อนหน้านี้เพราะรู้สึกหมดอาลัยในชีวิตจึงไม่ได้ใส่ใจสภาพของตัวเองเท่าใดนัก แต่พอเห็นสารรูปในตอนนี้ อยู่มาตั้งหลายวันทนกับความเหม็นของตัวเองได้อย่างไรกันนะ เมื่อถึงลำธารจึงถอดชุดตัวนอกออก ฉีกชายกระโปรงตัวเก่ามาขยี้ขนสะอาด แล้วนำมาขัดถูเนื้อตัวที่กระดำกระด่าง ขี้ไคลเต็มตัวไปหมดผ่านไปครึ่งชั่วยาม ก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง ดูจากสภาพผิวของร่างนี้หรือว่าได้รับการเอาใจใส่จากเจ้าของเป็นอย่างดี เพราะผิวขาวนั่นดูนวลเนียนเป็นอย่างมากแม้จะผอมแห้งไปเสียหน่อย ถ้าได้บำรุงอีกสักนิด รูปร่างคงจะงดงามสมส่วนไม่หยอก ส่วนหน้าตานั้นไม่รู้ว่าอยู่ในสภาพไหนเพราะมืดเลยมองไม่ค่อยชัดนัก เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็ปล่อยผมยาวสลวยที่ยาวถึงบั้นเอวให้แห้งก่อนจะใช้เศษผ้าตัวเก่ารัดผมยาวเอาไว้ไม่ให้ดูรุ่มร่ามเกินไปนัก เปลี่ยนชุดจนเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับมาที่เพิงพักล้มตัวลงนอนข้างบุตรสาวตัวน้อยที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ช่างเลี้ยงง่ายอะไรเช่นนี้ นอนมองหน้าเจ้าตัวน้อยแล้วได้แต่ครุ่นคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อไปในวันพรุ่งนี้ นางคงจะใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ไม่ได้คงต้องหาที่อยู่ที่มั่นคงถาวรและลงหลักปักฐานอย่างจริงจังเสียที หาที่อยู่ได้แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะทำอะไรต่อไป ดีที่มารดาของเสี่ยวซีทิ้งเงินทองไว้ให้ไม่อย่างนั้นนางก็คงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกัน คิดไปคิดมาด้วยความที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจึงหลับไปอ้อมแขนเรียวเล็กก็กระชับกอดร่างอ้วนกลมไว้อย่างหวงแหน

แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาแยงตาทำให้ร่างสตรีบอบบางรู้สึกตัวตื่นก้มลงมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนที่ยังหลับตาพริ้ม ยกศีรษะเล็กที่นอนหนุนแขนนางต่างหมอนออกจากแขนแล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา ใบหน้างามที่สะท้อนบนผิวน้ำทำให้นางถึงกับตกตะลึงใช้มือเล็กขาวยกขึ้นรูปใบหน้านั้นอย่างหลงใหล แม้รูปหน้าจะซูบผอมแต่ก็ยังคงงดงามนัก หากได้รับการดูแลและมีเนื้อมีหนังกว่านี้นางคงคว้าตำแหน่งนางงามมาครอบครองอย่างแน่นอน แต่หากเป็นยุคสมัยนี้คงต้องกล่าวว่างามล่มบ้านล่มเมือง ไม่ใช่สิ คงต้องงามล่มแคว้นถึงจะถูกนี่ขนาดยังอยู่ในวัยเพียงสิบสี่หนาวเท่านั้นหากเป็นสาวสะพรั่งคาดว่าคงงดงามเป็นอย่างมากกำลังชื่นชมความงามของร่างนี้ที่ตอนนี้คือตัวเองอย่างปลาบปลื้มก็ได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของหนูน้อยจึงรีบวิ่งไปหาบุตรตัวน้อยทันที เห็นหนูน้อยที่ลุกขึ้นนั่ง คงตื่นแล้วไม่พบใครถึงได้ร้องไห้จึงรีบเข้าไปโอบอุ้มร่างน้อยมาแนบอกจนหยุดร้องไห้ จึงบดกล้วยป่าที่เก็บไว้เมื่อวานให้เสี่ยวซีน้อยกินรองท้องไปก่อน เมื่อเสร็จเรียบร้อยจึงได้พากันออกจากป่ามุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง