ตอนที่7

"สวัสดีตอนเช้าเจ้าค่ะ ท่านลุง" 

ลี่เซียนที่เดินจูงมือบุตรตัวน้อยลงมาขึ้นรถม้าของท่านลุงฉีคนบังคับรถม้าที่นางนัดหมายเอาไว้เมื่อวานว่าให้มารับนางด้านล่างของโรงเตี๊ยมที่นางพักเพื่อเดินทางไปที่บ้านท่านตาเหวินผู้นำหมู่บ้านผิงอานเพื่อจะไปพบช่างที่จะมาสร้างบ้านให้นาง ลี่เซียนที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้าสังเกตเห็นสีหน้าของท่านลุงฉีที่ไม่ค่อยจะดีนักจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

"มีอันใดหรือไม่เจ้าคะ ท่านลุง" 

เห็นท่าทางอึกอักเกรงอกเกรงใจของคนตรงหน้าจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"หากมีอันใดท่านลุงบอกแก่ข้าได้นะเจ้าคะ อย่าได้เกรงใจ" 

ท่านลุงฉีที่มองนางอย่างตัดสินใจจึงเอ่ยขึ้น

" เอ่อ คือ แม่นางลุงว่าจะไปส่งแม่นางที่บ้านท่านผู้เฒ่าเหวินแล้วจะกลับไปรับตอนบ่ายๆเลยได้หรือไม่ พอดีบุตรสาวลุงไม่สบายไม่มีใครพาแกไปโรงหมอ ลุงว่าจะพานางไปโรงหมอก่อนแล้วจะมารับแม่นางได้หรือไม่"

ท่านลุงฉีกล่าวอย่างเกรงใจเพราะนางนั้นได้ว่าจ้างรถม้าของท่านลุงไว้ทั้งวันได้ฟังดังนั้น จึงได้ส่งยิ้มไปให้แล้วกล่าวอย่างเข้าใจ

" ไปเถอะเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้คิดมาก อย่างไรเสียข้าก็ไม่ได้ไปที่ไหนต่อ ท่านลุงไปส่งข้าแล้วค่อยมารับเมื่อท่านเสร็จธุระแล้วก็ได้เจ้าค่ะ" 

ท่านลุงฉีเมื่อได้ยินลี่เซียนกล่าวเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นอย่างยินดีนัก

"ขอบใจแม่นาง" 

"ท่านลุงเรียกข้าว่าลี่เซียนเถอะเจ้าค่ะ อย่างไรต่อไปเราก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแล้ว มีอะไรก็พึ่งพากันได้"

นางที่ทราบจากท่านลุงฉีว่าบ้านของท่านลุงนั้นอยู่เลยไปจากที่ดินที่นางซื้อไปไม่กี่ลี้ ต่อไปก็จะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกันมีอันใดช่วยเหลือกันได้ก็ช่วย ท่านลุงฉีที่ส่งยิ้มกว้างมาให้รีบพยักหน้ารับ

"งั้นเรารีบไปกันเถอะเข้าค่ะ เดี๋ยวบุตรท่านจะคอย" 

จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านผิงอาน พอไปถึงที่หมายลี่เซียนจึงให้ท่านลุงฉีไปทำธุระของตัวเองต่อเลย 

เมื่อเดินเข้ามาในบ้านของท่านตาเหวินก็เห็นทุกคนมานั่งคอยกันอยู่แล้ว

"ขอโทษที่ให้รอเจ้าค่ะ" 

ทุกคนเมื่อเห็นนางเดินเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กกลมป้อมของเสี่ยวซีก็ส่งยิ้มมาให้พร้อมกับท่านตาที่เอ่ยขึ้น

"ทุกคนพึ่งจะมาถึงก่อนหน้าเจ้าไม่นานหรอกนะเซียนเอ๋ออย่าได้คิดมาก ว่าอย่างไรเสี่ยวซีน้อยวันนี้มีเพื่อนมาเล่นด้วยแหน่ะ" 

จากนั้นจึงเรียกเด็กผู้หญิงอายุประมาณห้าขวบที่นั่งเล่นอยู่ตรงลานบ้าน เห็นว่าเป็นบุตรของคนงานที่จะมาสร้างบ้านให้นางที่วันนี้ไม่มีใครดูแลจึงพามาด้วยให้มาพาเสี่ยวซีไปเล่นด้วย ลี่เซียนจึงก้มลงพูดกับบุตรสาวตน

" เล่นกันดีๆ นะคะห้ามดื้อเข้าใจไหมคะลูก" 

บอกบุตรสาวที่พยักหน้ารับ เสี่ยวซีของนางนั้นเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมากใช้ระยะเวลาเพียงไม่นานนางและเสี่ยวซีก็แทบจะเหมือนแม่ลูกกันจริงๆ หากนางไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ว่าเสี่ยวซีไม่ใช่บุตรของนาง ซึ่งนางก็อยากให้เป็นแบบนั้น เมื่อเด็กทั้งสองเดินออกไปนั่งเล่นด้วยกัน ทุกคนจึงพากันมานั่งล้อมโต๊ะตัวใหญ่ มีท่านตาเหวินที่ยกน้ำชามาให้อย่างใจดีแล้วนั่งลงฟังนางที่แจ้งความต้องการกับนายช่าง เมื่อทุกคนหันมาทางนาง จึงได้เอ่ยขึ้น

"ข้าอยากได้บ้านหลังไม่ต้องใหญ่มากนัก เจ้าค่ะ มีห้องนอนสองห้องแล้วก็ห้องครัว แล้วแบ่งเป็นห้องโถง ให้มีระเบียงด้านหน้าด้วยนะเจ้าคะ ส่วนห้องน้ำนั่นให้แยกออกจากตัวเรือนเจ้าค่ะ แล้วก็อยากจะให้ยกพื้นเรือนขึ้นสูงสักเล็กน้อย ใช้ไม้ปูเป็นพื้นเจ้าค่ะ พอจะเข้าใจหรือไม่เจ้าคะ"

ลี่เซียนที่ใช้ถ่านขีดๆ เขียนบนแผ่นไม้ที่เตรียมไว้ให้ช่างดูเห็นนายช่างที่พยักหน้ารับก็โล่งใจ

" แต่ถ้าใช้ไม้มาปูพื้นก็ต้องใช้ไม้เยอะ น่าจะหลายตำลึงอยู่นะแม่นาง"

นายช่างเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวลเพราะในหมู่บ้านส่วนมากจะใช้พวกกระเบื้อง โคลนและอิฐ มาสร้างที่อยู่อาศัย

" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ นายช่างแจ้งราคามาได้เลย ต้องใช้เวลาสักกี่วันถึงจะเสร็จเจ้าคะ"

" หน้าจะประมาณห้าวันถึงจะเสร็จเรียบร้อย ทั้งค่าของและค่าแรงน่าจะสามตำลึงทอง"

เมื่อนายช่างแจ้งราคามาถึงจะใช้เงินถึงสามตำลึงทองแต่นางก็ถือว่าคุ้มเพราะคำว่าบ้านนั้นคือที่ที่นางต้องอยู่ไปตลอดไม่มีที่ใดอบอุ่นเท่าบ้านเราเอง