ตอนที่4

ลี่เซียนที่อุ้มเสี่ยวซีน้อยเดินมาจนเจอถนนเส้นหนึ่งที่มีร่องรอยของรถม้าวิ่งผ่านจึงเดินเรียบไปตามทางเรื่อยๆ หากเจอชาวบ้านที่ผ่านมาจะได้ไถ่ถาม เดินไปเพียงไม่นานก็มีคนผ่านมาจริงๆ เป็นชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งที่ใช้วัวเทียมเกวียนบรรทุกผักและของป่าผ่านมา นางจึงได้เรียกเอาไว้ เมื่อเห็นทั้งสองหยุดเกวียนจึงกล่าวขึ้น

"ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านลุงท่านป้า" 

สองสามีภรรยาเมื่อเห็นว่ามีสตรีที่อุ้มเด็กน้อยมายืนเรียกอยู่ข้างทางจึงหยุดเกวียนพร้อมไถ่ถาม

"มีอะไรหรือนังหนู แล้วนี่มาจากไหนกันรึ" 

หญิงผู้เป็นภรรยาเอ่ยถามขึ้น

ลี่เซียนที่เห็นว่าข้างหลังยังพอมีที่ว่างพอให้นางและบุตรอาศัยไปได้จึงเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเศร้าหมองน้ำตานองหน้า หากจะให้เดินต่อไปเห็นทีว่าจะไม่ไหวนี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว หิวก็หิวร้อนก็ร้อน คงต้องสวมวิญญาณสตรีอ่อนแอบอบบางเสียแล้ว

"ข้าและบุตรเดินทางมาจากต่างเมืองเจ้าค่ะ ด้วยสามีข้านั้นมีอาชีพค้าขายแต่ถูกโจรปล้นและโดนฆ่าตาย ตัวข้าและบุตรีไม่เป็นที่ต้องการของบ้านสามีจึงโดนขับไล่ออกจากจวน เพราะไม่มีหลายชายไว้สืบสกุลจึงร่อนเร่มาจนถึงที่นี่เผื่อจะมีหนทางทำกินเจ้าค่ะ อยากจะถามท่านลุงท่านป้าว่าที่นี่คือที่ใดหรือเจ้าคะ" 

สองสามีภรรยาได้ยินก็นึกสงสาร จึงได้ถามไถ่อีกเล็กน้อยแล้วให้นางและบุตรติดเกวียนเพื่อไปลงในตัวเมืองเพราะทั้งสองก็กำลังจะเอาผักและของป่าไปส่งพอดี ได้ความว่าที่นี่คือเมืองฉางอัน เป็นเมืองหน้าด่านของแคว้นเป่ย ซึ่งนางก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับแคว้นแห่งนี้เลย ได้แต่พยักหน้าเออออไปก่อน พอเข้าไปในตัวเมืองค่อยคิดอีกทีว่าจะทำอย่างไรต่อไป ตอนนี้คงต้องหาอะไรรองท้องก่อน บุตรตัวน้อยของนางก็ชั่งรู้ความนักไม่ร้องไห้งอแงแม้แต่นิดเดียว 

"ทนอีกนิดนะจ๊ะ เด็กดี เดี๋ยวเข้าไปในเมืองแล้วแม่จะหาของอร่อยให้กินนะจ๊ะ" 

"แม่ หม่ำ หม่ำ" 

เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นทำให้นางสงสารนัก ท่านป้าที่ได้ยินจึงส่งหมั่นโถวและกระบอกน้ำมาให้

"เอาให้ลูกกินรองท้องก่อนสินางหนู คงจะหิวแล้ว" 

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ท่านป้า" 

มือผอมบางยกขึ้นรับหมั่นโถวและน้ำนำมาป้อนให้เด็กน้อยที่อ้าปากรับอย่างเอร็ดอร่อยจนนางถึงกับยิ้มกับความน่าเอ็นดูนั้น พอหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนทันที ช่างเลี้ยงง่ายนัก

ผ่านมาประมาณครึ่งชั่วยามตอนนี้สองข้างทางเริ่มจะมีบ้านเรือนบ้างแล้ว หากไม่เจอท่านลุงท่านป้าคาดว่านางคงต้องอาศัยนอนในป่าอีกคืนเป็นแน่ ได้ยินท่านลุงบอกว่าจะมีหมู่บ้านอีกหมู่บ้านหนึ่งที่ติดกับเมืองฉางอันที่สุดต้องเดินทางต่อไปอีกประมาณครึ่งชั่วยามก็จะถึงและเดินทางต่อไปอีกไม่ถึงลี้ก็จะเข้าเขตเมืองฉางอัน ลี่เซียนที่นั่งมองทิวทัศน์สองข้างทางไปเรื่อยๆ กำลังคิดว่านางจะหาที่ดินของหมู่บ้านนั่นแหละตั้งรกรากเพราะอยู่ใกล้เมืองดี จะได้เดินทางสะดวก เมื่อมาถึงหมู่บ้านที่ว่านางรู้สึกชอบที่นี่มากเพราะถึงจะอยู่ใกล้ๆ เมือง แต่ก็เงียบสงบนัก แถมบรรยากาศก็ดีมากด้วย ค่อยกลับมาดูอีกทีก็แล้วกัน ตอนนี้นางต้องเข้าไปในตัวเมืองก่อน

"ท่านลุงท่านป้าเจ้าคะ ถ้าหากข้าจะซื้อที่ดินที่นี่จะต้องติดต่อที่ใดหรือเจ้าคะ" 

เอ่ยถามขึ้นเพราะนางไม่รู้อะไรเลย

"จะต้องติดต่อผู้นำหมู่บ้านของที่นี่แหละนางหนู อยากจะอยู่ที่นี่หรือ ป้าว่าก็ดีนะ ไม่ไกลจากตัวเมืองด้วยเดินทางไม่กี่เค่อก็ถึง" 

เสียงท่านป้าที่เอ่ยขึ้น ทำให้นางรีบสอบถามต่ออย่างสนใจใคร่รู้ ได้ความว่าที่นี่คือหมู่บ้าน ผิงอาน (สงบสุข) ชื่อช่างเหมาะกับบรรยากาศนักชาวบ้านที่นี่ส่วนมากจะเพาะปลูกและหาของป่าขาย จะมีบ้างที่ไปรับจ้างในตัวเมือง นางชอบที่นี่เป็นอย่างมาก  พรุ่งนี้ค่อยกลับมาติดต่อแล้วกัน คืนนี้คงต้องพักในเมือง เดินทางเพียงไม่นานก็เข้ามายังตัวเมืองฉางอัน ที่มีผู้คนพลุกพล่าน ร้านรวงเต็มไปหมด เมื่อเกวียนหยุดลงนางจึงเอ่ยลาท่านลุงท่านป้า เมื่อแยกออกมาจึงคิดว่าต้องหาที่พักก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงเดินมายังโรงเตี๊ยมขนาดกลางที่ดูสะอาดสะอ้านเพื่อเข้าพัก คงต้องหลับเอาแรงก่อน ร่างกายนางตอนนี้ล้าไปหมด จนไม่มีแรงที่จะคิดอะไรทั้งนั้น พอเปิดห้องเรียบร้อยก็หลับไปพร้อมเด็กน้อยในอ้อมแขน