ตอนที่5

ลี่เซียนสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกถึงความเหนียวหนืดบนใบหน้า พอลืมตาขึ้นดูก็เห็นใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มนั่งน้ำลายยืดอยู่ด้านข้าง

"เสี่ยวซี หิวหรือคะลูก" 

สิ้นเสียงหวานที่เอ่ยถาม ร่างเล็กป้อมก็ไต่ลงจากเตียงแล้วเดินเตาะแตะไปตรงประตูห้อง

"แม่ หม่ำ หม่ำ" 

"เดินเก่งแล้วด้วยหรือคะ เก่งจริงๆ" 

ลี่เซียนที่เห็นเด็กน้อยลุกขึ้นเดินเอง ในตอนแรกนางนึกว่าแก่เดินยังไม่แข็งหรือเดินยังไม่ได้เสียอีก ดูท่าคงจะหิวมาก นางจึงรีบลุกขึ้นสางผมยาวยุ่งเหยิงของตนให้เข้าที่แล้วเดินไปอุ้มร่างกลมไว้ในอ้อมแขนพาเดินลงไปชั้นล่างของโรงเตี๊ยม สั่งอาหารสองสามอย่างแล้วมารอยังห้องพัก สั่งมากินข้างบนคงจะสะดวกกว่าเพราะบุตรของนางยังเล็กหากจะให้กินด้านล่างกลัวจะรบกวนคนอื่น 

เมื่อเสี่ยวเอ้อที่ยกสำรับมาให้ปิดประตูลง ลี่เซียนถึงกับมองอาหารบนโต๊ะตาโต นี่คืออาหารที่ดีที่สุดตั้งแต่นางหลุดมาอยู่ที่นี่เลยก็ว่าได้ จึงรีบลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อยและไม่ลืมส่งเข้าปากบุตรสาวตัวน้อยที่ดูจะชมชอบกับการกินอยู่ไม่น้อยทีเดียว

เมื่อกินกันจนอิ่มจึงพากันไปอาบน้ำล้างตัวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข คงต้องลงไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับนางและบุตรเสียก่อนเพราะชุดที่สวมอยู่คือชุดเดียวที่มีติดตัว พรุ่งนี้ค่อยไปดูที่ทางสำหรับปักหลักเป็นที่อยู่อาศัยหากจะใช้โรงเตี๊ยมเป็นที่อยู่ที่กินเห็นทีว่าเงินที่สตรีนางนั้นทิ้งไว้ให้คงจะสูญเปล่า คงต้องหาที่สำหรับอยู่ถาวรลงหลักปักฐานอย่างมั่นคงและหาการหางานทำเลี้ยงดูทั้งตัวเองและบุตร ต่อจากนี้ไปนางคือหลานลี่เซียน หญิงม่ายลูกติดแห่งยุคเอ่อ ยุคอะไรนางก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ก็ช่างเถอะจะอยู่ยุคไหนสมัยไหนมันก็ต้องดิ้นรนต่อสู้ปากกัดตีนถีบทั้งนั้น ขอเพียงมีใจสู้คงจะไม่อดตาย จากนั้นจึงอุ้มกระเตงบุตรตัวน้อยลงไปยังร้านตลาดด้านล่างที่มีร้านรวงมากมายเต็มสองข้างทาง ใช้เพียงผ้าผืนบางปิดบังใบหน้าเท่านั้น ถึงแม้นางในตอนนี้จะผอมแห้งแต่ก็ยังคงงดงามอย่างมาก นางไม่อยากจะมีปัญหาอะไรในตอนนี้ เพราะความงามมักจะพ่วงปัญหามากมายตามมาเสมอ

ร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขามแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์ที่มองลงมายังตลาดเบื้องล่างเห็นสตรีร่างผอมบางที่อุ้มกระเตงเด็กที่ดูสะดุดตาเพราะใบหน้างามนั้นช่างดึงดูดสายตาอย่างประหลาดจำต้องละความสนใจจากภาพตรงหน้าหันมามองผู้ที่กำลังรายงานเรื่องที่ทำให้ตนต้องเดินทางมาที่นี่อย่างเร่งด่วน

"ว่ามา" 

เมื่อได้รับอนุญาตจากร่างสูง บุรุษผู้ได้รับมอบหมายให้ไปปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ถึงกับกำมือแน่น

"ท่านฉางชุน สิ้นแล้วขอรับนายท่าน แต่ฮูหยินและบุตรีนั้นหลบหนีไปได้ ยังตามหาไม่พบ เจอเพียงคลาบเลือดซึ่งคาดว่าคงเป็นของฮูหยินขอรับ" 

สิ้นคำรายงานของคนสนิทร่างสูงพลันหลับตาลงปิดบังดวงตาปวดร้าวที่สั่นระริก ตนมาช้าเกินไป มาช้าเกินไปจนสหายที่เป็นดั่งพี่น้องต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ กว่าจะได้ข่าวที่สหายลอบส่งมาขอความช่วยเหลือก็สายไปเสียแล้ว กล้ำกลืนความเจ็บปวดลืมดวงตาพยัคฆ์ที่แดงก่ำสั่งการต่อไป

"สั่งการลงไปให้คนของเราตามหาฮูหยินและบุตรของสหายข้าให้พบ" 

"ขอรับ นายท่าน" 

ถึงอย่างไรเขาก็ต้องรีบค้นหาครอบครัวของสหายให้เจอ เพื่อจะได้ไม่รู้สึกผิดไปมากกว่านี้ หากเขามาช่วยสหายได้ทันเวลาสหายของเขาคงจะไม่ตายอย่างน่าอนาถ

ลี่เซียนที่อุ้มเจ้าเด็กอ้วนนี่ รับรู้ถึงแขนที่รู้สึกชาไปทั้งแถบ แต่เหมือนร่างเล็กจะรู้ว่าทำให้มารดาลำบากจึงใช้มือเล็กกลมป้อมลูบใบหน้านาง

"แม่ เดิน เดิน" 

เอ่ยบอกพร้อมดิ้นดุ้กดิ้กจะลงไปเดินเอง

"จะเดินเองหรือคะ งั้นแวะซื้อรองเท้าร้านข้างหน้านี้ก่อนดีกว่าเนาะ" 

หางตานางเหลือบไปเห็นร้านรองเท้าที่อยู่ข้างหน้าพอดีจึงอุ้มหนูน้อยไปซื้อรองเท้าผ้าทั้งของนางที่ขาดจนแทบจะใส่ไม่ได้และของเจ้าตัวน้อยที่ยังไม่มีรองเท้า พอได้รองเท้าจึงพากันเดินจูงมือกันไปซื้อเสื้อผ้าคนละสองชุดและขนมกินเล่นอีกเล็กน้อยจึงพากันกลับโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อนเอาแรง พรุ่งนี้ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อสู้กันต่อ