ตอนที่ 5 หมอพายุเจ้าของวอร์ด

ตอนที่ 5

เช้าวันจันทร์ ณ โรงพยาบาล BGH Medical Center โรงพยาบาลเอกชนระดับซูเปอร์วีไอพีที่หรูหราและมีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ

พรีม ในชุดยูนิฟอร์มพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนเรียบกริบ ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ อยู่หน้าแผนกศัลยกรรมประสาทและสมอง รอยช้ำสีกุหลาบที่เคยเด่นหราเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้จางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้วด้วยความพยายามประโคมครีมบำรุงและใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดอย่างสุดความสามารถ

“น้องพรีมใช่ไหมจ๊ะ พี่ชื่อ จอย นะ เป็นหัวหน้าพยาบาลวอร์ดนี้” พยาบาลรุ่นพี่ท่าทางใจดีแต่ดูเจ้าระเบียบเดินเข้ามาทักทาย “พี่ดูประวัติเราแล้ว มีประสบการณ์เป็นพยาบาลวิชาชีพที่โรงพยาบาลใหญ่ทางใต้มาตั้งหลายปี พี่คงไม่ต้องสอนงานพื้นฐานอะไรมาก ถือว่าโชคดีของวอร์ดเราเลยที่ได้คนเก่งๆ มาช่วยงาน”

“สวัสดีค่ะพี่จอย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ พรีมยังต้องเรียนรู้ระบบของที่นี่อีกเยอะเลยค่ะ” พรีมยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มหวานอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน แม้จะมีประสบการณ์การทำงานมาพอสมควร แต่การย้ายมาโรงพยาบาลเอกชนระดับท็อปแบบนี้ก็ทำเอาเธอแอบประหม่าอยู่ไม่น้อย

“ไม่ต้องเกร็งไปหรอกจ้ะ เดี๋ยวพี่จะพาทัวร์วอร์ด แนะนำโซนวีไอพี แล้วก็อธิบายการดูแลคนไข้ของที่นี่ให้ฟังนะ” พี่จอยยิ้มรับ ก่อนจะเดินนำพรีมไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนหรูหรา

“กฎเหล็กของที่นี่คือความลับของคนไข้ และความเป๊ะในการทำงาน โดยเฉพาะวอร์ดศัลยกรรมประสาทของเรา... เพราะอาจารย์หมอแต่ละท่านค่อนข้างเนี้ยบมาก โดยเฉพาะ...”

ยังไม่ทันที่หัวหน้าพยาบาลจอยจะพูดจบประโยค เสียงซุบซิบฮือฮาเบาๆ จากกลุ่มพยาบาลสาวๆ และเจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์ก็ดังขึ้น พร้อมกับที่ทุกคนรีบจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้ดูดีที่สุด ราวกับกำลังรอต้อนรับซูเปอร์สตาร์

“อุ๊ย... คุณหมอพายุมาแล้ว พวกเรา เตรียมตัวเตรียมแฟ้มประวัติคนไข้เร็วเข้า!”

พรีมขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของทุกคนที่จดจ้องไปทางสุดโถงทางเดิน

บริเวณหน้าลิฟต์ผู้บริหาร ร่างสูงใหญ่ที่โดดเด่นสะดุดตาปรากฏขึ้น เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มและกางเกงสแล็ก ร่างสูงก้าวเดินด้วยท่วงท่ามั่นใจและดุดัน รังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาทำให้คนรอบข้างแทบจะแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ

พรีมเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มและเต้นรัวกระหน่ำราวกับรัวกลอง มือเล็กที่ถือสมุดจดงานอยู่เย็นเฉียบขึ้นมาทันที

ทะ... ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่!

ภาพในคืนอันเร่าร้อนที่เพนต์เฮาส์หรูตีกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รสจูบที่เอาแต่ใจ สัมผัสที่ร้อนรุ่ม และความเจ็บปวดปนซาบซ่านที่เขามอบให้... ชายแปลกหน้าที่เธอมีอะไรด้วยเมื่อสัปดาห์ก่อน กำลังเดินตรงมาทางนี้!

“นั่นไง คุณหมอพายุ ลูกชายท่านผู้อำนวยการ...” พี่จอยกระซิบบอกพรีมด้วยน้ำเสียงชื่นชม “หล่อแถมเก่งระดับอัจฉริยะ แต่ดุและเย็นชาสุดๆ ไปเลยล่ะน้องพรีม เอ้อ... เดี๋ยวพี่พาไปสวัสดี...”

“พะ... พี่จอยคะ!” พรีมเรียกขัดขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตัดสินใจหันหลังวิ่งหนี สัญชาตญาณความกลัวก็ถูกตีด้วยเหตุผลและหลักความเป็นจริง

‘หนีตอนนี้แล้วจะได้อะไร... ในเมื่อต้องทำงานวอร์ดเดียวกัน ยังไงสักวันก็ต้องเจอกันอยู่ดี!’

พรีมสูดลมหายใจเข้าลึกเข้าปอด พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในจังหวะเดียวกับที่ดวงตาคมกริบของนายแพทย์พายุตวัดเงยหน้าขึ้นมามองทางกลุ่มพยาบาลที่เคาน์เตอร์พอดี

หัวใจของพยาบาลสาวเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อสายตาอันตรายคู่นั้นกวาดผ่านมาหยุดอยู่ที่เธอ

“อ้าว คุณหมอมาพอดีเลย” พี่จอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันมาแตะแขนพรีมเบาๆ “มาสิจ๊ะน้องพรีม ไปสวัสดีคุณหมอกัน”

พรีมก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินตามรุ่นพี่พยาบาลไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูงสง่า เธอพยายามควบคุมมือที่เย็นเฉียบและสั่นเทาของตัวเอง ยกขึ้นพนมไหว้อย่างนอบน้อม

“สวัสดีค่ะคุณหมอ...” เธอเอ่ยทักทายเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ได้แต่มองจ้องไปที่ป้ายชื่อบนอกเสื้อกาวน์ของเขา

“คุณหมอพายุคะ นี่พรีม พยาบาลวิชาชีพคนใหม่ที่จะมาประจำวอร์ดศัลยกรรมประสาทของเราตั้งแต่วันนี้ค่ะ” พี่จอยแนะนำอย่างกระตือรือร้น

พรีมกลั้นหายใจ เผลอกำชายเสื้อยูนิฟอร์มตัวเองแน่น รอคอยปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้า... ทว่า สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงัน

พายุปรายตาจ้องมองใบหน้าหวานของพยาบาลสาวคนใหม่ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเรียบนิ่ง ไร้ร่องรอยของความตกใจใดๆ มันว่างเปล่าและเย็นชาเสียจนน่าใจหาย ราวกับเธอกลายเป็นเพียงอากาศธาตุสำหรับเขา

“อืม... ยินดีต้อนรับ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็แล้วกัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างขอไปทีด้วยท่าทีของคนที่ไม่แยแสต่อสิ่งใดบนโลก ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์เข้าไปในห้องพักแพทย์ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีกเลย

แกร๊ก...

ทันทีที่ประตูห้องพักแพทย์ปิดลง พรีมก็ลอบพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ราวกับเพิ่งยกภูเขาออกจากอก ร่างกายที่เกร็งจนปวดเมื่อยผ่อนคลายลงในพริบตา

เขาจำไม่ได้... เขาจำฉันไม่ได้จริงๆ ด้วย!

พรีมลอบยิ้มกว้างอยู่ในใจ ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น แน่ล่ะ... ระดับคุณหมอพายุผู้หล่อเหลาและเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ คงมีผู้หญิงผ่านเข้ามาในชีวิตไม่ซ้ำหน้า เขาคงมองเธอเป็นแค่ผู้หญิงชั่วข้ามคืนที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ใครจะมามัวจดจำคู่นอนที่เจอกันแค่คืนเดียวให้รกสมองกันล่ะ!

หญิงสาวลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ รอยยิ้มสบายใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง... ในที่สุด เธอก็สามารถทำงานหาเงินและใช้ชีวิตอิสระในโรงพยาบาลแห่งนี้ได้อย่างสงบสุขเสียที!