ตอนที่ 4 ชีวิตใหม่ในเมืองหลวง

ตอนที่ 4

รถแท็กซี่แล่นมาจอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางย่านสุขุมวิท พรีม ก้าวลงจากรถด้วยสภาพที่ดูไม่จืดนัก เดรสรัดรูปสีดำที่เคยดูเปรี้ยวเข็ดฟันเมื่อคืน บัดนี้ยับยู่ยี่และดูขัดตากับแสงแดดสว่างจ้าในยามเช้า หญิงสาวเดินกอดอก ห่อไหล่ พยายามใช้ผมยาวสลวยของตัวเองปิดบังลำคอเอาไว้ตลอดเวลาขณะเดินผ่านล็อบบี้

ทันทีที่พรีมแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามาในห้องพักของ ขิง เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวซึ่งเป็นถึงลูกสาวนายหัวเศรษฐีใหญ่ทางใต้ และเป็นสปอนเซอร์บัตรวีไอพีผับหรูเมื่อคืนนี้ เสียงแหลมปรี๊ดก็ดังลั่นขึ้นมาจากโซฟาทันที

“ยัยพรีม! แกหายหัวไปไหนมา!”

ร่างเพรียวบางของขิงสปริงตัวลุกขึ้นยืน ในมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ใบหน้าเฉี่ยวคมที่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางดูอิดโรยและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“ขะ... ขิง...” พรีมสะดุ้งโหยง ส่งยิ้มแหยๆ ให้เพื่อน

“ไม่ต้องมายิ้ม! โทรไปเป็นร้อยสายทำไมถึงปิดเครื่อง! ฉันบอกให้แกนั่งรออยู่ที่โต๊ะแป๊บเดียว พอเคลียร์บิลเสร็จแกก็หายวับไปแล้ว!” ขิงเดินปรี่เข้ามาหา ร่ายยาวเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ

“แกรู้ไหมว่าฉันใจคอไม่ดีแค่ไหน! นี่เตรียมจะโทรไปฟ้องพ่อให้ส่งคนมาลากคอผู้จัดการร้านไปซักไซ้แล้วนะ ถ้าแกมาช้ากว่านี้อีกสิบนาที ฉันแจ้งตำรวจแน่! เมื่อคืนแกยิ่งเมาๆ อยู่ด้วย!”

“ขิง... ฉันขอโทษ...” พรีมก้มหน้างุด ดึงมือเพื่อนมาจับเอาไว้อย่างรู้สึกผิด

ขิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าอ่อนลงเมื่อเห็นเพื่อนกลับมาอย่างปลอดภัย “เออ... แกไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

“อืม... ฉันเหนื่อยมากเลยขิง ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ตัวเหม็นเหล้าจะแย่แล้ว”

พรีมรีบตัดบทและทำท่าจะเดินหนีเข้าห้อง แต่ขิงกลับตาไวสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เธอคว้าหมับเข้าที่แขนของพรีมทันที แรงกระชากเบาๆ เส้นผมที่ปรกอยู่เปิดทางให้เห็นผิวเนียนบริเวณไหปลาร้า...

รอยจ้ำสีแดงอมม่วงสองสามรอย ประทับอยู่บนผิวขาวผ่องอย่างชัดเจน!

พรีมหน้าตาตื่น รีบตะครุบคอเสื้อตัวเองปิดไว้ตามเดิม แต่มันไม่ทันแล้ว

ขิงยกแขนขึ้นกอดอก หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างคาดคั้น ก่อนจะโพล่งประโยคเด็ดออกมาตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

“ถามจริง... เมื่อคืนแกไปฟัดกับใครมา!?”

พรีมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ส่งยิ้มแห้งไปให้เพื่อน ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม “คือ... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นใคร...”

“ว่าไงนะ!?” ขิงตาโตเท่าไข่ห่าน

“รู้... รู้แค่ว่าเขาหล่อมาก แค่นั้นแหละแก...”

ไอน้ำสีขาวจางๆ ลอยอวลอยู่ภายในห้องน้ำกว้าง พรีมค่อยๆ เช็ดฝ้าที่เกาะกระจกเงาบานใหญ่ทิ้ง เผยให้เห็นเงาสะท้อนของหญิงสาวที่ใบหน้ายังคงดูอิดโรยจากศึกหนักเมื่อคืน เธออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกวูบวาบในใจจางหายไป

มือเล็กสั่นเล็กน้อย ขณะที่ค่อยๆ แหวกสาบเสื้อคลุมออกช้าๆ ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึก เมื่อได้เห็น ผลงาน ที่ชายแปลกหน้าคนนั้นทิ้งเอาไว้บนร่างของเธออย่างเต็มตา

มันมากเกินไปจริงๆ

รอยสีกุหลาบเข้มประทับเด่นหราอยู่บนลำคอระหง ไม่ใช่แค่จุดเดียวแต่มันกระจายไปทั่วจนยากจะปกปิด และเมื่อเลื่อนสายตาลงต่ำ รอยตีตราเหล่านั้นยังคงลามไปถึงเนินอกเนียนละเอียด รวมถึงผิวเนื้ออ่อนไหวส่วนที่ลึกเร้นลงไปกว่านั้น... แม้กระทั่งต้นขาเนียนก็ยังมีรอยนิ้วมือจางๆ แฝงไปด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจของเขาที่ทิ้งสัมผัสไว้ให้เธอรู้สึกวาบหวามทุกครั้งที่มองเห็น

พรีมลอบถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงด้วยความกังวลใจอย่างที่สุด

“อาทิตย์หน้าก็ต้องเริ่มงานที่ใหม่แล้วนะพรีม...”

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบครีมบำรุงขึ้นมาทาบริเวณรอยจ้ำเหล่านั้นอย่างแผ่วเบาด้วยความหวังลึกๆ ว่าภายในเจ็ดวันที่เหลือ ร่องรอยจากพายุอารมณ์เมื่อคืนจะจางหายไปได้ทันเวลา

พรีมจัดการแต่งตัวด้วยชุดลำลอง ก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องนอน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเช้าลอยมากระทบจมูกทันที เธอเดินมาที่โซนห้องนั่งเล่นกึ่งห้องครัว ก็เห็นขิงกำลังยืนแกะถุงโจ๊กเจ้าอร่อยเทใส่ชามอย่างขะมักเขม้น

“ถ้ายายกับแม่แกรู้เรื่องวีรกรรมเมื่อคืนนี้นะยัยพรีม... รับรองว่าแกโดนเรียกตัวกลับใต้ด่วนจี๋แน่ๆ” ขิงเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยที่ตายังจดจ่ออยู่กับการตอกไข่ลวกใส่ชาม แต่คำพูดนั้นทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้ง

“ขิง... แกต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับขั้นสุดยอดเลยนะ ห้ามหลุดปากเด็ดขาด” พรีมรีบเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ทำหน้าอ้อนวอนสุดชีวิต

“แกก็รู้ว่าที่ฉันดิ้นรนหนีมาสมัครเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในกรุงเทพฯ ก็เพราะอยากหนีจากกรอบของครอบครัว ที่บ้านเลี้ยงฉันมาแบบเข้มงวดและตีกรอบทุกอย่างจนฉันอึดอัดไปหมด... ตอนนี้ฉันอายุสามสิบสามแล้วนะขิง ฉันก็แค่อยากมีอิสระ อยากใช้ชีวิตในแบบของตัวเองบ้าง...” พรีมถอนหายใจยาว แววตาหม่นลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน “ถึงแม้ว่าเมื่อวาน... ฉันจะเผลอทำในสิ่งที่ตัวเองก็คาดไม่ถึงที่สุดในชีวิตลงไปก็เถอะ”

ขิงมองหน้าเพื่อนรักที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วก็อดสงสารไม่ได้ เธอถอนหายใจยาวก่อนจะเลื่อนชามโจ๊กไปตรงหน้าพรีม

“เออๆ รู้แล้วน่า ฉันรูดซิปปากสนิทแน่นอน ไม่บอกผู้ใหญ่ให้แกเดือดร้อนหรอก กินโจ๊กซะ จะได้มีแรง” ขิงปลอบใจ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อดึงบรรยากาศ “ว่าแต่... แกแน่ใจเหรอว่าจะไม่อยู่ที่นี่ด้วยกันจริงๆ คอนโดฉันตั้งกว้าง แกจะไปเช่าห้องอยู่เองให้เปลืองเงินทำไม”

“แน่ใจสิ” พรีมส่ายหน้าพร้อมยิ้มบางๆ “ฉันเกรงใจแกนี่นา แกมีแฟนแล้วนะ ขืนฉันมาขออยู่ด้วยก็กลายเป็นก้างขวางคอชิ้นเบ้อเริ่มพอดี เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันก็จะเก็บของย้ายเข้าคอนโดที่ติดต่อเช่าเอาไว้แล้วล่ะ”

“อยู่ตั้งบางแคเนี่ยนะ? มันไกลจากที่ทำงานแกอยู่นะพรีม”

“ไม่เป็นไรหรอก โชคดีที่งานใหม่เขาให้เงินเดือนและสวัสดิการดีมาก ฉันถึงพอมีปัญญาเจียดเงินไปเช่าคอนโดแถวบางแคได้ ส่วนเรื่องการเดินทาง ฉันนั่งรถไฟฟ้ามาทำงานรวดเดียวถึง ก็ถือว่าสะดวกและพอรับได้แหละ แกไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกน่า”

พรีมฝืนยิ้มให้เพื่อนสบายใจ แม้ในใจจะยังแอบหวั่นกับร่องรอยบนร่างกาย และการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองหลวง