ตอนที่ 6 จำเฉพาะเรื่องงานเหรอ?

ตอนที่ 6

ช่วงเช้าของการทำงานวันแรกในวอร์ดศัลยกรรมประสาทผ่านไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด พรีม เรียนรู้งานได้รวดเร็วและเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดี ประสบการณ์จากโรงพยาบาลเดิมทำให้เธอไม่ต้องปรับตัวมากนัก แต่สิ่งที่ทำให้เธออารมณ์ดีที่สุด คือการที่ นายแพทย์พายุ จำเธอไม่ได้

หญิงสาวจัดเรียงยาในห้องเตรียมยา รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าหวาน

“น้องพรีมจ๊ะ” เสียงหัวหน้าจอยดังขึ้นขัดจังหวะความอารมณ์ดี “ช่วยเอาแฟ้มผลตรวจเลือดกับฟิล์ม MRI ของคนไข้วีไอพีห้อง 1205 ไปให้คุณหมอพายุที่ห้องทำงานส่วนตัวทีนะจ๊ะ พอดีคุณหมอเรียกหาน่ะ พี่ติดเคสคนไข้เตียงสามอยู่”

“ดะ... ได้ค่ะพี่จอย” พรีมรับแฟ้มมาถือไว้ แม้จะแอบหวั่นใจอยู่ลึกๆ แต่เธอก็สูดลมหายใจเรียกความกล้า

พรีมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานส่วนตัวที่ริมสุดทางเดิน เธอเคาะประตูสามครั้งตามมารยาท

“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังลอดออกมา

พรีมเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำดูเรียบหรูและเย็นชาไม่ต่างจากเจ้าของห้อง พายุกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“แฟ้มผลตรวจของคนไข้ห้อง 1205 ค่ะคุณหมอ” พรีมก้าวเข้าไปยืนหน้าโต๊ะ วางแฟ้มลงอย่างระมัดระวัง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“อืม” พายุรับคำสั้นๆ เอื้อมมือมาหยิบแฟ้ม

แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนแฟ้ม... มันกลับเลื่อนไปสัมผัสหลังมือของพรีมอย่างจงใจ!

พรีมสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับราวกับถูกไฟช็อต หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างระแวง แต่พายุกลับตีหน้าขรึม เปิดแฟ้มอ่านอย่างไม่สะทกสะท้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณพยาบาลใหม่...” พายุเอ่ยขึ้นช้าๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวหนังสือในแฟ้ม “อ่านผลเลือดเคสนี้ให้ผมฟังหน่อยสิ เกล็ดเลือดกับค่าความสมบูรณ์ของเม็ดเลือดแดงเป็นยังไงบ้าง”

พรีมชะงักไปนิด นี่เขากำลังทดสอบความสามารถของเธอสินะ! โชคดีที่เธออ่านและจดจำรายละเอียดก่อนจะเดินเข้ามาแล้ว หญิงสาวจึงตอบกลับไปอย่างฉะฉาน

“ค่า Platelet count (การตรวจนับจำนวนเกล็ดเลือด) อยู่ที่ 250,000 ค่ะ ส่วนค่า ฮีโมโกลบิน และ ฮีมาโทคริต อยู่ในเกณฑ์ปกติ ไม่มีภาวะโลหิตจาง คนไข้พร้อมสำหรับการผ่าตัดพรุ่งนี้เช้าค่ะคุณหมอ”

พายุละสายตาจากแฟ้มประวัติ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพยาบาลสาวที่ยืนประสานมืออยู่หน้าโต๊ะ ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง

“เก่งดีนี่...” เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ความจำดีใช้ได้เลยนะ”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปดูคนไข้ต่อนะคะ” พรีมก้มศีรษะเล็กน้อย เตรียมจะหันหลังกลับ

ทว่า... ร่างสูงใหญ่กลับก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนขวางหน้าเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว!

พรีมผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ แต่แผ่นหลังบางก็ชนเข้ากับขอบตู้เอกสารด้านหลังเสียแล้ว เธอถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยื่นมาท้าวกับขอบตู้ทั้งสองข้าง

“คะ... คุณหมอจะทำอะไรคะ” พรีมเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาเหมือนสิงโตกำลังตะครุบเหยื่อ

พายุโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ที่พวงแก้มใสที่ตอนนี้กำลังซับสีเลือด

“ก็แค่สงสัย...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก “ว่าความจำดีๆ ของเธอ... ดูเหมือนจะเลือกจำเฉพาะเรื่องงานหรือเปล่า พริมา”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ร่างทั้งร่างชาวาบ

“คะ... คุณหมอพูดเรื่องอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ” พรีมแสร้งทำใจดีสู้เสือ พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างให้ถอยห่าง แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหิน

“ไม่เข้าใจเหรอ?” พายุแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเร่าร้อนและดุดัน “เก่งนะ... ทั้งที่เมื่อสัปดาห์ก่อน... เธอยังนอนครวญครางเรียกให้ฉันทำ แรงๆ อยู่แท้ๆ”

ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู ความอับอายและความตกใจพุ่งทะลุขีดจำกัด

เขาจำได้! เขาจำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็น! การทำตัวเย็นชาและเมินเฉยเมื่อเช้า มันเป็นแค่การแสดง!

“ปล่อยฉันนะคะคุณหมอ! ที่นี่โรงพยาบาลนะ!” พรีมพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งเบียดชิดเข้ามา

“ใช่ ที่นี่โรงพยาบาล... และบังเอิญว่าเป็นโรงพยาบาลของบ้านฉันด้วย” พายุกดเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเหนือกว่า

“มันก็แค่วันไนท์สแตนด์ไหมคะ! คุณเองก็มีผู้หญิงตั้งเยอะแยะ จะมาจดจำอะไรกับผู้หญิงคืนเดียว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

“ใช่ ปกติฉันไม่จำ” พายุโน้มหน้าลงไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดใบหูเล็ก “แต่บังเอิญว่า ครั้งแรก ของเธอมันทำฉันหงุดหงิด... การที่เธอทิ้งฉันไว้บนเตียงแล้วหนีกลับไปหน้าตาเฉย มันหยามอีโก้ฉันเกินไปหน่อย พริมา”

พายุผละใบหน้าออกมาช้าๆ สบตากับพยาบาลสาวที่ตอนนี้ตัวสั่นและหน้าแดงจัด เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยอมผละตัวออกห่าง ยืนเต็มความสูงและปรับท่าทีกลับมาเป็นนายแพทย์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งตามเดิม

เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะปรายตามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน...” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความเด็ดขาดเอาไว้ชัดเจน “เลิกงานแล้วรอฉัน ห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด... ถ้าฉันจัดการเคสเสร็จแล้วลงมาไม่เจอเธอ คงรู้ใช่ไหมว่าฉันมีสิทธิ์ทำอะไรกับตำแหน่งพยาบาลของเธอได้บ้าง”

++++++++++++++++++++++

Talk กับแคลร์: โถ... คุณหมอพายุ! โดนสาวฟันแล้วทิ้งคืนเดียว ถึงกับจำฝังใจผูกใจเจ็บขนาดนี้เลยเหรอคะ