7 ซ่อนตัว

เช้าวันหนึ่งในเดือนถัดมา

เมื่อเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นพร้อมกับข่าวที่ทำให้หัวใจของปลายฝนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ยายข้างห้องผู้ใจดีที่เคยเป็นที่พึ่งพิงยามเธอต้องออกไปทำงานยืนถือกระเป๋าเดินทางใบย่อมด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจ

“ปลายฝน พอดีลูกชายยายที่ไปทำงานต่างจังหวัดเขาเพิ่งโทรมาบอกว่าจะมารับยายไปอยู่ด้วยถาวรแล้วนะลูก ยายต้องไปวันนี้เลย”

ข่าวดีของเพื่อนบ้านกลับกลายเป็นฝันร้ายเงียบๆของคนเป็นแม่ ปลายฝนหน้าซีดเผือดลงทันที สมองของเธอขาวโพลนหมุนเคว้งด้วยความตื่นตระหนก เธอยังมีภาระงานแม่บ้านที่คฤหาสน์หลังใหญ่รออยู่ และที่สำคัญคือเธอไม่มีเงินมากพอที่จะจ้างเนอสเซอรี่หรือคนเลี้ยงเด็กราคาแพงได้เลยในตอนนี้

ในที่สุด…

ปลายฝนกุมมือเล็กๆของน้องพายุเดินก้าวผ่านประตูรั้วอัลลอยด์สีดำสนิทของคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความรู้สึกใจหายวาบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวว่าหากเจ้าของบ้านหรือแม่บ้านรุ่นพี่จับได้ว่าเธอพาลูกชายเข้ามาในเวลาทำงาน เธออาจจะถูกไล่ออกและสูญเสียงานรายได้ดีนี้ไปชั่วพริบตา

“อยู่กับแม่เงียบๆนะลูก เป็นเด็กดีนะพายุนะ” ปลายฝนกระซิบเสียงสั่นขณะอุ้มลูกชายแนบอก รีบพาเด็กน้อยหลบมุมเข้าไปในโซนห้องเก็บของและห้องพักแม่บ้านด้านหลังเพื่อจัดแจงหาที่ปลอดภัยให้ลูกชายซ่อนตัวระหว่างที่เธอต้องออกไปทำความสะอาดโถงรับแขกด้านหน้าตามหน้าที่อันหนักหน่วง

ความเงียบสงบภายในโถงรับแขกโอ่อ่าถูกทำลายลงด้วยเสียงอ้อแอ้ที่ดังขึ้นจากมุมอับสายตา ตามมาด้วยเสียงร้องงอแงเบาๆของเด็กเล็กที่เริ่มง่วงและหิวนม

ปลายฝนที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ไม้ถูพื้นจัดการกับคราบสกปรกบนพื้นหินอ่อนสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเสียงของน้องพายุดังขึ้นอีกครั้ง

แย่แล้ว...ลูกตื่นแล้วแถมยังงอแงอีก!

ปลายฝนทิ้งไม้ถูพื้นในมือลงทันทีอย่างไร้ระเบียบ เธอพุ่งตัวเข้าไปในซอกมุมที่ซ่อนกระเป๋าและที่นอนชั่วคราวของลูกชายด้วยความร้อนรน รีบคว้าตัวเด็กชายขึ้นมาแนบอก สองมือสั่นเทาพยายามโยกตัวปลอบประโลม ป้อนน้ำจากขวดนมเพื่อหวังให้ลูกชายหยุดร้อง

แต่ยิ่งเธอลนลาน น้องพายุกลับยิ่งส่งเสียงร้องงอแงและซบหน้าลงกับไหล่บางด้วยความหวาดกลัวสถานที่แปลกตา

“ชู่ว...พายุคนเก่ง อย่าร้องนะลูก เงียบก่อนนะคนดี...” ปลายฝนกระซิบเสียงเครือ ตื่นตระหนกกลัวว่าความลับเรื่องที่เธอพาลูกมาทำงานด้วยจะถูกล่วงรู้

“เสียงเด็กที่ไหนร้องน่ะ!”

เสียงฝีเท้าและน้ำเสียงสงสัยที่ดังขึ้นจากทางบันไดวนฝั่งปีกขวาของบ้านทำให้ปลายฝนตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า

ร่างบางหันขวับไปมองตามต้นเสียงด้วยความหวาดผวา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคุณหญิงวิไลลักษณ์ สุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์เจ้าของคฤหาสน์หลังนี้

ปลายฝนหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความกลัวจนแทบสิ้นสติ สองมืออุ้มลูกชายแน่น ปากคอสั่นเทาละล่ำละลักเอ่ยคำขอโทษออกมารัวๆ

“คะ...คุณหญิง! ปลายฝนขอโทษค่ะ! ได้โปรดอย่าไล่ปลายฝนออกเลยนะคะคุณหญิง คือยายข้างห้องที่ช่วยเลี้ยงลูกให้ เขาเพิ่งย้ายไปกะทันหัน ปลายฝนไม่มีทางเลือกจริงๆถึงต้องพาลูกมาด้วย ขอร้องล่ะค่ะ อย่าไล่ปลายฝนออกเลยนะคะ ปลายฝนสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานและไม่ให้น้องพายุส่งเสียงรบกวนอีกค่ะ!”

ความหวาดกลัวทำให้ปลายฝนก้มหน้าร้องไห้ตัวสั่นเทา รอรับทัณฑ์บนหรือการไล่ออกที่เธอคิดว่าคงหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทว่าความเงียบงันผ่านไปครู่ใหญ่กลับไม่มีเสียงด่าทอหรือคำประกาศไล่ออกจากปากของเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย

ปลายฝนค่อยๆเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ภาพที่เธอเห็นคือคุณหญิงวิไลลักษณ์ไม่ได้มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างที่หวาดกลัว ตรงกันข้าม แววตาคู่นั้นกลับทอประกายความอ่อนโยนจนน่าประหลาด ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มออกมาบางๆเมื่อกวาดสายตามองเด็กชายตัวน้อยที่ซุกหน้าอยู่กับอกของแม่

“ร้องไห้เสียงดังเชียวนะเจ้าตัวเล็ก” คุณหญิงวิไลลักษณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี เดินเข้ามาใกล้ชิดอีกนิด ปลายฝนรีบขยับถอยหลังด้วยความเกรงใจ แต่หญิงสูงวัยกลับโบกมือปัดเบาๆ

“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ใจร้ายถึงขนาดไล่แม่ลูกที่กำลังลำบากออกจากบ้านหรอกนะ”

“คุณหญิง...” ปลายฝนอ้าปากค้าง หัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มค่อยๆกลับมาเต้นเป็นปกติด้วยความโล่งอกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

คุณหญิงวิไลลักษณ์ทอดสายตามองน้องพายุด้วยความรู้สึกคุ้นตาบางอย่างอย่างบอกไม่ถูก

“แกชื่อพายุเหรอ? หน้าตาน่าเอ็นดูเชียว ตัวแค่นี้ต้องมาผจญภัยตามแม่มาทำงานซะแล้ว เด็กผู้ชายวัยกำลังซนด้วยสิ”

“ค่ะ ปลายฝนไม่มีเงินจ้างคนเลี้ยง เลยจำเป็นต้องพาแกมาด้วยจริงๆ ขอบพระคุณคุณหญิงมากนะคะที่ไม่ไล่ปลายฝนออก ขอบพระคุณค่ะ!” ปลายฝนก้มกราบลงกับพื้นด้วยความซาบซึ้งใจ

“เอาล่ะๆ ไม่ต้องกราบกรานขนาดนั้นหรอก ลุกขึ้นเถอะ” คุณหญิงวิไลลักษณ์หัวเราะเบาๆอย่างเมตตา ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ในเมื่อพาแกมาด้วยแล้ว ก็ไปหาที่นั่งดีๆในห้องครัวหลังบ้านเถอะ ที่นั่นกว้างขวางและมีของกินด้วย แกจะได้ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้ เดี๋ยวฉันบอกแม่บ้านคนอื่นให้ช่วยดูให้อีกแรง ทำงานไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วยมันเหนื่อยหน่อยนะแม่หนู แต่ก็สู้ๆล่ะ”

“ค่ะคุณหญิง ปลายฝนขอบพระคุณจริงๆค่ะคุณหญิง!” ปลายฝนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจ ยกมือไหว้ขอบคุณผู้มีพระคุณซ้ำๆ