LOGINShare
7 ซ่อนตัว
publish date:
2026-08-28 10:47:25เช้าวันหนึ่งในเดือนถัดมา
เมื่อเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นพร้อมกับข่าวที่ทำให้หัวใจของปลายฝนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยายข้างห้องผู้ใจดีที่เคยเป็นที่พึ่งพิงยามเธอต้องออกไปทำงานยืนถือกระเป๋าเดินทางใบย่อมด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจ “ปลายฝน พอดีลูกชายยายที่ไปทำงานต่างจังหวัดเขาเพิ่งโทรมาบอกว่าจะมารับยายไปอยู่ด้วยถาวรแล้วนะลูก ยายต้องไปวันนี้เลย” ข่าวดีของเพื่อนบ้านกลับกลายเป็นฝันร้ายเงียบๆของคนเป็นแม่ ปลายฝนหน้าซีดเผือดลงทันที สมองของเธอขาวโพลนหมุนเคว้งด้วยความตื่นตระหนก เธอยังมีภาระงานแม่บ้านที่คฤหาสน์หลังใหญ่รออยู่ และที่สำคัญคือเธอไม่มีเงินมากพอที่จะจ้างเนอสเซอรี่หรือคนเลี้ยงเด็กราคาแพงได้เลยในตอนนี้ ในที่สุด… ปลายฝนกุมมือเล็กๆของน้องพายุเดินก้าวผ่านประตูรั้วอัลลอยด์สีดำสนิทของคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความรู้สึกใจหายวาบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวว่าหากเจ้าของบ้านหรือแม่บ้านรุ่นพี่จับได้ว่าเธอพาลูกชายเข้ามาในเวลาทำงาน เธออาจจะถูกไล่ออกและสูญเสียงานรายได้ดีนี้ไปชั่วพริบตา “อยู่กับแม่เงียบๆนะลูก เป็นเด็กดีนะพายุนะ” ปลายฝนกระซิบเสียงสั่นขณะอุ้มลูกชายแนบอก รีบพาเด็กน้อยหลบมุมเข้าไปในโซนห้องเก็บของและห้องพักแม่บ้านด้านหลังเพื่อจัดแจงหาที่ปลอดภัยให้ลูกชายซ่อนตัวระหว่างที่เธอต้องออกไปทำความสะอาดโถงรับแขกด้านหน้าตามหน้าที่อันหนักหน่วง ความเงียบสงบภายในโถงรับแขกโอ่อ่าถูกทำลายลงด้วยเสียงอ้อแอ้ที่ดังขึ้นจากมุมอับสายตา ตามมาด้วยเสียงร้องงอแงเบาๆของเด็กเล็กที่เริ่มง่วงและหิวนม ปลายฝนที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ไม้ถูพื้นจัดการกับคราบสกปรกบนพื้นหินอ่อนสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเสียงของน้องพายุดังขึ้นอีกครั้ง แย่แล้ว...ลูกตื่นแล้วแถมยังงอแงอีก! ปลายฝนทิ้งไม้ถูพื้นในมือลงทันทีอย่างไร้ระเบียบ เธอพุ่งตัวเข้าไปในซอกมุมที่ซ่อนกระเป๋าและที่นอนชั่วคราวของลูกชายด้วยความร้อนรน รีบคว้าตัวเด็กชายขึ้นมาแนบอก สองมือสั่นเทาพยายามโยกตัวปลอบประโลม ป้อนน้ำจากขวดนมเพื่อหวังให้ลูกชายหยุดร้อง แต่ยิ่งเธอลนลาน น้องพายุกลับยิ่งส่งเสียงร้องงอแงและซบหน้าลงกับไหล่บางด้วยความหวาดกลัวสถานที่แปลกตา “ชู่ว...พายุคนเก่ง อย่าร้องนะลูก เงียบก่อนนะคนดี...” ปลายฝนกระซิบเสียงเครือ ตื่นตระหนกกลัวว่าความลับเรื่องที่เธอพาลูกมาทำงานด้วยจะถูกล่วงรู้ “เสียงเด็กที่ไหนร้องน่ะ!” เสียงฝีเท้าและน้ำเสียงสงสัยที่ดังขึ้นจากทางบันไดวนฝั่งปีกขวาของบ้านทำให้ปลายฝนตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างบางหันขวับไปมองตามต้นเสียงด้วยความหวาดผวา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคุณหญิงวิไลลักษณ์ สุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์เจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ ปลายฝนหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความกลัวจนแทบสิ้นสติ สองมืออุ้มลูกชายแน่น ปากคอสั่นเทาละล่ำละลักเอ่ยคำขอโทษออกมารัวๆ “คะ...คุณหญิง! ปลายฝนขอโทษค่ะ! ได้โปรดอย่าไล่ปลายฝนออกเลยนะคะคุณหญิง คือยายข้างห้องที่ช่วยเลี้ยงลูกให้ เขาเพิ่งย้ายไปกะทันหัน ปลายฝนไม่มีทางเลือกจริงๆถึงต้องพาลูกมาด้วย ขอร้องล่ะค่ะ อย่าไล่ปลายฝนออกเลยนะคะ ปลายฝนสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานและไม่ให้น้องพายุส่งเสียงรบกวนอีกค่ะ!” ความหวาดกลัวทำให้ปลายฝนก้มหน้าร้องไห้ตัวสั่นเทา รอรับทัณฑ์บนหรือการไล่ออกที่เธอคิดว่าคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่าความเงียบงันผ่านไปครู่ใหญ่กลับไม่มีเสียงด่าทอหรือคำประกาศไล่ออกจากปากของเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย ปลายฝนค่อยๆเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ภาพที่เธอเห็นคือคุณหญิงวิไลลักษณ์ไม่ได้มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างที่หวาดกลัว ตรงกันข้าม แววตาคู่นั้นกลับทอประกายความอ่อนโยนจนน่าประหลาด ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มออกมาบางๆเมื่อกวาดสายตามองเด็กชายตัวน้อยที่ซุกหน้าอยู่กับอกของแม่ “ร้องไห้เสียงดังเชียวนะเจ้าตัวเล็ก” คุณหญิงวิไลลักษณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี เดินเข้ามาใกล้ชิดอีกนิด ปลายฝนรีบขยับถอยหลังด้วยความเกรงใจ แต่หญิงสูงวัยกลับโบกมือปัดเบาๆ “ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ใจร้ายถึงขนาดไล่แม่ลูกที่กำลังลำบากออกจากบ้านหรอกนะ” “คุณหญิง...” ปลายฝนอ้าปากค้าง หัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มค่อยๆกลับมาเต้นเป็นปกติด้วยความโล่งอกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ คุณหญิงวิไลลักษณ์ทอดสายตามองน้องพายุด้วยความรู้สึกคุ้นตาบางอย่างอย่างบอกไม่ถูก “แกชื่อพายุเหรอ? หน้าตาน่าเอ็นดูเชียว ตัวแค่นี้ต้องมาผจญภัยตามแม่มาทำงานซะแล้ว เด็กผู้ชายวัยกำลังซนด้วยสิ” “ค่ะ ปลายฝนไม่มีเงินจ้างคนเลี้ยง เลยจำเป็นต้องพาแกมาด้วยจริงๆ ขอบพระคุณคุณหญิงมากนะคะที่ไม่ไล่ปลายฝนออก ขอบพระคุณค่ะ!” ปลายฝนก้มกราบลงกับพื้นด้วยความซาบซึ้งใจ “เอาล่ะๆ ไม่ต้องกราบกรานขนาดนั้นหรอก ลุกขึ้นเถอะ” คุณหญิงวิไลลักษณ์หัวเราะเบาๆอย่างเมตตา ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “ในเมื่อพาแกมาด้วยแล้ว ก็ไปหาที่นั่งดีๆในห้องครัวหลังบ้านเถอะ ที่นั่นกว้างขวางและมีของกินด้วย แกจะได้ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้ เดี๋ยวฉันบอกแม่บ้านคนอื่นให้ช่วยดูให้อีกแรง ทำงานไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วยมันเหนื่อยหน่อยนะแม่หนู แต่ก็สู้ๆล่ะ” “ค่ะคุณหญิง ปลายฝนขอบพระคุณจริงๆค่ะคุณหญิง!” ปลายฝนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจ ยกมือไหว้ขอบคุณผู้มีพระคุณซ้ำๆ
Latest chapter
อุ้มรักคุณหมอใจร้าย 35 ความอบอุ่นที่โอบล้อมหัวใจ NC (จบ)
บรรยากาศยามสายในสวนสาธารณะร่มรื่นเต็มไปด้วย tree canopy ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ลมเย็นๆพัดโชยกลิ่นอายธรรมชาติช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย น้องพายุในชุดเสื้อยืดสีสดใสกับกางเกงขาสั้นกำลังวิ่งดุ๊กดิ๊กไปตามทางเดินด้วยความตื่นเต้น มือเล็กข้างหนึ่งกำของเล่นชิ้นโปรดไว้แน่นโดยมีคุณพ่อรูปหล่ออย่างน่านฟ้าเดินกุมมือน้อยๆนั้นไว้ไม่ห่าง คอยระมัดระวังไม่ให้ลูกชายสะดุดล้ม ไม่ไกลกันนักใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ปลายฝนในชุดเดรสคลุมท้องสีครีมละมุนกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนม้ายาวสีขาว ดวงตากลมโตมองตามภาพสามีและลูกชายด้วยรอยยิ้มละมุน อิ่มเอมใจกับความสุขตรงหน้าจนแทบไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา น่านฟ้าหันมาเห็นภรรยานั่งยิ้มอยู่คนเดียวจึงพาเจ้าตัวแสบวิ่งเหยาะๆเข้ามาหา “คุณแม่เหนื่อยไหมครับ ไหวหรือเปล่า เดี๋ยวปะป๊ากับพายุไปซื้อน้ำเย็นๆมาให้คุณแม่ดีกว่า นั่งรอแป๊บนึงนะ” “ปลายฝนไม่ได้เดินเยอะสักหน่อย ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” ปลายฝนส่ายหน้ายิ้มๆพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้ลูกชายที่วิ่งจนแก้มแดงปลั่ง “แต่เด็กแถวนี้ท่าจะเหนื่อย วิ่งซะเหงื่อท่วมเลยนะคะ” “พายุไม่เหนื่อยคับ! พายุเก่งมาก!” เจ้าตัวเล็กยกมือขึ้นปาดเหงื่อตามภาษาเด
อุ้มรักคุณหมอใจร้าย 34 อบอุ่นและปลอดภัย
สองเดือนต่อมา ตอนนี้อายุครรภ์ของปลายฝนย่างเข้าสู่เดือนที่ห้าแล้ว ท้องเริ่มนูนเด่นชัดเจนขึ้นตามพัฒนาการของเจ้าตัวเล็กในครรภ์ และจากการอัลตร้าซาวด์ครั้งล่าสุดก็ทำให้พวกเขายิ้มแก้มปริเมื่อแพทย์ยืนยันชัดเจนว่าลูกในท้องเป็นเด็กผู้หญิงสมใจคุณพ่อที่แอบลุ้นมานาน ตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา น่านฟ้ายังคงทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างยอดเยี่ยมและเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่าภาระหน้าที่ในฐานะแพทย์ที่โรงพยาบาลจะรัดตัวแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้ความเหน็ดเหนื่อยมาบกพร่องต่อหน้าที่ครอบครัว กลับบ้านตรงเวลา และคอยดูแลเอาใจใส่ปลายฝนในทุกย่างก้าวอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม และความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนอีกอย่างนึงคือบนเตียงนอนกว้างไม่ได้มีพื้นที่สำหรับปลายฝนคนเดียวอีกต่อไป นับตั้งแต่วันที่น่านฟ้าขึ้นมานอนเคียงข้างในคืนนั้น โซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่นก็กลายเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ประดับห้องไปโดยปริยาย เพราะที่นอนประจำยามค่ำคืนของนายแพทย์หนุ่มได้ย้ายมาอยู่บนเตียงนอนนุ่มเคียงข้างภรรยาและลูกน้อยในท้องทุกคืน ในขณะที่เจ้าตัวเล็กอย่างน้องพายุในวัยสองขวบก็เริ่มแยกเตียงนอนเป็นของตัวเองแล้ว แต่ถูกจัดวางให
อุ้มรักคุณหมอใจร้าย 33 เสมอต้นเสมอปลาย
วันต่อมา น่านฟ้าที่ตื่นนอนก่อนค่อยๆขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนในอ้อมแขน ก่อนจะรวบร่างนุ่มนิ่มของปลายฝนเข้ามากอดแนบชิดอกอย่างอ่อนโยนและหวงแหน ปลายฝนขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาสีมุกกะพริบปริบๆเพื่อปรับโฟกัสฝืนความงัวเงียยามเช้า น่านฟ้าก้มมองภรรยาคนสวยที่ยังมีท่าทางสะลึมสะลือ ดวงตาคมฉายแววเอ็นดู ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงต่ำแล้วกดริมฝีปากจูบลงบนหน้าผากเนียนแผ่วเบาอย่างนุ่มนวล สัมผัสอุ่นละมุนที่แนบลงมาทำเอาปลายฝนชะงักกึก อาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้งในเสี้ยววินาที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบแล้วเต้นโครมครามรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความเขินอายพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเห่อร้อนไปทั่วทั้งดวงหน้า เพราะเธอยังไม่คุ้นชินกับการตื่นมาเจอความใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้ น่านฟ้าเห็นดวงหน้าหวานแดงก่ำแถมยังมีท่าทางเลิ่กลั่กยิ่งนึกหมั่นเขี้ยวในความน่ารัก ชายหนุ่มจึงแกล้งโน้มใบหน้าลงไปกดจูบซ้ำลงที่หน้าผากเธออีกฟอดใหญ่ ฟอด “พอแล้วค่ะ ปลายฝนจะลุกแล้ว” ปลายฝนรีบยกมือขึ้นดันแผงอกเขาเบาๆ น้ำเสียงติดจะงอนนิดๆเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน “ยังไม่อยากให้รีบลุกเลย...” น่านฟ้ากระซิบเสียงทุ้มพร่า แววตาพราวระยับ วงแขนแกร่
อุ้มรักคุณหมอใจร้าย 32 อ้อมอกอุ่น
สองเดือนผ่านไป ตอนนี้อายุครรภ์ของปลายฝนย่างเข้าสู่เดือนที่สามแล้ว อาการแพ้ท้องอย่างหนักหน่วงในช่วงแรกเริ่มทุเลาลงไปมาก ร่างกายเริ่มกลับมาสดใสและแข็งแรงขึ้นตามลำดับ ตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา พื้นที่ใช้สอยในคอนโดมิเนียมส่วนตัวของเธอไม่ได้มีแค่เธอกับน้องพายุอีกต่อไปเมื่อน่านฟ้าตัดสินใจย้ายข้าวของบางส่วนมาร่วมชายคาเดียวกันเพื่อทำหน้าที่ดูแลทั้งภรรยาและลูกน้อยในครรภ์อย่างใกล้ชิด ทุกๆวันน่านฟ้ายังคงไปทำหน้าที่แพทย์ฝีมือดีที่โรงพยาบาลที่ครอบครัวเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นใหญ่ตามปกติ แต่ทันทีที่หมดเวลาภารกิจในโรงพยาบาล ชายหนุ่มจะรีบเคลียร์งานและตรงดิ่งกลับคอนโดทันทีเพื่อมาช่วยดูแลครอบครัว โดยบรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความสุขและความอลวนเล็กๆเมื่อมีเจ้าตัวเล็กอย่างน้องพายุลูกชายวัยหนึ่งขวบแปดเดือนเข้ามาสร้างสีสัน พายุในวัยกำลังซนและช่างพูดช่างจามักจะสลับสับเปลี่ยนสถานที่นอนตามความเหมาะสม โดยบางคืนที่ปลายฝนต้องการพักผ่อนมากๆ คุณย่าจะช่วยรับตัวหลานชายไปนอนเล่นที่บ้านใหญ่เพื่อแบ่งเบาภาระ แต่ในหลายๆคืนที่พายุอยู่ด้วย น่านฟ้าก็แสดงบทบาทคุณพ่อมือทองได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งอุ้ม ทั้งกล่อมและช่วยภรรยาอ
อุ้มรักคุณหมอใจร้าย 31 การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
น่านฟ้าที่นั่งคุกเข่ารออยู่ไม่ห่าง สังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวและคราบเหงื่อที่ซึมตามไรผมของหญิงสาว ชายหนุ่มจึงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กชุบน้ำหมาดๆมาซับเช็ดตามใบหน้า ลำคอ และฝ่ามือให้เธออย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุดราวกับเธอดั่งแก้วตาในยามนี้ ปลายฝนลืมตาขึ้นมองการกระทำนั้นด้วยแววตาที่เจือความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง เธอไม่ได้ปฏิเสธหรือปัดป้องความช่วยเหลือเหมือนทุกที ปล่อยให้เขาปรนนิบัติดูแลจนสะอาดสะอ้านเรียบร้อย เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ น่านฟ้าก็ช้อนมือขึ้นประคองแผ่นหลังบาง ช่วยพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องน้ำกลับมายังเตียงนอนนุ่ม ชายหนุ่มค่อยๆวางเธอลงนอนราบอย่างระมัดระวัง ก่อนจะช่วยดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มคลุมให้จนถึงช่วงอกเพื่อป้องกันไม่ให้เธอโดนความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเล่นงานซ้ำ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อปรกลงมาข้างแก้มออกให้อย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยไล้เบาๆที่ข้างขมับเพื่อช่วยปลอบประโลมให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย “นอนต่อนะ หลับตาพักผ่อนให้สบายใจได้เลย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น พี่จะยังอยู่ตรงนี้ คอยดูแลเธออยู่ข
อุ้มรักคุณหมอใจร้าย 30 ความอบอุ่นที่ค่อยๆซึมซับเข้ามา
ปลายฝนในชุดนอนผ้าเนื้อนุ่มนิ่มที่น่านฟ้าเตรียมไว้ให้เดินออกมาจากห้องน้ำ ความสะอาดสะอ้านและกลิ่นหอมจางๆจากสบู่ช่วยให้ร่างกายที่เคยอ่อนเพลียรู้สึกเบาสบายขึ้นมาก เธอเดินสำรวจความเรียบร้อยรอบห้อง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนออกไปยังส่วนของห้องรับแขกด้านนอก ในใจของเธอนึกคิดไปว่าเวลาล่วงเลยมาจนมืดค่ำป่านนี้แล้ว น่านฟ้าน่าจะจัดการธุระและเดินทางกลับคอนโดของเขาไปตั้งแต่ตอนที่เธอาบน้ำอยู่แล้ว ทว่า...ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับผิดคาด ร่างสูงของน่านฟ้าไม่ได้หายไปไหนเลย ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่บนโซฟาราวกับกำลังเฝ้ารอคอยอะไรบางอย่าง ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและเห็นร่างบางเดินออกมา น่านฟ้าก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว สีหน้าและแววตาฉายชัดถึงความห่วงใยทันทีที่สบตากัน “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม” น่านฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวเธอจะตกใจ “ดึกแล้วหิวไหม อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า เดี๋ยวพี่สั่งเดลิเวอรี่หรือลงไปหาซื้อมาให้ เอาโจ๊กเพิ่มอีกสักชามไหม หรือจะเป็นผลไม้รสเปรี้ยวดี” คำถามรัวๆที่เต็มไปด้วยความใส่ใจและปรารถนาดีทำเ
You May Also Like
เศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.9K viewsรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 180.5K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก190.8K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.6K viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile174 viewsซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา122 viewsรักเพียงใจ
SHASHA296 viewsความลับของเจ้าชาย {The Prince's Secret }
Kim Nayeol136 views
