CHAPTER 9 ต้าวความรัก

คิรินทร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยท่ามกลางถนนที่ทั้งมืดและเงียบราวกับไร้ผู้คน แสงไฟรถฝ่าฝนที่กระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา หลังจากประชุมกับลูกค้าจนดึก เขาตั้งใจจะกลับโรงแรมไปพัก แต่ยิ่งขับยิ่งรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด เหมือนหัวใจหนักอึ้งโดยไม่รู้สาเหตุ เขาให้ลูกน้องขับรถตามหลังมาเพราะอยากอยู่กับตัวเอง

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนหัวใจของเขากลับไม่เคยลืมผู้หญิงคนนั้น ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยจนเขาตามหาไม่เจอจนเขาถอดใจ เมื่อรถเคลื่อนผ่านสี่แยกไฟแดงคิรินทร์มองเห็นเพียงแสงไฟสลัวๆ ก่อนที่เงามืดขนาดใหญ่จะพุ่งเข้ามาในลำแสงไฟหน้ารถ

รถบรรทุกสิบล้อโผล่เข้ามาอย่างกะทันหันในระยะประชิด รวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะเบรกหรือหักหลบได้ทัน

“เห้ยยย” เสียงคำสบถยังเอ่ยไม่ทันจบ

โครม!!!

แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะด้านข้าง รถของคิรินทร์ถูกชนจนหมุนคว้างหลายตลบ เสียงเหล็กเสียดสีกับพื้นถนน ครูดดังลั่นไปทั่วความมืดกระจกแตกกระจาย เสียงลมหายใจขาดห้วงดังแผ่ว ปลายนิ้วของเขาเย็นชาสายตาพร่ามัว เหมือนภาพทั้งหมดกำลังจางหายไปทีละน้อยก่อนสติสุดท้ายจะดับวูบลง

เพล้ง!

        เสียงแก้วกระแทกพื้นแตกกระจายก้องไปทั่วห้องโถง เศษแก้วกระเด็นไปทั่วราวกับสะท้อนอารมณ์ของคนบนเตียงผู้ป่วยที่เดือดดาลไม่ต่างกัน ตั้งแต่คืนที่เกิดอุบัติเหตุขาซ้ายของชายหนุ่มถูกกระแทกอย่างรุนแรงจน หักไปหนึ่งท่อนหมอผ่าตัดดามเหล็กให้แล้ว แต่บอกชัดว่าต้องพักฟื้นนาน อาจมีผลต่อการเดินในระยะยาว และนั่นคือสิ่งที่เขารับไม่ได้

ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธผสมความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก เขาเคยชินกับความคล่องแคล่ว ทำอะไรด้วยตัวเองทุกอย่าง แต่ตอนนี้แม้แต่จะลุกนั่งก็ยังต้องมีคนคอยช่วย

“ออกไป!” เสียงเข้มต่ำตวาดลั่นจนพยาบาลหน้าซีด

“แต่คุณคเชนต้องการพบท่าน…” รีบเบี่ยงตัวหลบแก้วอีกใบที่เขาปาใส่

เพล้ง!

“ฉันไม่พบใครทั้งนั้น!” เขาตะโกนลั่นจนเส้นเลือดขมับปูด

“จับตัวไว้” เสียงคเชนดังขึ้นมองหลานชายตัวแสบที่ทำตัวราวกับเด็กอายุสิบขวบ

“ปล่อย อามีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับชีวิตผม!”

“ดูสภาพตัวเองตอนนี้หน่อยใครเห็นก็มีแต่สมเพช” คเชนมองสภาพของหลานชาย ตั้งแต่ได้รับข่าวร้ายเขารีบกลับมาดูแล ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้แทบดูไม่ได้เป็นครั้งแรกที่คิรินทร์ปล่อยตัวเองให้โทรม

“มันเรื่องของผม” เขาไม่อยากให้ใครมาพบเขาสภาพนี้

“พรุ่งนี้เอาตัวไอ้คินกลับเชียงใหม่ ไปรักษาตัวที่นั่น”

“ผมไม่ไป! จะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีก” อะไรที่เกี่ยวข้องกับพ่อเขา เขาจะไม่ไปเกี่ยวข้องเด็ดขาด

“ถ้าแกขัดได้ก็ลองดูฉันจะกลับไปรอที่เชียงใหม่ ถ้าใครปล่อยให้ไอ้คินหนีไปได้ฉันจะตัดคอพวกแก”

“ไม่ไปโว้ยยย ปล่อยกูพวกมึงต้องฟังกูดิ” เขาโวยลั่น ตาแดงก่ำเหมือนคนคลุ้มคลั่ง แต่สู้แรงลูกน้องไม่ได้ตอนนี้เขาอ่อนแออย่างน่าสมเพช

ไข่มุกวางแฟ้มงานลงบนโต๊ะก่อนจะยกมือกดขมับเบาๆ หลังคเชนโทรมาบอกให้ไปพบที่บ้านใหญ่ เธอถอนหายใจเล็กน้อย วันนี้งานก็หนักพอแล้ว ยังต้องเจออะไรอีกไม่รู้ เธอเดินออกจากออฟฟิศท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย แต่ไม่ทันก้าวพ้นประตูดี เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นด้านหลัง

“คงไปประเคนให้พ่อเลี้ยงถึงที่ล่ะสิ” เสียงหัวเราะคิกคักตามมา

“มีลูกตั้งสามคนแบบนั้น พ่อเลี้ยงเขาจะจริงจังได้ไง”

“ก็ไม่รู้ไปเป็น น้อย เขาหรือเปล่า ถึงต้องเลี้ยงลูกคนเดียว”

คำเหล่านั้นลอยตามลมเข้าหูของไข่มุกจนเธอชะงักฝีเท้า แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นเธอเม้มริมฝีปากสายตาแน่วแน่ แต่แววเศร้าซ่อนอยู่ลึกๆ เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยิน และคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย

เธอเดินต่ออย่างสงบนิ่ง แม้หัวใจจะเจ็บแปลบได้ทุกครั้งที่ถูกตีตราแบบนั้น เธอไม่ได้เป็นน้อยใคร ไม่ได้ยื่นหน้าเข้าไปหาผู้ชายคนไหน และลูกทั้งสามคน ก็ไม่ใช่ความผิดของใครเลย หญิงสาวเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดลมหายใจเข้าลึกเหมือนพยายามกลืนคำพูดพวกนั้นลงไป

“พ่อเลี้ยงมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอมุกยืนตัวเกร็งเล็กน้อย หน้าเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“นั่งก่อนสิ” คเชนเอ่ยเสียงนิ่ง

“ค่ะ” เธอรีบนั่งอย่างว่าง่าย

“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานที่ออฟฟิศแล้วนะ” คเชนมองสีหน้าของเธอ ก่อนพูดช้าๆ ชัดๆ

“ทำไมเหรอคะมุกทำอะไรผิด” หัวใจของไข่มุกหล่นวูบ เธอบีบมือแน่นจนเล็บจิกลงในผิว เสียงเธอสั่นเล็กน้อย ความกลัวแผ่ซ่านไปถึงปลายเท้า ถ้าไม่มีงานลูกทั้งสามจะอยู่ยังไง

“ไม่ใช่แบบนั้นฉันจะให้หนูมาดูแลคนป่วยชั่วคราว หลานชายของฉันประสบอุบัติเหตุต้องกลับมารักษาตัวที่นี่ ฉันจะเพิ่มเงินเดือนให้ 3 เท่า”

“แต่มุกไม่เคยดูแลคนป่วยเลยนะคะ” ถึงจะไม่มั่นใจ แต่เงินขนาดนั้นมันช่วยลูกๆ ของเธอได้มากเหลือเกิน

“ไม่อยากหรอกป้อนข้าวป้อนน้ำมันก็พอ บังคับให้มันทำกายภาพก็พอ”

“แต่ลูกๆ ของมุก” เธอกลัวว่าจะพาลูกมาทำงานด้วยไม่ได้

“พามาเลี้ยงที่นี่สิคนในบ้านออกจะเยอะแยะฉันไม่ว่าหรอก” เขาเอ็นดูเด็กๆ เหมือนกัน

“มุกกลัวดูแลเขาไม่ดี” เธอไม่เคยทำงานแบบนั้นมาก่อน และไม่รู้นิสัยใจคอของเขาด้วยซ้ำ

“พรุ่งนี้มันน่าจะมาถึงคงต้องทนอารมณ์มันหน่อย” คเชนพูดเสียงเรียบ

“ผู้ชายเหรอคะ?” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อือ ไอ้คินไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอกอาจจะหงุดหงิดบ้างตามประสาคนป่วย”

ชื่อที่คุ้นหูดังขึ้นเหมือนเสียงฟ้าผ่าในหัวเธอ ไข่มุกเผลอกำชายเสื้อแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก หลายปีแล้วที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อนี้ ไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงเธอกลืนน้ำลายฝืดคอ คงไม่ใช่มั้งคงแค่ชื่อเหมือนกันโลกคงไม่เล่นตลกกับเธอขนาดนั้นใช่ไหม?

“หนูมุกฟังฉันอยู่หรือเปล่า” คเชนเอียงหน้าเรียกเมื่อเห็นเธอนิ่งไปนาน

“ฟังอยู่ค่ะ แล้วหลานของพ่อเลี้ยงเขาเป็นอะไรคะ” เธอสะดุ้งเล็กน้อยรีบตั้งสติ

“มันคงอยากตายขับรถชนกับสิบล้อขาหัก ไม่ยอมทำกายภาพอีก” คเชนบ่นดื้อเหมือนกับพี่ชายของเขาไม่มีผิด

“มุกจะพยายามดูแลเขานะคะ”

“ขอบใจหนูมุกมากนะที่ช่วย ฉันรู้ว่าจะให้ใครมาอยู่ใกล้มันตอนนี้มันก็ยาก แต่ฉันไว้ใจหนูมุกที่สุด” คเชนมองเธอด้วยแววตาอ่อนลงทันที

“มุกจะทำให้ดีที่สุดค่ะ” ไข่มุกก้มศีรษะ

“เจ้าสามแสบคงอยากกลับบ้านหนูมุกไปเถอะ วันนี้ฉันให้กลับเร็ว”

“ขอบคุณนะคะ” อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงใกล้ถึงเวลาไปรับเด็กๆ แล้ว ซึ่งเจ้าสามแฝดไปเรียนที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กอยู่ไม่ไกลจากไร่แห่งนี้

สามแฝดพอลงจากรถได้ก็วิ่งกระโดดเข้ามากอดแม่กันคนละด้าน เสียงเจื้อยแจ้วดังลั่นไปหน้าบ้าน และไม่ลืมหันไปยกมือไหว้ลุงชัยที่มาส่ง

“ขอบคุณพี่ชัยมากนะคะ” เธอหันไปขอบคุณเขาที่คอยเป็นธุระจัดการให้

“พี่กลับก่อนนะ ลุงกลับแล้วนะเด็กๆ” ชัยโบกมือลาสามแฝดยิ่งอยู่ด้วยทุกวันยิ่งหลงรักในความแสบซน เขานับถือหญิงสาวจริงๆ ที่เลี้ยงตามลำพัง

“หนูหิวแย้วว~ วันนี้ทะเลแอบกินหนมหนูหมด!” สายลมรีบฟ้องทันทีหน้าเล็กๆ ย่นอย่างเอาจริงเอาจัง

“เปล่านะ!” ทะเลส่ายหน้ารัวๆ ทำตาโตปฏิเสธสุดชีวิต

“ทะเลแหละทำ!”

“พี่ไม่ได้ทำ!”

“พี่ธาราทำ!”

สองแฝดหันไปชี้พี่ชายคนโตพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย ราวกับเห็นโอกาสโยนความผิดให้ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตัวเอง

“แม่ฮะ!” ธารารีบวิ่งมาจับชายเสื้อแม่ ขอความช่วยเหลือด่วนที่สุด

คนเป็นแม่ส่ายหน้าเบาๆ กับความอลหม่านของเจ้าตัวแสบทั้งสาม

“ไม่ต้องเถียงกันแล้วค่ะ วันนี้แม่ทำของโปรดไว้แล้ว”

“เย้! ของโปรดดด!” เสียงเด็กทั้งสามเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะดีดตัวขึ้นพร้อมกันเหมือนสวิตช์เปิด แล้วก็วิ่งเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว ลืมเรื่องฟ้องกันไปหมดสิ้นในพริบตา